ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಕಡತವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಯ ಹುಡುಕಾಟವನ್ನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಅಮಾಯಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬನ ನಾಪತ್ತೆ ಕುರಿತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನಾಗಲಿ ಅಳಿಸಿಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಜೀಬ್ ಅಹ್ಮದ್ ಅವರನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ನೆನೆಯುವ ಬದಲು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಸಮಾನತೆಯ ಕುರಿತು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ನಜೀಬ್ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಅಥವಾ ಇದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಹೊರಬರುವವರೆಗೂ ಮತ್ತು ಅವರ ಪೋಷಕರ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗುವವರೆಗೂ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವನ್ನೂ, ಇಡೀ ದೇಶದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನೂ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದ ಕನಸು ಹೊತ್ತು, ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಬದಾಂಯೂ ಜಿಲ್ಲೆಯಿಂದ ದೆಹಲಿಯ ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಕ್ಕೆ (ಜೆಎನ್‌ಯು) ಬಂದಿದ್ದ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ನಜೀಬ್ ಅಹ್ಮದ್. 2016ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 15ರಂದು ನಿಗೂಢವಾಗಿ ನಾಪತ್ತೆಯಾದರು. ಇದೇ 2026ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 15ಕ್ಕೆ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳೇ ಉರುಳಿವೆ. ಜೆಎನ್‌ಯುನಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ವರ್ಷದ ಎಂ.ಎಸ್ಸಿ ಬಯೋಟೆಕ್ನಾಲಜಿ (ಜೈವಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ) ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ 27 ವರ್ಷದ ಈ ಯುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಮಾಹಿ-ಮಾಂಡವಿ ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ನಿಂದ ಏಕಾಏಕಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿ ದಶಕವೇ ಕಳೆದರೂ “ನಜೀಬ್ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಇಂದಿಗೂ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.
ಬದಾಂಯೂನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬವೊಂದರ ಹಿರಿ ಮಗನಾಗಿ, ಇಡೀ ಕುಟುಂಬದ ಆಶಾಕಿರಣವಾಗಿದ್ದ ನಜೀಬ್ ಕಣ್ಮರೆಯಾದ ದಿನದಿಂದ ಆತನ ತಾಯಿ ಫಾತಿಮಾ ನಫೀಸ್, ಅನಾರೋಗ್ಯ ಪೀಡಿತ ತಂದೆ ನಫೀಸ್ ಅಹ್ಮದ್, ಸಹೋದರ ಮುಜೀಬ್ ಹಾಗೂ ಸಹೋದರಿ ಸದಫ್ ಮುಷರಫ್ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಯಾತನೆ ಇಡೀ ದೇಶದ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಕಲಕುವಂತಿದೆ. ಮಗನ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ನೂರಾರು ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪೋಷಕರು, ದಶಕ ಕಳೆದರೂ ತಮ್ಮ ಮಗ ಇಂದಲ್ಲ ನಾಳೆ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಆಸೆಯೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಹೋರಾಟ ಹಾಗೂ ಜೆಎನ್‌ಯು ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮೊಳಗುತ್ತಿರುವ ನ್ಯಾಯದ ಕೂಗು, ಭಾರತದ ತನಿಖಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ.
ಓದಿನಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ ನಜೀಬ್ ಅವರ ನಾಪತ್ತೆಯ ಹಿಂದೆ ಸಂಘಪರಿವಾರದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಯಾದ ಅಖಿಲ ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಪರಿಷತ್ (ಎಬಿವಿಪಿ) ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಪಾತ್ರವಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೊದಲ ದಿನದಿಂದಲೂ ತೀವ್ರ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿದೆ. ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಕೇವಲ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಾಗಿದ್ದ ನಜೀಬ್ ಅವರ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಕೊಠಡಿಗೆ 2016ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 14ರ ರಾತ್ರಿ ಮೆಸ್ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ ಎಬಿವಿಪಿ ಸದಸ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಗಲಾಟೆ ನಡೆದು, ಗುಂಪೊಂದು ನಜೀಬ್ ಮೇಲೆ ಕೋಮುದ್ವೇಷದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಸಿತ್ತು ಎಂಬ ಗಂಭೀರ ಆರೋಪವಿದೆ. ಘಟನೆಯಿಂದ ಭಯಭೀತರಾಗಿದ್ದ ನಜೀಬ್ ಅವರು ಬದಾಂಯೂನಲ್ಲಿದ್ದ ತಾಯಿ ಫಾತಿಮಾ ನಫೀಸ್ ಅವರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದ್ದರು; ಗಾಬರಿಗೊಂಡ ಪೋಷಕರು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ದೆಹಲಿಗೆ ಧಾವಿಸಿ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಜೀಬ್ ನಿಗೂಢವಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿದ್ದರು.
ಈ ಹಲ್ಲೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ 2016ರ ನವೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಜೆಎನ್‌ಯು ಆಡಳಿತವು ನಡೆಸಿದ ಪ್ರಾಕ್ಟೋರಿಯಲ್ ವಿಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ, ಎಬಿವಿಪಿ ಕಾರ್ಯಕರ್ತ ವಿಕ್ರಾಂತ್ ಕುಮಾರ್ ಎಂಬಾತ ಹಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿ ನೋಟಿಸ್ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಆರೋಪವನ್ನು ವಿಕ್ರಾಂತ್ ಮತ್ತು ಎಬಿವಿಪಿ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದು, ಹಲ್ಲೆಯ ಕುರಿತು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ವಿಚಾರಣೆಯ ಮಾಹಿತಿ ಇದ್ದರೂ ನಜೀಬ್ ನಾಪತ್ತೆಗೆ ಎಬಿವಿಪಿಯೇ ಕಾರಣ ಎಂಬುದು ತನಿಖೆ ಅಥವಾ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಸಾಬೀತಾಗಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಪ್ರಕರಣದ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ.
ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿ ಪೊಲೀಸರ ಶೋಧ ಹಾಗೂ ಕೇಂದ್ರೀಯ ತನಿಖಾ ದಳದ (ಸಿಬಿಐ) ಸುದೀರ್ಘ ತನಿಖೆಗಳು ಯಾವುದೇ ಫಲ ನೀಡಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅತ್ಯಂತ ಕಳವಳಕಾರಿ ಸಂಗತಿ. ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಸಿದ ಎಬಿವಿಪಿ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರನ್ನು ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸದೆ ರಾಜಕೀಯ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ನಜೀಬ್ ಪೋಷಕರು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಆರೋಪಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.
ಹಲವು ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಶೋಧ ನಡೆಸಿ, ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್‌ಗಳ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡಿದರೂ ನಜೀಬ್ ಪತ್ತೆಹಚ್ಚುವಲ್ಲಿ ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಫಲವಾದವು. ಕುಟುಂಬದ ನಿರಂತರ ಆಕ್ಷೇಪಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಸಿಬಿಐ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ತನಿಖಾ ಮುಕ್ತಾಯ ವರದಿಯನ್ನು ದೆಹಲಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು 2025ರ ಜೂನ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು. ಬಳಿಕ 2025ರ ಡಿಸೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಕೂಡ ಸಿಬಿಐನ ಮುಕ್ತಾಯ ವರದಿಯ ಸ್ವೀಕಾರವನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿದಿದ್ದು, ಒಂದು ವೇಳೆ ಮೊಬೈಲ್‌ಗಳ ಪರಿಶೀಲನೆಯಿಂದ ಹೊಸ ಮಾಹಿತಿ ದೊರೆತರೆ ಮಾತ್ರ ತನಿಖೆಯನ್ನು ಮರುತೆರೆಯಲು ಅವಕಾಶವಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದೆ.
ಕಾನೂನು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತನಿಖೆ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡಿದ್ದರೂ, ನಜೀಬ್ ಅವರಿಗೆ ಏನಾಯಿತು ಅಥವಾ ಅವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಲಯವಾಗಲಿ, ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಾಗಲಿ ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿಲ್ಲ. ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಮತ್ತು ಅನಾರೋಗ್ಯದ ನಡುವೆಯೂ ಮಗನ ದಾರಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಪೋಷಕರಿಗೆ ನಜೀಬ್ ಸುಳಿವು ನೀಡದೆ ಕೇವಲ ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಕರಣದ ಕಡತವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿರುವುದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸಂವೇದನಾಶೂನ್ಯತೆಗೆ ಹಿಡಿದ ಕೈಗನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ.
ತಾಯಿ ಫಾತಿಮಾ ನಫೀಸ್ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಕೇವಲ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅನುಕಂಪ ಅಥವಾ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಸಾಂತ್ವನವಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಡುವ ನೈಜ ಕ್ರಮ ಮತ್ತು ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರ ವಿರುದ್ಧದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಬೀದಿಗಿಳಿದ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಹೋರಾಟಗಾರರು ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಉದಾಸೀನತೆ, ಬಲಪಂಥೀಯ ರಾಜಕೀಯ ಹಗೆತನ ಹಾಗೂ ಮುಸ್ಲಿಂ ವಿರೋಧಿ ನಿಂದನೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದು ದುರಂತವೇ ಸರಿ.
ನಜೀಬ್ ನಾಪತ್ತೆಯಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜೆಎನ್‌ಯು ಆಡಳಿತವು ನೊಂದ ಪೋಷಕರ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಬದಲು ಆರೋಪಿಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನಿಂತಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದ್ದು ತೀವ್ರ ಟೀಕೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ. ನಾಪತ್ತೆಯಾದ ಸಹಪಾಠಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಆಡಳಿತ ಭವನಕ್ಕೆ ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿದಾಗ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ನೋವಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಬದಲು ತಮ್ಮ ದಿಗ್ಬಂಧನವನ್ನೇ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಿದರು. ‘ಕರ್ವಾ ಚೌತ್’ ಹಬ್ಬದ ದಿನದಂದು ಕುಲಪತಿ ಮತ್ತು ಕುಲಸಚಿವರ ಪತ್ನಿಯರು ತಮ್ಮ ಗಂಡಂದಿರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಬಂದ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಟ್ವಿಟರ್ (ಈಗಿನ ಎಕ್ಸ್) ಮೂಲಕ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡು, ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಿದರು.
ಹಬ್ಬದಂದು ಪತಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಪತ್ನಿಯ ಬಯಕೆಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅನುಕಂಪ ಸಿಕ್ಕರೆ, ಕಾಣೆಯಾದ ಮಗನಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ತಾಯಿ ಫಾತಿಮಾ ನಫೀಸ್ ಅವರ ಆಕ್ರಂದನವನ್ನು ಆಡಳಿತದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುವ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದ್ದು ಸಮಾಜದ ಅಸಮಾನ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ಬಯಲು ಮಾಡಿತು.
ಈ ಇಡೀ ಘಟನೆಯು ಜೆಎನ್‌ಯುನ ಸಮಾನತೆ, ಭಿನ್ನಮತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯ ಆಶಯಕ್ಕೆ ಏನಾಯಿತು ಎಂಬ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿದೆ. 2016ರ ಫೆಬ್ರವರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಪೀಟರ್ ಡಿಸೋಜಾ ಅವರು ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದ ತಾರತಮ್ಯರಹಿತ ಮತ್ತು ಪ್ರಗತಿಪರ ‘ಜೆಎನ್‌ಯು ಪರಿಕಲ್ಪನೆ’ಯು ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್ ಹಾಗೂ ಎಬಿವಿಪಿಯಂತಹ ಬಲಪಂಥೀಯ ಶಕ್ತಿಗಳ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ದಾಳಿ ಮತ್ತು ನಜೀಬ್ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಗಾಯಿತು ಎಂದು ‘ಜಸ್ಟೀಸ್ ಫಾರ್ ನಜೀಬ್’ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದ ಸಂಶೋಧಕ ಪಲ್ಲಿಕೊಂಡ ಮಣಿಕಂಠ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಹೊರಗಿನ ದಾಳಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಜನತಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವು, ತನ್ನದೇ ಆವರಣದೊಳಗೆ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಮತ್ತು ಅಂಚಿನ ಸಮುದಾಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾದಾಗ ಆತನಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಎಡವಿತು. ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ಮುಂದೆ ಶೋಷಿತ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬನ ನ್ಯಾಯದ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕಾದ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಕಂಡಿದ್ದು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಆಂತರಿಕ ವಿರೋಧಾಭಾಸವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದೇ ವೇಳೆ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಆಡಳಿತ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಅಂದಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘದ ನಡೆ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ರಾಜಕೀಯದ ಮಿತಿಗಳ ಕುರಿತೂ ಇತ್ತೀಚಿನ ವರದಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಎದ್ದಿವೆ. ಎಡಪಂಥೀಯ ಒಗ್ಗಟ್ಟು ಅಥವಾ ವಿಶಾಲ ಪ್ರಗತಿಪರ ಹೋರಾಟದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಶೋಷಿತ ಮತ್ತು ಅಂಚಿನ ಸಮುದಾಯಗಳ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸ್ವತಂತ್ರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುವ ಅಥವಾ ಅವರ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಎರಡನೇ ದರ್ಜೆಯನ್ನಾಗಿ ನೋಡುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ನಜೀಬ್ ಹೋರಾಟವು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯಿತು. ಕೇವಲ ಘೋಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಸಾರಿದರೆ ಸಾಲದು; ಪ್ರಬಲ ರಾಜಕೀಯ ಗುಂಪುಗಳ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಅಂಚಿನ ಸಮುದಾಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ ಅಂತಹ ಒಗ್ಗಟ್ಟು ಅಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಟು ಸತ್ಯವನ್ನು ಈ ಪ್ರಕರಣವು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದೆ.
ನಜೀಬ್ ಅಹ್ಮದ್ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಿರುವ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಜೆಎನ್‌ಯು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘ ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಸಂಘಟನೆಗಳು ತನಿಖೆಯಲ್ಲಿನ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ವೈಫಲ್ಯ ಹಾಗೂ ಬಲಪಂಥೀಯ ಗುಂಪುಗಳ ದೌರ್ಜನ್ಯವನ್ನು ಖಂಡಿಸಿ ಮತ್ತೆ ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಆಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿವೆ. ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಕಡತವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಯ ಹುಡುಕಾಟವನ್ನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ನಾಪತ್ತೆಯಾದ ಅಮಾಯಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಕುರಿತಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನಾಗಲಿ ಅಳಿಸಿಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಜೀಬ್ ಅವರನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ನೆನೆಯುವ ಬದಲು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಸಮಾನತೆಯ ಕುರಿತು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ನಜೀಬ್ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಹೊರಬರುವವರೆಗೂ ಮತ್ತು ಅವರ ಪೋಷಕರ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗುವವರೆಗೂ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವನ್ನೂ, ಇಡೀ ದೇಶದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನೂ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.
