ವಾರಕ್ಕೊಂದು ಅನುವಾದಿತ ಕವಿತೆ ಮಾಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಬಾರಿ ಗುಜರಾತಿನ ಕವಿ, ಕಲಾವಿದರಾದ ಜಯಂತ್ ಪರ್ಮಾರ್ ಅವರ ಒಂದು ಉರ್ದು ಕವನದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅನುವಾದವನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ ಹಿರಿಯ ಅನುವಾದಕಿ ಸಿ ಎಚ್‌ ಭಾಗ್ಯ
ಬೇವಿನ ಕಡ್ಡಿಯ ಕುಂಚ,
ಬಿಳಿ ಸುದ್ದೆ ಮಣ್ಣು,
ನನ್ನವ್ವನ ಕಪ್ಪು ಕೈಗಳು
ಸಗಣಿ ಬಳಿದ ಮಣ್ಣಿನ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ
ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅವಳ ಬೆರಳ ಗುರುತುಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಜೀವ ತಳೆದವು.
ಹಸು , ಎತ್ತು, ನಾಯಿ, ಗಿಳಿ
ಕಾಗೆಗಳು ಇವೆಯಲ್ಲಿ.
ನವಿಲಿನ ಗರಿ ಉದ್ದವಾಗಿದ್ದು ಛಾವಣಿಯ ಗಳಕ್ಕೆ ತಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಹುಲಿಯ ಬಾಲದಿಂದ ಚಾಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಸೋಗೆ ,
ಕಾವಿ ಮಣ್ಣಿನ ಎರಡು ತಲೆಯ ಆನೆ,
ಮುಗಿ ಬೀಳಲು ಸಿದ್ಧವಿರುವ ಹಳದಿ ಸಿಂಹ ಅಲ್ಲಿದೆ.
ಗೋಧಿ ಹೊಲದ ನಡುವೆ ಹಾವಿನಂತೆ ಹರಿದು ಹೋಗುವ
ರೈಲು ಹಾದಿ;
ಮೋಡಗಳು, ಮೇಕೆ , ಕೋತಿ
ರೈಲಿನ ವ್ಯಾಗನ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ;
ಹಗ್ಗದ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು
ತೂಕಡಿಸುವ ನನ್ನಜ್ಜಿಯ ಗಾಜುಗಣ್ಣುಗಳು.
ನನ್ನವ್ವ ಹೇಳಿದಳು:
ನಾನು ಇದೀಗ ಚಿತ್ರ ಮುಗಿಸಿದೆ,
ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಕಾಣುವ ಬಾವಿ
ಹಳ್ಳಿಯಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ರಕ್ತಪಾತ ಮಾಡಿತು.
ಏಕೆ ಆ ಬಾವಿಯ ನೀರು
ಈಗಲೂ ನಮಗೆ ಬಹಳ ದೂರ?
