ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಬಾರ್ಡರ್‌ನ ಸಮಗ್ರ ಗಡಿ ನಿರ್ವಹಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು (CIBMS) ಗಡಿ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಯ (ಬಿಎಸ್‌ಎಫ್) ಕೈಬಲಪಡಿಸುವ ಒಂದು ಪೂರಕ ಸಾಧನವೇ ಹೊರತು, ನುಸುಳುವಿಕೆಗೆ ಅದೇ ಅಂತಿಮ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ. ಕಳೆದ 12 ವರ್ಷಗಳ ಅನುಭವಗಳು ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿರುವ ಪಾಠವಿದು. ಶೂನ್ಯ ಒಳನುಸುಳುವಿಕೆಯ ಗುರಿ ತಲುಪಲು ಕೇವಲ ಒಂದು ಹಂತದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಹವಾಮಾನಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ದೇಶೀಯ ಉಪಕರಣಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ, ನಿಖರವಾದ ಮಾನವ ಗುಪ್ತಚರ ಮಾಹಿತಿ, ಗಡಿಯಲ್ಲಿನ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ತಡೆ ಮತ್ತು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಒತ್ತಡಗಳ ಸಮಗ್ರ ಸಂಯೋಜನೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ
ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ‘ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಬಾರ್ಡರ್’ (ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಗಡಿ) ಯೋಜನೆಯು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಹಾಗೂ ಭರವಸೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಯಂತೆ ಕಂಡರೂ, ವಾಸ್ತವದ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ಹಳೆಯ ಯೋಜನೆಗಳಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿದಾಕ್ಷಣ ಶತ್ರುಗಳ ಒಳನುಸುಳುವಿಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಂತುಹೋಗುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬುದು ಬಹುದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಕಳೆದ 12 ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಇದೇ ಮಾದರಿಯ ಹಲವು ತಾಂತ್ರಿಕ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿದ್ದರೂ, ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನುಸುಳುವಿಕೆ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಟು ಸತ್ಯ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ.
ಗಡಿ ಭದ್ರತೆಗಾಗಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಸುರಿದಿವೆ. ಲೇಸರ್ ಗೋಡೆಗಳು, ಥರ್ಮಲ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಮತ್ತು ‘ಸಮಗ್ರ ಗಡಿ ನಿರ್ವಹಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ’ (CIBMS) ಯಂತಹ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಹಲವು ಬಾರಿ ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಜಮ್ಮು, ಪಂಜಾಬ್ ಮತ್ತು ಅಸ್ಸಾಂ ಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಹಂತದ (ಪೈಲಟ್ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್) ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ, ಈ ಯೋಜನೆಗಳ ಉದ್ಘಾಟನಾ ಹಂತದಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾದ ಭರವಸೆಗಳಿಗೂ, ತರುವಾಯ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾದ ಒಳನುಸುಳುವಿಕೆ, ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ಪ್ರಕರಣಗಳ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳಿಗೂ ಭಾರಿ ಅಜಗಜಾಂತರವಿದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಅಳವಡಿಕೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಉಗ್ರರು ಮತ್ತು ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆದಾರರು ಗಡಿ ನುಸುಳುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ.
ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಸಚಿವ ಅಮಿತ್ ಶಾ ಅವರು ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದೊಳಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ (3,323 ಕಿ.ಮೀ) ಮತ್ತು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ (4,096 ಕಿ.ಮೀ) ಗಡಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ‘ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಬಾರ್ಡರ್’ (ಸಮಗ್ರ ಗಡಿ ನಿರ್ವಹಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ) ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವುದಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದ್ದಾರೆ. ದೇಶದ ಆಂತರಿಕ ಭದ್ರತೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಮತ್ತು ಒಳನುಸುಳುವಿಕೆ ತಡೆಯಲು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಬೇಲಿಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಯೋಜನೆಯು ಹೈ-ರೆಸಲ್ಯೂಶನ್ ಸಿಸಿಟಿವಿ, ಥರ್ಮಲ್ ಇಮೇಜಿಂಗ್, ಇನ್ಫ್ರಾರೆಡ್ ಸೆನ್ಸಾರ್, ಲೇಸರ್ ಗೋಡೆಗಳು ಹಾಗೂ ಭೂಗತ ಸಂವೇದಕಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಮಾನವ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪವಿಲ್ಲದೆ ನಿಖರ ಮಾಹಿತಿ ರವಾನಿಸುವ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಲೇಸರ್ ಕಿರಣಗಳ ಮೂಲಕ ಗಡಿ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಯ ಭೌತಿಕ ಗಸ್ತು ಮೇಲಿನ ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿ, ಗಡಿಯನ್ನು ಅಭೇದ್ಯವಾಗಿಸುವುದು ಈ ಯೋಜನೆಯ ಉದ್ದೇಶ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಆದರೆ ಈ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಗಡಿಯ ಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ ಭೌಗೋಳಿಕ ಮತ್ತು ಹವಾಮಾನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ವಿದೇಶಗಳಿಂದ ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಸೆನ್ಸಾರ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಭಾರತದ ವಿಪರೀತ ಹವಾಮಾನ ವೈಪರೀತ್ಯಗಳ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಯೂರಿವೆ. ಪಂಜಾಬ್‌ನ ದಟ್ಟ ಮಂಜು, ಕಾಶ್ಮೀರದ ವಿಪರೀತ ಹಿಮಪಾತ ಮತ್ತು ಅಸ್ಸಾಂನ ಭಾರಿ ಮಳೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಈ ‘ಸ್ಮಾರ್ಟ್’ ಉಪಕರಣಗಳು ಕೈಕೊಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ನಿರಂತರ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಕೊರತೆ ಹಾಗೂ ವಿದ್ಯುತ್ ವ್ಯತ್ಯಯದಿಂದಾಗಿ ಉಪಕರಣಗಳು ಕೆಟ್ಟು ನಿಂತಾಗ, ಅದೇ ಹವಾಮಾನದ ಲಾಭ ಪಡೆದು ನುಸುಳುಕೋರರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಗಡಿ ದಾಟಿದ ನಿದರ್ಶನಗಳಿವೆ.
ಇದನ್ನು ಓದಿದ್ದೀರಾ? IPL 2026 ಕಪ್ ಯಾರಿಗೆ; ಹೇಗಿದೆ ಪ್ಲೇ-ಆಫ್ ತಲುಪಿದ ನಾಲ್ಕು ದಿಗ್ಗಜ ತಂಡಗಳ ಬಲಾಬಲ?
ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳು ಮೇಲ್ಮೈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮೊರೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ನುಸುಳುಕೋರರು ತಮ್ಮ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಮೇಲ್ದರ್ಜೆಗೇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಲೇಸರ್ ಗೋಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಸೆನ್ಸಾರ್‌ಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬೇಧಿಸಲು ಭೂಗತ ಸುರಂಗಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ, ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪಂಜಾಬ್ ಮತ್ತು ಜಮ್ಮು ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಡ್ರೋನ್‌ಗಳ ಹಾವಳಿ ವಿಪರೀತವಾಗಿದೆ. ಗಡಿಯಾಚೆಯಿಂದ ಡ್ರೋನ್‌ಗಳ ಮೂಲಕ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ, ಡ್ರಗ್ಸ್ ಮತ್ತು ನಕಲಿ ನೋಟುಗಳನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಎಸೆಯಲಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ನೆಲದ ಮೇಲಿನ ‘ಸ್ಮಾರ್ಟ್’ ಬೇಲಿಗಳು ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದ ಈ ನುಸುಳುವಿಕೆಯನ್ನು ತಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ.
ಕೇವಲ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾನವ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಇನ್ನೊಂದು ವಾಸ್ತವ. ಯಂತ್ರಗಳು ಚಲನೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದೇ ಹೊರತು, ಈ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಜಾಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಲಾರವು. ಭೌಗೋಳಿಕ ಸವಾಲುಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ಗಡಿಯಂಚಿನ ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಈ ಅಕ್ರಮ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಇಂಬು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದು, ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳಿಂದ ಪರಿಹರಿಸಲಾಗದು.
ಯೋಜನೆಗಳ ಘೋಷಣೆ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವಿಕ ಅನುಷ್ಠಾನದ ನಡುವಿನ ಅಂತರವೂ ಈ ಹಿನ್ನಡೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. 5 ಅಥವಾ 10 ಕಿಲೋಮೀಟರ್‌ಗಳ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಯೋಜನೆಗಳು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಸಾವಿರಾರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಗಡಿಗೆ ಅದನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವಾಗ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ವಿಳಂಬ, ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳ ತೊಡಕು ಮತ್ತು ಬೃಹತ್ ಆರ್ಥಿಕ ಹೊರೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಕಂಟ್ರೋಲ್ ರೂಮ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮಾನಿಟರ್ ಮಾಡಲು ಅಗತ್ಯವಿರುವ ನುರಿತ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಕೊರತೆಯೂ ಇದೆ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕೇವಲ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಅಳವಡಿಸಿದರೆ ಸಾಲದು, ಅದು ನೀಡುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲವೂ ಅಷ್ಟೇ ಸಮರ್ಥವಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
‘ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಗಡಿ’ ಯೋಜನೆಯು ಗಡಿ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಯ (ಬಿಎಸ್‌ಎಫ್) ಕೈಬಲಪಡಿಸುವ ಒಂದು ಪೂರಕ ಸಾಧನವೇ ಹೊರತು, ನುಸುಳುವಿಕೆಗೆ ಅದೇ ಅಂತಿಮ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ. ಕಳೆದ 12 ವರ್ಷಗಳ ಅನುಭವಗಳು ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿರುವ ಪಾಠವಿದು. ಶೂನ್ಯ ಒಳನುಸುಳುವಿಕೆಯ ಗುರಿ ತಲುಪಲು ಕೇವಲ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಹವಾಮಾನಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ದೇಶೀಯ ಉಪಕರಣಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ, ನಿಖರವಾದ ಮಾನವ ಗುಪ್ತಚರ ಮಾಹಿತಿ, ಗಡಿಯಲ್ಲಿನ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ತಡೆ ಮತ್ತು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಒತ್ತಡಗಳ ಸಮಗ್ರ ಸಂಯೋಜನೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ, ಎಷ್ಟೇ ಹೊಸ ‘ಸ್ಮಾರ್ಟ್’ ಯೋಜನೆಗಳು ಬಂದರೂ, ಗಡಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ನುಸುಳುವಿಕೆಯ ಹಳೆಯ ಆಟ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.
