ಅಧಿಕಾರದ ಉತ್ತುಂಗದ ಸಂಭ್ರಮದ ನಡುವೆ, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಕಮರಿದ ಕನಸುಗಳ ಕಥೆಯೊಂದು ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ 25 ವರ್ಷಗಳ ಆಡಳಿತವನ್ನು ‘ಸುವರ್ಣ ಯುಗ’ವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ವಾಸ್ತವದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ, ರೈತರು ಹಾಗೂ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ತೀವ್ರ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆದ್ದಿವೆ. ಗೋಧ್ರಾದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇತ್ತೀಚಿನ ಹಗರಣಗಳವರೆಗಿನ ಆಡಳಿತದ ಕರಾಳತೆಯ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಿದು.
ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು 2001ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 7ರಂದು ಗುಜರಾತ್ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ತದನಂತರ 2014ರಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ, ಒಟ್ಟು 25 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತರೂಢ ಪಾಳೆಯವು ಈ 25 ವರ್ಷಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಪಯಣವನ್ನು ‘ವಿಕಸಿತ ಭಾರತ’ದ ಸುವರ್ಣ ಯುಗ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಾ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ವಿಜೃಂಭಣೆಯ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಒರೆಗಲ್ಲಿಗೆ ಹಚ್ಚಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಈ ಕಾಲು ಶತಮಾನದ ಆಡಳಿತವು ದೇಶದ ಪಾಲಿಗೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆರ್ಥಿಕ ಪ್ರಮಾದಗಳು, ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಹಗರಣಗಳು, ಕೃಷಿ ವಿರೋಧಿ ನೀತಿಗಳು ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಮರ ಮೇಲಿನ ನಿರಂತರ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ಕರಾಳ ಕಾಲಘಟ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಚಾರದ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿರುವ ಕಟು ಸತ್ಯಗಳು ಈಗ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ.
ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಸಚಿವರು ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ “ಮೋದಿಯವರ 25 ವರ್ಷಗಳ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಕಳಂಕವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಕೊಂಡಾಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಈ ಹೊಳಪಿನ ಆಚೆಗಿರುವ ದೇಶದ ವಾಸ್ತವವೇ ಬೇರೆಯಿದೆ. ನಾಯಕನೊಬ್ಬನ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ಆತ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಕಳೆದ ವರ್ಷಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಿಂದ ಅಳೆಯಬಾರದು; ಬದಲಾಗಿ ಆತನ ಆಡಳಿತದ ಗುಣಮಟ್ಟ, ಸಂವಿಧಾನದ ಮೇಲಿನ ನಿಷ್ಠೆ, ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಆತ ತಂದ ಸುಧಾರಣೆಗಳಿಂದ ಅಳೆಯಬೇಕು. ಈ ನೈಜ ಮಾನದಂಡದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಮೋದಿಯವರ 25 ವರ್ಷಗಳ ಆಡಳಿತವು ಅತ್ಯಂತ ಕಳವಳಕಾರಿ, ಕರಾಳ ಮತ್ತು ಜನವಿರೋಧಿ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ದೇಶದ ಮುಂದಿಡುತ್ತದೆ.
ಗೋಧ್ರಾ ಹಿಂಸಾಚಾರ
ಮೋದಿಯವರ ಅಧಿಕಾರದ ಪಯಣದ ಆರಂಭಿಕ ದಿನಗಳನ್ನು ಕೆದಕಿದರೆ ಸಿಗುವುದು ಗುಜರಾತ್‌ನ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಇತಿಹಾಸ. ಅವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದ ಕೇವಲ ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಗೋಧ್ರಾ ರೈಲು ದಹನ ಮತ್ತು ಅದರ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಭುಗಿಲೆದ್ದ ಭೀಕರ ಕೋಮುಗಲಭೆಗಳು ಹಾಗೂ ನರಮೇಧ ಅವರ ಆಡಳಿತದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪುಚುಕ್ಕೆಯಾಗಿ ಇಂದಿಗೂ ಉಳಿದಿವೆ. ಸಾವಿರಾರು ಅಮಾಯಕ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡ, ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯ ಯಂತ್ರಾಂಗದ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯತೆ ಮತ್ತು ಹಿಂಸಾಚಾರಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಮೌನ ಬೆಂಬಲದ ಆರೋಪಗಳು ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನು ಕೋಮು ಧ್ರುವೀಕರಣದ ಮೇಲೆಯೇ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾಡಿದವು ಎಂಬುದು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾದ ಅಳಿಸಲಾಗದ ಕಟು ಸತ್ಯ. ಗರ್ಭಿಣಿಯರು, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ವೃದ್ಧರ ಮೇಲಾದ ಆ ಭೀಕರ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ನೆರಳು ಇಂದಿಗೂ ಆ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ.
ಸರಣಿ ನಕಲಿ ಎನ್‌ಕೌಂಟರ್‌ಗಳು
ಕೇವಲ ಗಲಭೆಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಗುಜರಾತ್ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸರಣಿ ನಕಲಿ ಎನ್‌ಕೌಂಟರ್‌ಗಳು (Fake Encounters) ಆಡಳಿತದ ಅಮಾನವೀಯ ಮತ್ತು ಕ್ರೂರ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದವು. ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ‘ಹಿಂದೂ ಹೃದಯಸಾಮ್ರಾಟ್’ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ತಮಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುವ ರಾಜಕೀಯ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ಮಟ್ಟಹಾಕಲು ಪೊಲೀಸ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಜ್ಜವಾಗಿ ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಕಾನೂನು, ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ, ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ನಡೆದ ಇಂತಹ ಕೊಲೆಗಳು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆಶಯಗಳಿಗೆ ಅಂದೇ ಕೊಡಲಿಪೆಟ್ಟು ನೀಡಿದ್ದವು.
ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣ, ವಿಪರೀತ ಖಾಸಗೀಕರಣ
2014ರಲ್ಲಿ ಇದೇ ‘ಗುಜರಾತ್ ಮಾಡೆಲ್’ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಕನಸು ಬಿತ್ತಿ ಮೋದಿಯವರು ಭಾರಿ ಬಹುಮತದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟಕ್ಕೇರಿದರು. ಆದರೆ, ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಏಕಾಏಕಿ ಜಾರಿಗೆ ತಂದ ‘ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣ’ (Note Ban) ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಬೆನ್ನೇಬು ಮುರಿಯಿತು. ಕಪ್ಪುಹಣ ತರುವ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧತೆಯಿಲ್ಲದೆ ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ಘೋಷಿಸಿದ ಈ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದಾಗಿ ದೇಶದ ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ಅತಿಸಣ್ಣ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು ಅಕ್ಷರಶಃ ಮುಚ್ಚಿಹೋದವು. ಕೋಟ್ಯಂತರ ಯುವಜನರು ಉದ್ಯೋಗ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬೀದಿಗೆ ಬಿದ್ದರು. ಬಡವರು ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರು ತಮ್ಮದೇ ಕಷ್ಟದ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಸರದಿಯಲ್ಲಿ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ನಿಂತು ನೂರಾರು ಮಂದಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ, ಸರ್ಕಾರ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಅಮಾನವೀಯ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಸೌಜನ್ಯವನ್ನೂ ತೋರಲಿಲ್ಲ.
ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದೇಶ ಕಂಡ ಮತ್ತೊಂದು ಬಹುದೊಡ್ಡ ದುರಂತವೆಂದರೆ ವಿಪರೀತ ಖಾಸಗೀಕರಣ. ದಶಕಗಳಿಂದ ದೇಶದ ಜನತೆ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಿದ್ದ ಲಾಭದಾಯಕ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯದ ಉದ್ಯಮಗಳನ್ನು (PSUs), ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಗಳನ್ನು, ಬಂದರುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಜೀವನಾಡಿಯಾದ ರೈಲ್ವೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಆಪ್ತ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕುಳಗಳಿಗೆ ಕವಡೆ ಕಾಸಿನ ಬೆಲೆಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಾಗಿದೆ. ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಗಳ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರನ್ನು ವಿಪರೀತ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆಯ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಸಿದ ಈ ‘ಕ್ರೋನಿ ಕ್ಯಾಪಿಟಲಿಸಂ’ (Crony Capitalism) ಆಡಳಿತದ ಕರಾಳ ಮುಖವನ್ನು ಜಗಜ್ಜಾಹೀರು ಮಾಡಿದೆ.
ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ದ್ವೇಷ
ಒಂದೆಡೆ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಹದಗೆಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಜನರ ಗಮನವನ್ನು ಬೇರೆಡೆ ಸೆಳೆಯಲು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಲು ಕೋಮು ಧ್ರುವೀಕರಣವನ್ನೇ ಆಡಳಿತದ ಏಕೈಕ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಇದರ ನೇರ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಸಂತ್ರಸ್ತರಾದವರು ಮುಸ್ಲಿಮರು. ಗೋರಕ್ಷಣೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಗುಂಪು ಹತ್ಯೆಗಳು (Mob Lynching), ಹಿಜಾಬ್ ವಿವಾದ, ಹಲಾಲ್ ನಿಷೇಧದ ಕೂಗು, ಮತಾಂತರ ನಿಷೇಧ ಕಾಯ್ದೆಗಳು, CAA,NRC ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಕಾನೂನು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಇಲ್ಲದೆ ಅಮಾಯಕರ ಮನೆಗಳನ್ನು ನೆಲಸಮ ಮಾಡುವ ‘ಬುಲ್ಡೋಜರ್ ನ್ಯಾಯ’ದ ಮೂಲಕ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಮೇಲೆ ದೈನಂದಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಎಸಗಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ದೇಶದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ದ್ವಿತೀಯ ದರ್ಜೆಯ ನಾಗರಿಕರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾ, ಅವರ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕನ್ನೇ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಭೀತಿಯ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗಿದೆ.
MSP ವಿವಾದ
‘ಅನ್ನದಾತರ’ ಬಗ್ಗೆ ವೇದಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಉದ್ದುದ್ದ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವ ಸರ್ಕಾರ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್‌ಗಳಿಗೆ ಅಡವಿಡಲು ಮುಂದಾಗಿತ್ತು. ಯಾವುದೇ ಸಂಸದೀಯ ಚರ್ಚೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ತಂದ ಮೂರು ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಕೃಷಿ ಕಾಯ್ದೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ದೇಶದ ರೈತರು ದೆಹಲಿಯ ಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಕೊರೆಯುವ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹೋರಾಡಿದರು. ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ 700ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ರೈತರು ಜೀವ ಬಲಿಕೊಟ್ಟರು. ಕೊನೆಗೆ ಚುನಾವಣೆ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಕಾಯ್ದೆ ಹಿಂಪಡೆದರೂ, ರೈತರು ಆಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿರುವ ‘ಕನಿಷ್ಠ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆ’ (MSP) ಖಾತರಿ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರದೆ ಸರ್ಕಾರ ಅನ್ನದಾತರಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ವಂಚಿಸುತ್ತಲೇ ಬರುತ್ತಿದೆ.
ನೀಟ್ ಹಗರಣ
ಬಡವರ ಆಶಾಕಿರಣವಾಗಿದ್ದ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಕೂಡ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಆಪೋಷನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ‘ನೀಟ್ ಹಗರಣ’ (NEET Scam) ಲಕ್ಷಾಂತರ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಬಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಜೊತೆ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಚೆಲ್ಲಾಟವಾಡಿದೆ. ಪರೀಕ್ಷಾ ಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆ, ಹಣ ಪಡೆದು ಗ್ರೇಸ್ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ನೀಡಿದ ಅಕ್ರಮಗಳು ದೇಶದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯನ್ನೇ ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡಿವೆ. ಯುವಜನತೆ ನಿರುದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟು ಬೀದಿಗಿಳಿದಿದ್ದರೆ, ಸರ್ಕಾರ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಜಾಹೀರಾತು ಮತ್ತು ಪಿಆರ್ (PR) ಪ್ರಚಾರದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿದೆ.
SIR ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಮತ ಕಳ್ಳತನ
ಇವೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ, ಇಂದು ದೇಶದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನೇ ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಬೃಹತ್ ‘ಎಸ್.ಐ.ಆರ್ (SIR) ಹಗರಣ’ದ ವಿರುದ್ಧ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಈಗ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ ಜನಾಕ್ರೋಶ ಭುಗಿಲೇಳುತ್ತಿದೆ. ಚುನಾವಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಮತ್ತು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ಬೆಂಬಲಿಗರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ತೆಗೆದುಹಾಕಿ, ನಕಲಿ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ಹೈಜಾಕ್ ಮಾಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಷಡ್ಯಂತ್ರ ಇದರ ಹಿಂದಿದೆ. ಈ ಕರಾಳ ಮೋಸದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಯೂಟ್ಯೂಬರ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಬೃಹತ್ ಹೋರಾಟಗಳು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ.
ವಿಪಕ್ಷಗಳ ವಿರುದ್ಧ ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಂದ ದಾಳಿ
ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಉಸಿರೇ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಹಕ್ಕು. ಆದರೆ ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿಯ ಜಂತರ್ ಮಂತರ್‌ನಂತಹ ಪ್ರತಿಭಟನಾ ಸ್ಥಳಗಳ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಬಂಧ ಹೇರಲಾಗಿದೆ. ಆಡಳಿತವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಪತ್ರಕರ್ತರು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಮೇಲೆ ಯುಎಪಿಎ (UAPA) ನಂತಹ ಕರಾಳ ಮತ್ತು ಜಾಮೀನು ರಹಿತ ದೇಶದ್ರೋಹದ ಕಾಯ್ದೆಗಳನ್ನು ಹೇರಿ ಜೈಲಿಗೆ ಅಟ್ಟಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಡಿ (ED) ಮತ್ತು ಸಿಬಿಐ (CBI) ನಂತಹ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡುವ ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಇದು ದೇಶದಲ್ಲಿ ‘ಅಘೋಷಿತ ತುರ್ತುಪರಿಸ್ಥಿತಿ’ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿರುವುದರ ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿದರ್ಶನವಾಗಿದೆ.
ಚುನಾವಣಾ ಬಾಂಡ್ ಹಗರಣ
ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ರದ್ದುಪಡಿಸಿದ ‘ಚುನಾವಣಾ ಬಾಂಡ್‌ಗಳ’ (Electoral Bonds) ಮೂಲಕ ನಡೆದ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವೊಂದೇ ಸರ್ಕಾರದ ‘ಕಳಂಕ ರಹಿತ ಆಡಳಿತ’ದ ಬೂಟಾಟಿಕೆಯನ್ನು ಬಯಲುಮಾಡಲು ಸಾಕು. ಗೋಧ್ರಾ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ, ನಕಲಿ ಎನ್‌ಕೌಂಟರ್‌ಗಳು, ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣದಂತಹ ತುಘಲಕ್ ದರ್ಬಾರ್, ರೈತರ ಬಲಿದಾನ, ಎಸ್.ಐ.ಆರ್ ನಂತಹ ಚುನಾವಣಾ ಅಕ್ರಮಗಳವರೆಗೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿರುವ ಈ 25 ವರ್ಷಗಳ ಆಡಳಿತವು ದೇಶದ ಜಾತ್ಯತೀತ ಹಾಗೂ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ನಾಶ ಮಾಡುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷದ ಆಡಳಿತದ 25 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಮರ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೇಲಿನ ನಿರಂತರ ಆಕ್ರಮಣದ ಅತ್ಯಂತ ಕರಾಳ ದಿನಗಳಾಗಿ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ದಾಖಲಾಗಲಿವೆ.
