ಇಂದು ಇರಾನ್ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆ ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರಗಳಾಚೆಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಜನರೊಂದಿಗೆ ನಮಗಿರುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾನವೀಯತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅತಿಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ.
ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲ್ ಮತ್ತು ಇರಾನ್ ನಡುವಿನ ಯುದ್ಧದ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳು ಕವಿದಿರುವ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಭಾರತೀಯರಾದ ನಾವು ನಮ್ಮ ನೆರೆಹೊರೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿರುವ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.
ಜವಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ಅವರು ತಮ್ಮ ‘ಭಾರತ ದರ್ಶನ'(The Discovery of India) ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿರುವಂತೆ, ಭಾರತ ಮತ್ತು ಇರಾನ್ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವು ಕೇವಲ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕವಾದುದಲ್ಲ; ಅದು ರಕ್ತಗತವಾದ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗತವಾದ ಬಾಂಧವ್ಯ.
”ಸಿಂಧೂ ಆರ್ಯರೂ ಮತ್ತು ಪುರಾತನ ಇರಾಣಿಗಳೂ ಒಂದೇ ಬುಡಕಟ್ಟಿನವರು; ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಹಿಡಿದರು” ಎಂಬ ನೆಹರೂ ಅವರ ಮಾತು ಈ ಎರಡು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಮೂಲ ಬೇರುಗಳು ಒಂದೇ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಇರಾನ್ ಕೇವಲ ಇಸ್ಲಾಂ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಅಥವಾ ಒಂದು ಯುದ್ಧನಿರತ ದೇಶವಾಗಿ ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ನೆಹರೂ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ನಮ್ಮಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟ ‘ಸಹೋದರ’ನಂತೆ.
ಇದನ್ನು ಓದಿದ್ದೀರಾ?: ಪರಮಾಣು ಔಷಧಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರುವ ಇರಾನ್: 10 ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ
ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ಇರಾಣಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರಭಾವವು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನವಾದುದು ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಬಲವಾದುದು. ಸಂಸ್ಕೃತ ಮತ್ತು ಪುರಾತನ ಪಹ್ಲವಿ ಭಾಷೆಗಳ ನಡುವಿನ ಸಾಮ್ಯತೆ, ವೇದ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಜೊರಾಷ್ಟ್ರ ಧರ್ಮಗಳ ನಡುವಿನ ನಿಕಟ ಸಂಬಂಧಗಳು ಈ ಬಾಂಧವ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿವೆ. ನೆಹರೂ ಅವರು ಗುರುತಿಸುವಂತೆ, ಎರಡು ದೇಶಗಳ ಕಲೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಆಯಾ ದೇಶದ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬದಲಾದರೂ, ಅವುಗಳ ಮೂಲ ಶಬ್ದಗಳು ಮತ್ತು ಆಶಯಗಳು ಒಂದೇ ಆಗಿವೆ. ಮೊಗಲರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪರ್ಷಿಯನ್ ಭಾಷೆಯು ಭಾರತದ ರಾಜಭಾಷೆಯಾಗಿದ್ದುದು ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣದ ದ್ರಾವಿಡ ಭಾಷೆಗಳ ಮೇಲೂ ಅದು ಬೀರಿದ ಪ್ರಭಾವವು ನಮ್ಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ತಳಹದಿಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿದೆ.
ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಫ್ರೆಂಚ್ ವಿದ್ವಾಂಸ ಗ್ರೌಸೆ ತಾಜ್‌ಮಹಲ್ ಅನ್ನು ಕಂಡು, “ಇರಾನಿನ ಆತ್ಮವು ಭಾರತೀಯ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅವತಾರ ತಾಳಿದೆ” ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದು ಅತ್ಯಂತ ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿದೆ. ಇಂದಿನ ಯುದ್ಧದ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಇರಾನ್ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳು ಅಥವಾ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ನೆನಪಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸವು ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುವುದು ಅಲ್ಲಿನ ಕಲೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ದರ್ಶನಗಳನ್ನು.
ಬ್ರಿಟಿಷರ ಆಗಮನವು ಭಾರತವನ್ನು ತನ್ನ ಏಷ್ಯಾದ ನೆರೆಹೊರೆಯವರಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, ಯುರೋಪಿನ ಕಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಈ ಕೃತಕ ಬೇರ್ಪಡುವಿಕೆಯು ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹದ ಭೂಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಿತು. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಇಸ್ರೇಲ್-ಇರಾನ್ ಸಂಘರ್ಷದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ.
ಯುದ್ಧವು ಕೇವಲ ಸಾವು-ನೋವುಗಳನ್ನು ತರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಜೀವನವನ್ನು ಹಸನುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಪಾರ್ಸಿ ಸಮುದಾಯವು ಇಂದಿಗೂ ಇರಾನಿನ ಪ್ರಾಚೀನ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಭಾರತೀಯತೆಯಲ್ಲಿ ಬೆರೆಸಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಜಗತ್ತಿಗೇ ಒಂದು ಮಾದರಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ಜನರು ಇರಾನಿನೊಂದಿಗೆ ನೇರ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಎರಡು ದೇಶಗಳ ನಡುವಿನ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ.
ನೆಹರು ಅವರು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವ ಇರಾಣಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಗೋಷ್ಠಿಯ ನಾಯಕನ ಮಾತುಗಳು ಇಂದಿನ ಯುದ್ಧಪೀಡಿತ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಶಾಂತಿಯ ಮಂತ್ರದಂತೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತವೆ. ”ಇರಾಣಿಗಳೂ ಭಾರತೀಯರೂ ಪೂರ್ವಕ್ಕೊಬ್ಬ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೊಬ್ಬ ಹೋಗಿ ಅಗಲಿದ ಸಹೋದರರಂತೆ” ಎಂಬ ರೂಪಕವು ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಇಂದು ಇರಾನ್ ಯುದ್ಧದ ಭೀತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಭಾರತವು ಒಬ್ಬ ಹಳೆಯ ಸಹೋದರನಂತೆ ಆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಇತಿಹಾಸ ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿದ ಪಾಠವಾಗಿದೆ. ಪರಸ್ಪರರ ‘ಮುರಳಿ ಗಾನದ ಹರಕು ಗೀತೆಗಳನ್ನು’ ಗುರುತಿಸಿ, ಹಳೆಯ ರಾಗಗಳ ಮೂಲಕ ಪುನರ್ಮಿಲನಗೊಳ್ಳುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇಂದು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.
ಇಂದು ಇರಾನ್ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆ ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರಗಳಾಚೆಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಜನರೊಂದಿಗೆ ನಮಗಿರುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾನವೀಯತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅತಿಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ರಾಜಕೀಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ‘ನಾಗರಿಕತೆಗಳ ಒಕ್ಕೂಟ’ವೇ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಇಂದಿನ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.
ಡಾ. ರವಿ ಎಂ. ಸಿದ್ಲಿಪುರ
ಕುವೆಂಪು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಿಂದ ಕನ್ನಡ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ, ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಡಿಪ್ಲೊಮೋ ಪದವಿ, 'ಕನ್ನಡ ಮಹಾಭಾರತ ಕಾವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಭುತ್ವ, ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಜನತೆ' ಎಂಬ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪಿಎಚ್.ಡಿ. ಪದವಿ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. 'ಪರ್ಯಾಯ' ಎಂಬ ವಿಮರ್ಶಾ ಲೇಖನಗಳ ಸಂಕಲನ, 'ಶಾಸನ ಓದು', 'ವಿಮರ್ಶೆ ಓದು' ಪುಸ್ತಕಗಳು ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿವೆ. ಯುದ್ಧ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಪ್ರಧಾನ ಆಶಯವನ್ನಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡ 'ಸಮರ ವ್ಯಾಪಾರ' ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕ ಮುದ್ರಣ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ. ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಇವರ ಆಸಕ್ತಿ ಕ್ಷೇತ್ರವಾಗಿದೆ.
