ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕುಂದಾಪುರ ತಾಲೂಕಿನ ಆಲೂರು ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಭೂಮಿ ಹೋರಾಟ ಈಗ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಲ್ಲ; ಅದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನ್ಯಾಯಬುದ್ಧಿಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದೆ. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಭೂಹೀನ ಕೊರಗ ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಪಂಗಡದ ಕುಟುಂಬಗಳು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಹಕ್ಕಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಿತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಇನ್ನೂ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರದಿರುವುದು ಅಸಹ್ಯಕರ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಕರ್ನಾಟಕ ಆದಿವಾಸಿ ಹಕ್ಕುಗಳ ಸಮನ್ವಯ ಸಮಿತಿ, ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲಾ ಸಂಚಾಲಕರಾದ ಶ್ರೀಧರ ನಾಡ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ಕುರಿತು ಈದಿನ.ಕಾಮ್ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿದ ಅವರು, ಕೊರಗ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರ PVTG ಅತ್ಯಂತ ಹಿಂದುಳಿದ ಆದಿವಾಸಿ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದೆ. ಇಂತಹ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಭೂಮಿ ನೀಡುವುದು ಕೇವಲ ಕಲ್ಯಾಣ ಯೋಜನೆ ಅಲ್ಲ; ಅದು ಸಂವಿಧಾನಬದ್ಧ ಕರ್ತವ್ಯ. ಆದರೂ ಆಲೂರು ಗ್ರಾಮದ ಸರ್ವೇ ನಂ.153 ರಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಸರಕಾರಿ ಡಿಸಿ ಮನ್ನಾ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮಂಜೂರಾತಿ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ವಿಳಂಬವು ಸರ್ಕಾರದ ಆದ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರ ಅನುಮಾನ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.
ದಾಖಲೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಏನೆಂದರೆ ಒಟ್ಟು 7.65 ಎಕರೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ 7.53 ಎಕರೆ ಸರಕಾರಿ ಕಂದಾಯ ಭೂಮಿ. ಕೇವಲ 0.12 ಎಕರೆ ಮಾತ್ರ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಗೇರು ನೆಡುತೋಪಿನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಹಕ್ಕು ಹೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನವು ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ದುರ್ಬಲವಾಗಿರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಅನ್ಯಾಯಕರವೂ ಆಗಿದೆ.
ಕರ್ನಾಟಕ ಗೇರು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನಿಗಮವು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವ ಹಸ್ತಾಂತರ ಆದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸರ್ವೇ ಸಂಖ್ಯೆಗಳ ಉಲ್ಲೇಖವೇ ಇಲ್ಲ. plantation block ಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಹಸ್ತಾಂತರವನ್ನೇ ತೋರಿಸಿ, ಭೂಮಿಯ ಶಾಶ್ವತ ಮಾಲೀಕತ್ವದ ಹಕ್ಕು ಕೇಳುವುದು ದಾಖಲೆಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ. “Equity land” ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಆಧಾರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಮೂಲತಃ ಸರ್ಕಾರದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಹಕ್ಕು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತದೆ.
ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಳವಳಕಾರಿಯಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳ ನಡುವೆ ತಾಲೂಕು ಆಡಳಿತದ ನಿರ್ಧಾರಾತ್ಮಕ ವಿಳಂಬ. ಸ್ಥಳ ಪರಿಶೀಲನೆ, ಸರ್ವೆ, ಮಹಜರು ಎಲ್ಲ ಹಂತಗಳು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿದ್ದರೂ ಅಂತಿಮ ಮಂಜೂರಾತಿ ಆಗದಿರುವುದು ಕೇವಲ ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ — ಅದು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಕೊರತೆ.
ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ:
PVTG ಸಮುದಾಯಕ್ಕೂ ಭೂಮಿ ನೀಡಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಿದ್ಧವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ನಾವು ಇನ್ನೂ ಬಳಸಲು ಅರ್ಹರೇ?
ಆಲೂರು ಗ್ರಾಮದ ಕೊರಗ ಸಮುದಾಯದ ಹೋರಾಟ ಈಗ ಕೇವಲ ಭೂಮಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಮಾನವೀಯ ಗೌರವಕ್ಕಾಗಿ, ಸಂವಿಧಾನಬದ್ಧ ಹಕ್ಕಿಗಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಹೋರಾಟ. ಈ ಹೋರಾಟವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ಅಂದರೆ, ದೇಶದ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಬಲ ಸಮುದಾಯದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಮೌನಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಆಗುತ್ತದೆ.
ಇದೀಗ ಆಡಳಿತದ ಮುಂದೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಆಯ್ಕೆ ಇದೆ —
ನ್ಯಾಯ ನೀಡುವುದು ಅಥವಾ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವುದು.
ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಇನ್ನೂ ವಿಳಂಬ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ನಿರಾಕರಣೆಗೆ ಸಮಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕೊರಗ ಸಮುದಾಯದ ಹೋರಾಟ ತೀವ್ರಗೊಳ್ಳುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ.
ಈ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದದ್ದು ಕೊರಗರ ರೋಷವಲ್ಲ; ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ. ಇದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಈಗ ಆಡಳಿತದ ಮೇಲಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.
