ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಚುನಾವಣೆ ಎಂಬುದು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮಂದಿಗೆ ಕೊಡುವ ತಿರುಪೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಸಂವಿಧಾನವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಹಳ್ಳಿಗನಿಗೂ ನೀಡಿರುವ ಹಕ್ಕು. ಈ ಹಕ್ಕನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು, ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಕೂಡಲೇ ನಡೆಸುವಂತೆ ಆಳಿಕೆಯ ವಿರುದ್ಧ ದನಿ ಎತ್ತಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇಂದಿನದ್ದಾಗಿದೆ.
ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ 11 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಚುನಾವಣೆಗಳೆಂಬ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಹಬ್ಬ, ಗ್ರಾಮ ಸ್ವರಾಜ್ಯದ ಕನಸು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಳಿತಪ್ಪಿದೆ. ತಳಮಟ್ಟದ ಜನರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ನೀಡಬೇಕಾದ ಏರ್ಪಾಟಿನ ಕತ್ತು ಹಿಸುಕಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಜಿಬಿಎ ಆಯ್ಕೆ ನಡೆದು 11 ವರುಷಗಳು ಉರುಳಿದವು, ಜಿಲ್ಲಾ ಪಂಚಾಯಿತಿ ಹಾಗೂ ತಾಲೂಕು ಪಂಚಾಯಿತಿ ಆಯ್ಕೆಗಳು ನಡೆದು ಬರೋಬ್ಬರಿ ಆರು ಏಡು(ವರ್ಷ)ಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಹೊತ್ತು ಪೂರೈಸಿದ ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯಿತಿಗಳಿಗೂ ಆಯ್ಕೆ ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿ ಆರು ತಿಂಗಳು ಉರುಳಿವೆ. ಆದರೆ, ʼಈ ವರ್ಷ ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯಿತಿ ಆಯ್ಕೆ ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲʼವೆಂದು ನಾಡ ಆಳಿಕೆ ಹೈಕೋರ್ಟ್‌ಗೆ ಅಫಿಡವಿಟ್ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ತಳಮಟ್ಟದ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಬೀಗ ಜಡಿದಿದೆ.
ಇದರ ಹಿಂದಿನ ಅಸಲಿ ಕಾರಣ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ತೊಡಕುಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ‘ಅಧಿಕಾರ ದಾಹ’ ಮತ್ತು ಬೂಟಾಟಿಕೆ. ʼನಮ್ಮ ಹಂತಕ್ಕಿಂತ ಕೆಳಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಬೇಡʼ ಎಂಬ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣ. ಇಂದು ನಾಡ ಆಳಿಕೆಯೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಒಕ್ಕೂಟ ಆಳಿಕೆಯತ್ತ ಬೊಟ್ಟು ಮಾಡುತ್ತ, ಒಕ್ಕೂಟದ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಒಕ್ಕೂಟ ಮತ್ತು ನಾಡ ಆಳಿಕೆಗಳೆರಡರ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೂ ಒಂದೇ ಆಗಿದೆ.
ಒಕ್ಕೂಟದಲ್ಲಿರುವ ಆಡಳಿತರೂಢರಿಗೆ ʼತಮ್ಮ ಕೈಯಿಂದ ಅಧಿಕಾರ ನಾಡುಗಳಿಗೆ ಹೋಗಬಾರದುʼ ಎಂಬ ಹಪಾಹಪಿ ಇದ್ದರೆ, ನಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಆಳಿಕೆಗೆ ʼಶಾಸಕರ ಹಂತಕ್ಕಿಂತ ಕೆಳಕ್ಕೆ, ಅಂದರೆ ಪಂಚಾಯಿತಿ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಅಧಿಕಾರ ವರ್ಗಾವಣೆ ಆಗಬಾರದುʼ ಎಂಬ ಸ್ವಾರ್ಥವಿದೆ. ಎರಡೂ ಆಳಿಕೆಗಳು ಅಧಿಕಾರ ವಿಕೇಂದ್ರೀಕರಣದ ಬದ್ಧ ವೈರಿಗಳಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗಗಳು ಸ್ವಾಯತ್ತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯ. ಆದರೆ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದೇ ಬೇರೆ. ಒಕ್ಕೂಟ ಆಳಿಕೆಯೂ ಒಕ್ಕೂಟ ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗವನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಗೊಂಬೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ತನಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಗಂಭೀರ ಆರೋಪಗಳಿವೆ. ಅಚ್ಚರಿ ಎಂದರೆ, ಇದೇ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಒಕ್ಕೂಟವನ್ನು ಕಟುವಾಗಿ ಟೀಕಿಸುವ ನಾಡ ಆಳಿಕೆ, ತನ್ನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ‘ರಾಜ್ಯ ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗ’ವನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ರೀತಿಯೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿಲ್ಲ.
ನಾಡ ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗಕ್ಕೂ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಬಿಡದೆ, ಮೀಸಲಾತಿ ಮತ್ತು ವಾರ್ಡ್ ವಿಂಗಡಣೆಯ ನೆಪವೊಡ್ಡಿ ಅದನ್ನೂ ಒಂದು ಕೈಗೊಂಬೆಯಂತೆಯೇ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ನಾಡ ಆಳಿಕೆ. ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧಿಗಳಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಈ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು, ಆಡಳಿತ ಯಂತ್ರವನ್ನು ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಘೋಷಿತ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿವೆ.
ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ಇಬ್ಬಗೆಯ ನೀತಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಮಾದರಿ ಎಂದರೆ ಮಹಿಳಾ ಮೀಸಲಾತಿಯ ವಿಚಾರ. ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಮಹಿಳಾ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಕ್ಕೂಟ ಆಳಿಕೆಯೂ ಮಹಿಳಾ ಸಬಲೀಕರಣದ ಬಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಮಾಡಿತು ಅಷ್ಟೇ. ಒಕ್ಕೂಟದ ಈ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ವಿಳಂಬ ದೋರಣೆಯನ್ನು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕಟುವಾಗಿ ಟೀಕಿಸಿತು.
ಆದರೆ, ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವ ಇದೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಆಳಿಕೆ, ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಶೇ.50ರಷ್ಟು ಮೀಸಲಾತಿ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಡೆಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಜಿಬಿಎ, ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯಿತಿ, ತಾಲೂಕು ಮತ್ತು ಜಿಲ್ಲಾ ಪಂಚಾಯಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಮಹಿಳೆಯರು ಅಧಿಕಾರದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿದು ಮುಂದಾಳುಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಈ ಮೂಲಕ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಒಕ್ಕೂಟವನ್ನು ಟೀಕಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ, ನಾಡ ಆಳಿಕೆಯೂ ತನ್ನದೇ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರ ರಾಜಕೀಯ ಹಕ್ಕನ್ನು ಮತ್ತು ಸಂವಿಧಾನಬದ್ಧವಾಗಿ ಗ್ರೇಟರ್‌ ಬೆಂಗಳೂರು ಪ್ರಾಧಿಕಾರದ 5 ಪಾಲಿಕೆಗಳ 369 ವಾರ್ಡ್‌ಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಶೇ.50ರಷ್ಟು ಮೀಸಲಾತಿಯನ್ನು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕವಾಗಿಯೇ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಬಹುದೊಡ್ಡ ವಿಪರ್ಯಾಸ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿದ್ದೀರಾ? ಗ್ರಾಮ ಸ್ವರಾಜ್ಯದ ಸಾಕಾರ: ಜನರ ಕೈಗೆ ಅಧಿಕಾರ, ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ
ವಿಧಾನಸೌಧದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಪರಸ್ಪರ ಕೆಸರೆರಚಾಟ ಮಾಡುವ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ, ಹಳ್ಳಿಯ ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಬಲೀಕರಣ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗಗಳನ್ನು ತಮ್ಮಿಚ್ಛೆಯಂತೆ ಕುಣಿಸುತ್ತ, ಮಹಿಳಾ ಮೀಸಲಾತಿಯಂತಹ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿಯುತ್ತ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಎಚ್ಚೆತ್ತ ನಾಗರಿಕರು ಈ ಬೂಟಾಟಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕಿದೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಚುನಾವಣೆ ಎಂಬುದು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮಂದಿಗೆ ಕೊಡುವ ತಿರುಪೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಸಂವಿಧಾನವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಹಳ್ಳಿಗನಿಗೂ ನೀಡಿರುವ ಹಕ್ಕು. ಈ ಹಕ್ಕನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು, ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಕೂಡಲೇ ನಡೆಸುವಂತೆ ಆಳಿಕೆಯ ವಿರುದ್ಧ ದನಿ ಎತ್ತಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇಂದಿನದ್ದಾಗಿದೆ.
