ಇತಿಹಾಸದ ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಲಕ್ಷಣ. ಆದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತುವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವುದಾಗಲಿ, ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದಾಗಲಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಒಳಿತನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧೀಜಿ ಮತ್ತು ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನ್ ಕುರಿತ ಕೋಮುವಾದಿಗಳ ಕಿಡಿಗೇಡಿ ಕೃತ್ಯ ಕುರಿತು ವಿಚಾರವಾದಿಗಳ ಅನಿಸಿಕೆಗಳು...
ಅಡ್ಡಂಡ ಕಾರ್ಯಪ್ಪ ಅವರ ‘ಗಾಂಧೀ ಹತ್ಯೆಯ ಸತ್ಯ’ ನಾಟಕದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಇತಿಹಾಸದ ತಿರುಚುವಿಕೆ ಹಾಗೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ರಂಗಭೂಮಿಯನ್ನು ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಕುರಿತು ಮೈಸೂರಿನ ವಿಚಾರವಾದಿಗಳು ಮತ್ತು ಗಾಂಧೀವಾದಿಗಳು ಈದಿನ.ಕಾಮ್ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದು, ಇಂತಹ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳಲಿರುವ ಪ್ರತಿರೋಧದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ಪ್ರಗತಿಪರ ಚಿಂತಕಿ ಸವಿತ ಪಾ. ಮಲ್ಲೇಶ್ ಈದಿನ.ಕಾಮ್ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿ, ಅಡ್ಡಂಡ ಕಾರ್ಯಪ್ಪ ಅವರ ನಾಟಕದ ನಿರೂಪಣೆಯ ವಿರುದ್ಧ ತೀವ್ರ ಅಸಮಾಧಾನ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ, ”ಕೋಮುವಾದಿಗಳಿಗೆ, ಸನಾತನಿಗಳಿಗೆ ಸತ್ಯ ಜೀರ್ಣ ಆಗೋದಿಲ್ಲ; ಅದೊಂದು ವ್ಯಾಧಿ. ಗಾಂಧೀ ಶಾಂತಿದೂತ, ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿದ ನಾಯಕ. ಅಹಿಂಸೆಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಬಾಪು ಮಹಾಪುರುಷ. ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಚಾರಿತ್ರ್ಯಹರಣ ಮಾಡುವ ಕುತಂತ್ರಿಗಳ ಆಟ ನಡೆಯಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.
ಸಾವರ್ಕರ್ ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ನಿಲುವುಗಳು ಮತ್ತು ನಾಥೂರಾಮ್ ಗೋಡ್ಸೆಯ ಹಿಂದುತ್ವವಾದಿ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಕುರಿತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ ಎಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಅವರು, ಇತರ ಧರ್ಮಗಳ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಸಾಮರಸ್ಯದಿಂದ ಬದುಕುವ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ವಿರೋಧದ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದವರು ಗಾಂಧೀಜಿಯವರನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ”ಇದು ಇತಿಹಾಸ. ಇದನ್ನ ಮರೆಮಾಚಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಂಥವರಿಂದ ಮತ್ತೇನನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ? ಅಡ್ಡಂಡ ಕಾರ್ಯಪ್ಪ ಕಟ್ಟಿರುವ ಕಟ್ಟುಕಥೆಗೆ ಮಹತ್ವ ಇಲ್ಲ. ಸತ್ಯ ಎಂದಿಗೂ ಸತ್ಯವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.
ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು ದೇಶ ವಿಭಜನೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿದರೆಂಬ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ ಸವಿತ ಪಾ. ಮಲ್ಲೇಶ್, ವಿಭಜನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಹಿಂಸಾಚಾರ, ಮಾನಹಾನಿ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳಿಂದ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು ತೀವ್ರವಾಗಿ ನೊಂದಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿ, ”ಗಾಂಧೀ ದೇಶ ವಿಭಜನೆಗೆ ಒಪ್ಪಿದವರು ಅಲ್ಲ. ಅಂದಿನ ಮಾನಹಾನಿ, ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಗಲಭೆ ಕಂಡು ನೊಂದವರು. ದೇಶದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವವರು ಉಳಿಯಲಿ ಎಂದವರು. ಅದನ್ನ ತಿರುಚಿ ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಬಳಸುವ ಕುತಂತ್ರ ಮನುವಾದಿಗಳದ್ದು” ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಗಲ್ಲುಶಿಕ್ಷೆಯ ವಿಚಾರವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ ಅವರು, ”ವೀರ ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರನ್ನು ನೇಣಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದು ಬ್ರಿಟಿಷರು. ಗಾಂಧೀ ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್‌ಗಾಗಿ ಪತ್ರ ಬರೆದರು, ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೂ, ಅಂತಿಮ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷರು ಮಾಡಿಯೇ ತೀರಿದರು. ಗಾಂಧೀಯ ಆ ನೋವಿನ ಮಿಡಿತ ಅರಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ” ಎಂದು ಬೇಸರ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ರಾಜಕೀಯ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇದೆ. ಆದರೆ, ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಳಂಕಿತಗೊಳಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಾಟಕ ನಿರೂಪಿಸಿರುವುದು ಅಕ್ಷಮ್ಯ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.
ಗಾಂಧೀಜಿ ಇತಿಹಾಸ ತಿರುಚಿ ಗೋಡ್ಸೆಯನ್ನು ಮೆರೆಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ: ಪ್ರೊ. ಕೆ. ಕಾಳಚನ್ನೇಗೌಡ
ಪ್ರೊ. ಕೆ. ಕಾಳಚನ್ನೇಗೌಡ ಮಾತನಾಡಿ, “ಇತಿಹಾಸದ ತಿರುಚುವಿಕೆ ಕೋಮುವಾದಿಗಳಿಗೆ ಹೊಸತೇನಲ್ಲ; ಅಡ್ಡಂಡ ಕಾರ್ಯಪ್ಪ ಅವರ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಯೂ ಈ ಹಿಂದೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ಚರ್ಚೆಗೆ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಗಾಂಧೀಜಿ ಇತಿಹಾಸ ತಿರುಚಿ ಗೋಡ್ಸೆ ಮೆರೆಸುವ ಕೆಲಸ ಇದೊಂದು ಅಜೆಂಡಾ” ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಹತ್ಯೆಯ ಕುರಿತು ಹೊಸ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಡುವಾಗ, ಅವು ಯಾವ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿವೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಹಿಂದಿರುವ ಉದ್ದೇಶವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ದಸರಾ ಸಂದರ್ಭ ಮುಗಿದ ಬಳಿಕ ಮೈಸೂರಿನ ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕರು ಸಭೆ ಸೇರಿ ಚರ್ಚಿಸಲಿದ್ದಾರೆ. ನಾಟಕದ ನಿರೂಪಣೆ, ಅದರ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಆಧಾರಗಳು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿ ಮುಂದಿನ ಪ್ರತಿರೋಧದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗುವುದು ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಗಾಂಧೀ ದ್ವೇಷರಹಿತ ಜನಚಳವಳಿಯ ಕರ್ತೃ: ಗಾಂಧೀವಾದಿ ಡಾ. ಸುಜಯ್ ಕುಮಾರ್
ಗಾಂಧೀವಾದಿ ಡಾ. ಸುಜಯ್ ಕುಮಾರ್ ಮಾತನಾಡಿ, ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಜ್ಞರು ಅನುಕಂಪ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಿದಾಗ ಬುದ್ಧ, ಕ್ರಿಸ್ತ ಮತ್ತು ಗಾಂಧೀಜಿಯವರಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿದ್ದಾರೆ. ”ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ತಳಹದಿಯಲ್ಲಿ ಜನಚಳವಳಿಯನ್ನು ಬೀದಿಗೆ ತಂದವರು ಗಾಂಧೀ. ದ್ವೇಷರಹಿತ, ಅಹಿಂಸಾ ಮಾರ್ಗದ ಚಳವಳಿಯ ಕರ್ತೃ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಉಂಟಾಗಬಹುದೆಂಬ ಆತಂಕ ಹೊಂದಿರುವವರು ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಹೀಯಾಳಿಸಿ ತಮ್ಮ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಎಂಬುದು ಅವರ ಆರೋಪ.
”ಯಾರಿಗೆಲ್ಲ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ವ್ಯಸನವಿದೆ, ಅದನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭೀತಿಯಿದೆ, ಅವರೆಲ್ಲ ಗಾಂಧೀ ಸಾಧನೆಯನ್ನ ಹೀಯಾಳಿಸಿ ತಮ್ಮ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇ ಅಡ್ಡಂಡ ಕಾರ್ಯಪ್ಪನವರ ನಾಟಕದ ಕಟ್ಟುಕತೆ. ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಪ್ರಚಾರ ನಡೆಸುವವರು ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡು, ಅವುಗಳ ಸುತ್ತ ಸುಳ್ಳು ಅಥವಾ ಅರ್ಧಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಹೆಣೆಯುವ ಮೂಲಕ ಅವರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ” ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
”ಎಲ್ಲಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಸಿಗುತ್ತಾ ಹುಡುಕುವುದು, ಹಿಡಿ ಸುಳ್ಳು, ಅರ್ಧ ಸುಳ್ಳು ಬಳಸಿ ತೇಜೋವಧೆ ಮಾಡುವುದೇ ಕೋಮುವ್ಯಾಧಿಗಳ ಕೆಲಸ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಅವರು ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಮೊಮ್ಮಗ ರಾಮಚಂದ್ರ ಗಾಂಧಿಯವರ ಮಾತನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ, ”ಗಾಂಧೀ ಅವರ ಸಾಧನೆ ಅವರನ್ನ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ” ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಗಾಂಧೀಜಿ ಮತ್ತು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳು ಇಂದಿನ ಯುವಜನರ ಮೇಲೂ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತಿರುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹದಿಹರೆಯದವರು ಗಾಂಧೀಜಿ ಮತ್ತು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರನ್ನು ಆದರ್ಶವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಅಚ್ಚರಿ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷದ ಸಂಗತಿ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ”ಮಾಗಿದ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಗಾಂಧೀ-ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರನ್ನು ದಾರಿದೀಪವಾಗಿ ಕಂಡಿವೆ. ಯಾರೇ ಏನು ಮಾಡಿದರೂ, ಎಷ್ಟೇ ಸುಳ್ಳು ಬಿತ್ತಿದರೂ ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈಗಾಗಲೇ ಗಾಂಧೀ-ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಯುವ ಮನಸುಗಳನ್ನು ಆವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಗಾಂಧೀಯವರದ್ದು ಸತ್ಯ ಆಧಾರಿತ ಸಾಧನೆ. ಯಾರು ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.
ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಅಹಿಂಸೆಯ ತತ್ವ ಮತ್ತು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಚಿಂತನೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿವೆ ಎಂಬುದು ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ರಾಜಕೀಯ ಅಥವಾ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಇಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ಅವಹೇಳನ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಅವರ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಅವರು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.
ಗಾಂಧೀ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಶೋಧನೆಯೆಂದು ಕರೆಯುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ: ಲೇಖಕ ನಾ. ದಿವಾಕರ್
ಲೇಖಕ ನಾ. ದಿವಾಕರ್ ಮಾತನಾಡಿ, ‘ಗಾಂಧೀ ಹತ್ಯೆಯ ಸತ್ಯ’ ನಾಟಕದ ಕುರಿತಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿತ ವರದಿಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ, ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಗೋಡ್ಸೆಯ ಪರವಾದ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆದಿರಬಹುದೆಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.
”ನಾಟಕ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಪ್ರಕಟಿತ ವರದಿ, ಅಡ್ಡಂಡ ಕಾರ್ಯಪ್ಪರ ಸಮರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಗಾಂಧೀ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿ, ಏನೋ ಶೋಧನೆ ಮಾಡಿ ಗೋಡ್ಸೆಯ ಸಮರ್ಥನೆ ನೀಡುವ ಪ್ರಸಂಗ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಹತ್ಯೆಯೇ ಸತ್ಯ ಅಂದರೆ ಇದು ಶೋಧವಲ್ಲ; ಇದು ದ್ವೇಷವೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುವಂತಿದೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ವಾಸ್ತವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ಯೆ ನಡೆದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಕ್ಕೂ, ಆ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನೇ ಹತ್ಯೆಯ ಸಮರ್ಥನೆಗಾಗಿ ಬಳಸುವುದಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.
”ಗೋಡ್ಸೆಯನ್ನು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸಮರ್ಥನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಚಾರಿತ್ರಿಕ ನಾಯಕನ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ತಿರುಚುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಇದು ಬೌದ್ಧಿಕ ದಿವಾಳಿತನ” ಎಂದು ಅವರು ಟೀಕಿಸಿದ್ದಾರೆ. ರಂಗಭೂಮಿ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಶೋಧಿಸಲು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಮುಂದೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸಲು ಇರುವ ಪ್ರಮುಖ ವೇದಿಕೆ. ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಮತ್ತು ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಸೃಜನಶೀಲ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಆದಲು-ಬದಲು ಮಾಡಿ ಹೇಳುವುದು ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಮಾಡುವ ಅವಮಾನ ಎಂದು ನಾ. ದಿವಾಕರ್ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಈ ಹಿಂದೆಯೂ ಹಲವಾರು ನಾಟಕಗಳು ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಂಡಿವೆ. ‘ಗಾಂಧೀ/ಗಾಂಧೀ’, ‘ಗಾಂಧೀ ಮತ್ತೆ ಬಂದ’ ಸೇರಿದಂತೆ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಕುರಿತು ವಿಭಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸುವ ಕೃತಿಗಳಿವೆ. ಇಂತಹ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನೋಡುವುದು, ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಚರ್ಚಿಸುವುದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಹಕ್ಕು ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ”ಇದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಕ್ಕಿದೆ, ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ, ಹತ್ಯೆಯನ್ನೇ ವಿಕೃತವಾಗಿ ನೋಡುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸಮರ್ಥನೆ ನೀಡುವುದು ರಂಗಭೂಮಿಯ ಕೆಲಸ ಅಲ್ಲ; ಅದು ಅವಮಾನದ ಸಂಕೇತ” ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸೃಜನಶೀಲತೆ, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ವಿಚಾರವನ್ನು ತಲುಪಿಸುವ ವಿಧಾನ ಮತ್ತು ನೈಜತೆಯನ್ನು ತಲುಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ಇರಬೇಕು. ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಅಥವಾ ವಿರೋಧಿ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಅವಹೇಳನ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಾಟಕವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದರೆ ಅದರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅವರ ಮಾತಿನ ಸಾರವಾಗಿದೆ.
ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನನ ಕುರಿತು ರಚಿಸಲಾದ ನಾಟಕದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ರೀತಿಯ ವಿವಾದಗಳು ನಡೆದಿದ್ದವು. ಇದೀಗ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ಮಾದರಿಯ ನಿರೂಪಣೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವರ ಆಕ್ಷೇಪ. ”ಗೋಡ್ಸೆಯನ್ನು ವೈಭವೀಕರಿಸುವಂತಹದ್ದು ಒಂದು ನಾಟಕದ ಅಜೆಂಡಾ. ಅವರದ್ದೇ ಅಜೆಂಡಾಕ್ಕೆ ರಂಗಭೂಮಿಯನ್ನು ದುರುಪಯೋಗ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಮಾಜಕ್ಕೆ, ಯುವಜನತೆಗೆ ತಪ್ಪು ಸಂದೇಶ ಸಾರುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.
ಇಂದಿನ ಯುವಜನರ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಳವಳಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಅಹಿಂಸಾ ಮಾರ್ಗದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ”ಪ್ರಸ್ತುತ ಝೆನ್ ಝೀ ಹೋರಾಟ ಸಹ ಗಾಂಧೀ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಹಿಂಸಾ ಮಾರ್ಗವನ್ನೇ ಅನುಸರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವತ್ತಿನ ಯುವಜನತೆ ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಶಾಂತಿಯುತ ಪ್ರತಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಗಾಂಧೀಜಿ ಮತ್ತು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿವೆ. ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕೆಡಿಸುವ, ದ್ವೇಷದ ಪ್ರಚಾರವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ರಂಗಭೂಮಿಯನ್ನು ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ನಾ. ದಿವಾಕರ್ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಇತಿಹಾಸದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಸಂಘರ್ಷ
ಟಿಪ್ಪು ನಿಜ ಕನಸುಗಳು ನಾಟಕದ ವಿವಾದ ಮತ್ತು ಗಾಂಧೀ ಹತ್ಯೆಯ ಸತ್ಯ ನಾಟಕದ ಸುತ್ತ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುವ ಆಕ್ಷೇಪಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದಾಗ, ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಯಾರು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಾರೆ, ಯಾವ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಆ ನಿರೂಪಣೆ ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಇತಿಹಾಸವೆಂಬುದು ಕೇವಲ ಹಿಂದಿನ ಘಟನೆಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲ. ಅದು ದಾಖಲೆಗಳು, ಪತ್ರಗಳು, ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳು, ಸಮಕಾಲೀನ ವರದಿಗಳು, ವಿಭಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳು ಮತ್ತು ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಅಧ್ಯಯನಗಳ ಮೂಲಕ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ಜ್ಞಾನಶಾಖೆ. ಚಾರಿತ್ರಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಕುರಿತು ಹೊಸ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳು ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದಾದ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿರಬೇಕು ಎಂಬುದು ಇತಿಹಾಸ ಅಧ್ಯಯನದ ಮೂಲಭೂತ ನಿರೀಕ್ಷೆ.
ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನನ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳ ಕುರಿತು ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿದ್ದರೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳ ಮೂಲಕ ಚರ್ಚಿಸಬಹುದು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ರಾಜಕೀಯ ನಿಲುವುಗಳು, ದೇಶ ವಿಭಜನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಅವರ ಪಾತ್ರ ಮತ್ತು ಅವರ ಹತ್ಯೆಯ ಹಿಂದಿನ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಸಂಶೋಧನೆಯ ಮೂಲಕ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕುರಿತು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಸಮಗ್ರ ಇತಿಹಾಸದ ಅರಿವು ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಹತ್ಯೆ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಘಟನೆ. ಅವರ ಹತ್ಯೆಯ ಸಂದರ್ಭಗಳು, ನಾಥೂರಾಮ್ ಗೋಡ್ಸೆಯ ಪಾತ್ರ, ಹತ್ಯೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಚಾರಣೆ ಮತ್ತು ಆ ಕಾಲದ ರಾಜಕೀಯ-ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕುರಿತು ದಾಖಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಲಭ್ಯವಿವೆ. ಈ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ವಿಭಜನೆಯ ದುರಂತವನ್ನೇ ಹತ್ಯೆಯ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿ ಮುಂದಿಡುವ ನಿರೂಪಣೆ ವಿಮರ್ಶೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದು ಸಹಜ.
ವಿಭಜನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳು, ಮುಸ್ಲಿಮರು, ಸಿಖ್ಖರು ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ಸಮುದಾಯಗಳ ಜನರು ಅಪಾರ ಸಂಕಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸಿದರು. ನಿರಾಶ್ರಿತರ ನೋವು, ಕುಟುಂಬಗಳ ನಾಶ ಮತ್ತು ಸಾಮೂಹಿಕ ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗದು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆ ನೋವನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಸಮುದಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ದ್ವೇಷ ಬೆಳೆಸಲು ಅಥವಾ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಹತ್ಯೆಗೆ ನೈತಿಕ ಸಮರ್ಥನೆ ನೀಡಲು ಬಳಸಬಾರದು ಎಂಬುದು ಪ್ರಗತಿಪರರ ವಾದವಾಗಿದೆ.
ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ರಂಗಭೂಮಿಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ
ನಾಟಕಕಾರರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆ. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಆ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪುವ ಅಥವಾ ವಿರೋಧಿಸುವ ಹಕ್ಕಿದೆ. ವಿಮರ್ಶಕರು ನಾಟಕದ ಆಶಯ, ನಿರೂಪಣೆ ಮತ್ತು ಕಲಾತ್ಮಕ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಹುದು. ಇಂತಹ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಭಾಗವಾಗಿವೆ. ಆದರೆ, ರಂಗಭೂಮಿಯು ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಯ ಮಾಧ್ಯಮವಲ್ಲ. ಅದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತುವ, ಇತಿಹಾಸದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚುವ ಶಕ್ತಿಯುತ ಕಲಾಮಾಧ್ಯಮವೂ ಹೌದು. ಅದರಲ್ಲಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು, ಪಾತ್ರಗಳ ಚಿತ್ರಣ ಮತ್ತು ಘಟನೆಗಳ ನಿರೂಪಣೆ ಜನರ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಅರಿವಿನ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಹುದು.
ಹೀಗಾಗಿ, ಇತಿಹಾಸ ಆಧಾರಿತ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ದಾಖಲೆಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಕಲಾತ್ಮಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ನಿರೂಪಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಬಾರದು ಎಂದಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ನಾಟಕದ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವವರು ಕಲಾವಿದರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೇ ನಿರಾಕರಿಸಬೇಕೆಂದೂ ಇಲ್ಲ.
ಒಂದು ನಾಟಕದ ವಿರುದ್ಧದ ಪ್ರತಿರೋಧವು ದಾಖಲೆಗಳು, ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣಗಳು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗಳು ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯುತ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತವಾದರೆ ಅದು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಚರ್ಚೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ನಾಟಕವನ್ನು ನೋಡದೆ ಅದರ ಕುರಿತು ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬರುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಾಟಕದ ನಿಖರವಾದ ನಿರೂಪಣೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಆಧಾರಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅಂಶವೂ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ.
ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೊ. ಕೆ. ಕಾಳಚನ್ನೇಗೌಡ ಅವರು ದಸರಾ ಬಳಿಕ ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕರು ಸಭೆ ಸೇರಿ ಚರ್ಚಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿರುವುದು, ನಾ. ದಿವಾಕರ್ ಅವರು ಪ್ರಕಟಿತ ವರದಿಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿರುವುದು ಮತ್ತು ಇತರರು ನಾಟಕದ ಆಶಯವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿರುವುದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಯ ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪಗಳಾಗಿವೆ.
ಯುವಜನರ ಮುಂದೆ ಯಾವ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಇಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ?
ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಬಗ್ಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಚರ್ಚೆಯು ಕೇವಲ ಹಿರಿಯ ತಲೆಮಾರಿನ ರಾಜಕೀಯ ವಿವಾದವಲ್ಲ. ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮೂಲಕ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಿರುವ ಯುವಜನರಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಮಾಹಿತಿ ತಲುಪುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಅಹಿಂಸೆ, ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಾಮರಸ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಣೆಯ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿವೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ವಿಮರ್ಶೆಗಳು ಮತ್ತು ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿವೆ. ಇವೆರಡನ್ನೂ ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಪರಿಚಯಿಸುವುದು ಇತಿಹಾಸದ ಅಧ್ಯಯನದ ಭಾಗವಾಗಬೇಕು.
ಅದೇ ರೀತಿ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಹೋರಾಟ, ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕುರಿತ ವಿಮರ್ಶೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಕುರಿತ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಗಾಂಧೀಜಿಯವರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದ ವೈಚಾರಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಚಾರಿತ್ರಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಪೂಜಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅವರ ಸಾಧನೆಗಳು, ಮಿತಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಯುವಜನರಲ್ಲಿ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ.
ಗಾಂಧೀಜಿ ಮತ್ತು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ವಿಚಾರಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಚರ್ಚೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿರುವ ಪ್ರಸ್ತುತತೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಡಾ. ಸುಜಯ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಯುವಜನರು ಅಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯುತ ಪ್ರತಿರೋಧದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಚಿಂತನೆಯ ಸಮಕಾಲೀನ ಪ್ರಸ್ತುತತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಾ. ದಿವಾಕರ್ ಅವರ ನಿಲುವು.
ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಚಾರದ ಸಾಧನವನ್ನಾಗಿಸುವ ಬದಲು, ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುವ ಮತ್ತು ದಾಖಲೆಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬರುವ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ.
ಸತ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕುವುದೇ ಶೋಧನೆ; ದ್ವೇಷವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವುದಲ್ಲ
‘ಟಿಪ್ಪು ನಿಜ ಕನಸುಗಳು’ ನಾಟಕದ ವಿವಾದದಿಂದ ‘ಗಾಂಧೀ ಹತ್ಯೆಯ ಸತ್ಯ’ ನಾಟಕದವರೆಗೆ ಅಡ್ಡಂಡ ಕಾರ್ಯಪ್ಪ ಅವರ ಕೃತಿಗಳು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇತಿಹಾಸ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ರಂಗಭೂಮಿಯ ಸಂಬಂಧದ ಕುರಿತು ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿವೆ. ಅವರ ನಾಟಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುವ ಆಕ್ಷೇಪಗಳು, ಅವರು ನೀಡಿರುವ ಸಮರ್ಥನೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲೆಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.
ಅಡ್ಡಂಡ ಕಾರ್ಯಪ್ಪ ಅವರು ತಮ್ಮ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಆಧಾರವಿದೆ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆ ಆಧಾರಗಳ ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಅವುಗಳಿಂದ ಹೊರಡಿಸುವ ತೀರ್ಮಾನಗಳನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗೆ ತೆರೆದಿಡಬಹುದು. ಅದೇ ರೀತಿ, ನಾಟಕದ ವಿರುದ್ಧ ಆಕ್ಷೇಪ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿರುವವರು ಅದರ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ನಿರೂಪಣೆ, ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಹೇಳಿಕೆಗಳ ಕುರಿತು ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ವಾದವನ್ನು ಮಂಡಿಸಬಹುದು.
ಇತಿಹಾಸದ ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಲಕ್ಷಣ. ಆದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತುವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವುದಾಗಲಿ, ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದಾಗಲಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಒಳಿತನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸುವುದಕ್ಕೂ, ಅವರ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಹಾಗೆಯೇ, ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನನ ಆಡಳಿತದ ಕುರಿತು ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೂ, ಪರಿಶೀಲಿಸದ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸತ್ಯವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುವುದಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ.
ಈ ವಿಶೇಷ ವರದಿ ಓದಿದ್ದೀರಾ? ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿ ಮತದಾನದ ಹಕ್ಕು ಕಸಿಯುವ ತಂತ್ರವೇ ‘SIR’: ಶಿವಸುಂದರ್
ರಂಗಭೂಮಿ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಿ, ಹೊಸ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಡಲಿ, ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚಲಿ. ಆದರೆ, ಆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲೆಗಳ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆ, ಕಲಾತ್ಮಕ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗೆ ಆದ್ಯತೆ ಇರಬೇಕು ಎಂಬುದು ಮೈಸೂರಿನ ಪ್ರಗತಿಪರ ಚಿಂತಕರು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿರುವ ಒಟ್ಟಾರೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಾಗಿದೆ.
