ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ದೆಹಲಿಯವರೆಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಅಶೋಕ್ ಸಿಂಘಾಲ್ ಅವರ ಜನ್ಮಶತಮಾನೋತ್ಸವದ ಆಚರಣೆಗಳು ಭಾರತದ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡಿರುವ ಅಪಾಯದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯಾಗಿವೆ. ಕೋಮು ಸೌಹಾರ್ದತೆಗೆ ಕೊಳ್ಳಿ ಇಟ್ಟ, ಹಿಂಸಾಚಾರಗಳನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ ಮತ್ತು ದೇಶದ ಬಹುತ್ವವನ್ನು ಸದಾ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ಇಂದು ಸಮಾಜದ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯ ಆದರ್ಶವನ್ನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಕೋಮುವಾದಿ ರಾಜಕಾರಣ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ವಿಭಜನೆಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಪ್ರಮುಖ ನಾಯಕರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದ ದಿವಂಗತ ಅಶೋಕ್ ಸಿಂಘಾಲ್ ಅವರ ಜನ್ಮಶತಮಾನೋತ್ಸವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ನಡೆದುಹೋಗಿದೆ. ಸಮಾಜದ ಬಹುತ್ವಕ್ಕೆ ತೀವ್ರ ಧಕ್ಕೆ ತಂದ, ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯುಳ್ಳ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರ ಸ್ಮರಣಾರ್ಥ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತು. ಬಹುತೇಕ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ನಾಗರಿಕರು ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಯ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದಂತೆ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆದಿದ್ದರೂ, ಕೆಲವು ಬಲಪಂಥೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಈ ವಿವಾದಿತ ನಾಯಕನನ್ನು ವಿಜೃಂಭಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವು.
ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅಶೋಕ್ ಸಿಂಘಾಲ್ ಶತಮಾನೋತ್ಸವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಉದ್ಘಾಟನಾ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಶಿವರುದ್ರ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮತ್ತು ಬಸವಮೂರ್ತಿ ಮಾದಾರ ಚೆನ್ನಯ್ಯ ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ಸುಧೀರ್, ಕೆ. ಶ್ರೀಧರ್ ರಾವ್ ಹಾಗೂ ಚಂಪತ್ ರಾಯ್ ಭಾಗವಹಿಸಿ ದ್ದರು. ದೇಶದ ಜಾತ್ಯತೀತ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಕಂಟಕಪ್ರಾಯವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ಸಮಾಜದ ಆದರ್ಶ ನಾಯಕನನ್ನಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಹುನ್ನಾರವೊಂದು ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮೂಲಕ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿದೆ.
ಬೆಂಗಳೂರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ದೇಶದ ರಾಜಧಾನಿ ನವದೆಹಲಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಪ್ರಮುಖ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಸಮಾವೇಶಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅತ್ಯಂತ ಕಳವಳಕಾರಿ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಬೃಹತ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ, ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಸಚಿವರು ಸೇರಿದಂತೆ ಸರ್ಕಾರದ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ಗಣ್ಯರು ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಈ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಂಘಾಲ್ ಅವರನ್ನು ‘ಹಿಂದೂ ಹೃದಯ ಸಾಮ್ರಾಟ’ ಮತ್ತು ‘ರಾಷ್ಟ್ರಪುರುಷ’ ಎಂದು ಅತಿರೇಕವಾಗಿ ವೈಭವೀಕರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯಬೇಕಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತಿರುವ ನಾಯಕರೇ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಧ್ರುವೀಕರಣದ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದ ನಾಯಕನೊಬ್ಬನನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಕೊಂಡಾಡುವುದು ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತಲುಪಿರುವ ಅಧೋಗತಿಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಎತ್ತಿತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿಯ ಬೆಂಬಲದೊಂದಿಗೆ ಇಂತಹ ವಿಭಜನಾತ್ಮಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನಾಯಕರನ್ನಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಮಾರಕವಾಗಿದೆ.
ಈ ಇಡೀ ವೈಭವೀಕರಣದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ವಹಿಸಿರುವ ಪಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ನಿರಾಶಾದಾಯಕವಾಗಿದೆ. ಪತ್ರಿಕಾಧರ್ಮದ ಮೂಲಭೂತ ತತ್ವವಾದ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿರುವ ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳು, ಸಿಂಘಾಲ್ ಅವರನ್ನು ಕೇವಲ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಾಯಕ ಮತ್ತು ಸಂಘಟನಾ ಚತುರ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಚಿತ್ರಿಸಿವೆ. ಅವರ ನಾಯಕತ್ವದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಹಿಂಸಾಚಾರಗಳು, ಕೋಮುಗಲಭೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಂವಿಧಾನ ವಿರೋಧಿ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಲಾಗಿದೆ. ಇತಿಹಾಸದ ಕರಾಳ ಪುಟಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕಿ, ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿನ ಯುವಜನತೆಗೆ ಒಂದು ಸುಳ್ಳು ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ಉಣಬಡಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಆಳುವ ವರ್ಗದ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಅಜೆಂಡಾಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ. ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿ, ಜನತೆಯ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುವ ಈ ಕೃತ್ಯವು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಕರಾಳ ಅಧ್ಯಾಯವಾಗಿದೆ.
ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮತ್ತು ವೇದಿಕೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಭಾಷಣಕಾರರು ಸಿಂಘಾಲ್ ಅವರನ್ನು ಸಮಾಜೋದ್ಧಾರಕನೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮುನ್ನಡೆಸಿದ ರಾಮಜನ್ಮಭೂಮಿ ಆಂದೋಲನವು ದೇಶದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಾಮರಸ್ಯವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕದಡಿದ ಒಂದು ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಅಧ್ಯಾಯವಾಗಿದೆ. ಈ ಆಂದೋಲನವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಮಂದಿರ ನಿರ್ಮಾಣದ ಹೋರಾಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಸಮುದಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಬಿತ್ತುವ ಮತ್ತು ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರನ್ನು ಧ್ರುವೀಕರಿಸುವ ಸ್ಪಷ್ಟ ರಾಜಕೀಯ ತಂತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಹೋರಾಟದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ರಥಯಾತ್ರೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಚೋದನಕಾರಿ ಭಾಷಣಗಳು ಭಾರತದ ಕೋಮು ಸೌಹಾರ್ದತೆಯ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿಹಾಕಿದವು ಎಂಬುದನ್ನು ಇತಿಹಾಸದ ದಾಖಲೆಗಳು ಸಾರಿ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಜನರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿ ರಾಜಕೀಯ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವರ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಇಂದಿಗೂ ಸಮಾಜವನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ.
1992ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 6ರಂದು ನಡೆದ ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿ ಧ್ವಂಸ ಪ್ರಕರಣವು ಸಿಂಘಾಲ್ ಅವರ ನಾಯಕತ್ವದ ಅತ್ಯಂತ ಕರಾಳ ಮುಖವನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿತು. 400 ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿದ್ದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಟ್ಟಡವೊಂದನ್ನು ಉದ್ರಿಕ್ತ ಗುಂಪೊಂದು ನೆಲಸಮ ಮಾಡುವಾಗ, ಅಲ್ಲಿನ ನಾಯಕತ್ವವು ಕಾನೂನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡಿತ್ತು. ಅಂದು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷದರ್ಶಿಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರ ವರದಿಗಾರರು ದಾಖಲಿಸಿರುವಂತೆ, ಘಟನಾ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಮೇಲೆ ಅಮಾನುಷ ಹಲ್ಲೆಗಳು ನಡೆದವು. ಇಡೀ ಸರ್ಕಾರಿ ಯಂತ್ರ ಮತ್ತು ಪೊಲೀಸ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮೂಕಪ್ರೇಕ್ಷಕನಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ, ಅರಾಜಕತೆಯೇ ಮೆರೆದಾಡಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಒಂದು ಅಸಂವಿಧಾನಿಕ ಕೃತ್ಯದ ರೂವಾರಿಯನ್ನು ಇಂದು ನಾವು ಆದರ್ಶ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ ಎಂಬುದು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ನಂಬುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮುಂದಿರುವ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ.
ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿ ಧ್ವಂಸದ ನಂತರ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಭುಗಿಲೆದ್ದ ಕೋಮುಗಲಭೆಗಳು ಸಾವಿರಾರು ಮುಗ್ಧ ಜೀವಗಳನ್ನು ಬಲಿಪಡೆದುಕೊಂಡವು. ಈ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ಹಿಂದೆ ಸಿಂಘಾಲ್ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಪ್ರಚೋದನಕಾರಿ ಹೇಳಿಕೆಗಳ ಪಾತ್ರ ದೊಡ್ಡದಿತ್ತು. ತದನಂತರ ನಡೆದ 2002ರ ಗುಜರಾತ್ ಹಿಂಸಾಚಾರದಂತಹ ಭೀಕರ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೂ ಅವರ ನಿಲುವುಗಳು ಮತ್ತು ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಉರಿಯುವ ಬೆಂಕಿಗೆ ತುಪ್ಪ ಸುರಿಯುವಂತಿದ್ದವು ಎಂದು ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಕರು ಕಟುವಾಗಿ ಟೀಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಸಮುದಾಯಗಳ ನಡುವೆ ಎಂದೂ ಮಾಸದ ದ್ವೇಷದ ಗೋಡೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ನಾಯಕನೊಬ್ಬನನ್ನು, ‘ರಾಷ್ಟ್ರನಿರ್ಮಾಣದ ಹರಿಕಾರ’ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಅಪಚಾರವಾಗಿದೆ. ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಸಮಾಜವನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಇಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಆದರ್ಶವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಸಿಂಘಾಲ್ ಅವರ ಬೆಂಬಲಿಗರು ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಘಟನೆಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ನಗರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯೇ ಜ್ವಲಂತ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. 2001ರಲ್ಲಿ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಂಘಾಲ್ ಅವರ 75ನೇ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಅವರ ಸಂಘಟನೆಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಇಡೀ ನಗರದಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದರು. ಅಂಗಡಿ ಮುಂಗಟ್ಟುಗಳ ಲೂಟಿ, ವಾಹನಗಳಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುವಿಕೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಕ ಕಲ್ಲುತೂರಾಟದ ಕೃತ್ಯಗಳು ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ನಡೆದಿದ್ದವು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ತರಲು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಪೊಲೀಸರು ಗುಂಡಿನ ದಾಳಿ ನಡೆಸಬೇಕಾಯಿತು, ಇದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಹಾನಿ ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿ ನಷ್ಟ ಸಂಭವಿಸಿತ್ತು. ಇದು ಅವರ ಸಂಘಟನೆಯ ‘ಶಿಸ್ತು’ ಮತ್ತು ‘ಸಾಮರಸ್ಯ’ದ ಅಸಲಿ ಮುಖವಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪ್ರಕಟವಾದ ಶತಮಾನೋತ್ಸವದ ಸ್ಮರಣಲೇಖನಗಳು ಮತ್ತು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳು ಈ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೇ ತಿರುಚುವ ಹೀನಾಯ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿವೆ. ಅಂದು ಹಿಂಸಾಚಾರ ನಡೆಸಿದ್ದು ಅದೇ ಸಂಘಟನೆಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಎಂಬುದು ಅಂದಿನ ಪೊಲೀಸ್ ದಾಖಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಕಾಲೀನ ಸ್ವತಂತ್ರ ವರದಿಗಳಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೂ, ಇಂದಿನ ಲೇಖನಗಳು ಅದನ್ನು ‘ಅನಾಮಧೇಯ ವಿದ್ರೋಹಿಗಳ ಕೃತ್ಯ’ ಎಂದು ಬರೆಯುತ್ತಿವೆ. ತಮ್ಮ ನಾಯಕನಿಗೆ ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆಯ ಕವಚ ತೊಡಿಸಲು, ತಮ್ಮದೇ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ನಡೆಸಿದ ಗಲಭೆಯನ್ನು ಬೇರೆಯವರ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟುವ ಈ ಕುತಂತ್ರವು, ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ತಮ್ಮ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹೇಗೆ ಮರುಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿದರ್ಶನವಾಗಿದೆ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಮಾಧಿ ಮಾಡುವ ಇಂತಹ ಯತ್ನಗಳು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ.
ಸಿಂಘಾಲ್ ಅವರ ಇಡೀ ಜೀವನದ ಹೋರಾಟವು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಧಾರ್ಮಿಕತೆಯ ಮುಖವಾಡ ತೊಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಅಂತರಂಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿಯ ಕನಸಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ತೀವ್ರಗಾಮಿ ಹಿಂದುತ್ವದ ಪ್ರತಿಪಾದನೆ ಮತ್ತು ಧ್ರುವೀಕರಣದ ತಂತ್ರಗಳು ಇಂದಿನ ಆಡಳಿತಾರೂಢ ರಾಜಕೀಯ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಭದ್ರವಾದ ಬುನಾದಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿಕೊಟ್ಟಿವೆ. ಸಮಾಜವನ್ನು ವಿಭಜಿಸುವ ಮೂಲಕ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭ ಪಡೆಯುವ ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ್ದೇ ಸಿಂಘಾಲ್ ಅವರ ಅತಿದೊಡ್ಡ ರಾಜಕೀಯ ಸಾಧನೆ. ಆ ರಾಜಕೀಯ ಋಣಭಾರವನ್ನು ತೀರಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿಯೇ ಇಂದು ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಅವರನ್ನು ವಿಮರ್ಶಾತೀತ ಮಹಾನಾಯಕನನ್ನಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಲು ಹೊರಟಿದೆ ಎಂಬುದು ನಿರ್ವಿವಾದ. ಧರ್ಮವನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸುವ ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಇಂದಿಗೂ ಮುಂದುವರಿದಿದೆ.
ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ದೆಹಲಿಯವರೆಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಅಶೋಕ್ ಸಿಂಘಾಲ್ ಅವರ ಜನ್ಮಶತಮಾನೋತ್ಸವದ ಆಚರಣೆಗಳು ಭಾರತದ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡಿರುವ ಅಪಾಯದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯಾಗಿವೆ. ಕೋಮು ಸೌಹಾರ್ದತೆಗೆ ಕೊಳ್ಳಿ ಇಟ್ಟ, ಹಿಂಸಾಚಾರಗಳನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ ಮತ್ತು ದೇಶದ ಬಹುತ್ವವನ್ನು ಸದಾ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ಇಂದು ಸಮಾಜದ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯ ಆದರ್ಶವನ್ನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ನಾಯಕನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಭಾರತದ ಜಾತ್ಯತೀತ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕಿ, ಕೋಮುವಾದಿ ಅಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಬರೆಯುವ, ಯುವಜನತೆಯ ಮಿದುಳಿಗೆ ವಿಷಬೀಜ ಬಿತ್ತುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಮತ್ತು ಆತಂಕಕಾರಿ ಹುನ್ನಾರವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಸಮಾಜ ಪ್ರಶ್ನಿಸದಿದ್ದರೆ, ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುತ್ವದ ಭಾರತ ಕೇವಲ ಕಾಗದದ ಮೇಲಷ್ಟೇ ಉಳಿಯುವ ಅಪಾಯವಿದೆ.
