ಇದೊಂದು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸಿನಿಮಾ ಅಲ್ಲ. ಕೆಲವು ತಿರುವುಗಳು ಸರಳವಾಗಿವೆ. ಕೆಲವು ಪಾತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತವೆ. ಆದರೂ ಸಿನಿಮಾ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ನಮ್ಮನ್ನು ತಟ್ಟಿತು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದರ ಎಲ್ಲ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ‘ಡೊರೊಥಿ’ಯನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಲೇ ಅದರ ಮಿತಿಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಹುದು.
ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಲಿಂಗತ್ವ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಪಾತ್ರಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಅವರ ಬದುಕನ್ನು ಬಹುಪಾಲು ಹಾಸ್ಯ, ವಿಲಕ್ಷಣತೆ, ಕರುಣೆ ಅಥವಾ ಹಿಂಸೆಯ ಮೂಲಕವೇ ತೋರಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರಿಗೂ ತಮ್ಮದೇ ಆಸೆ, ಬಯಕೆ, ಕೋಪ, ಗೊಂದಲ, ಪ್ರೀತಿ, ತಪ್ಪುಗಳು ಮತ್ತು ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕುಗಳಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಕಡಿಮೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಸುಬ್ಬರಾಜ್ ಅವರ ‘ಡೊರೊಥಿ’ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಇದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಲಿಂಗ ಗುರುತಿನ ಕಥೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಕುಟುಂಬ, ಜಾತಿ, ಪುರುಷತ್ವ, ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲಿನ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೋರಾಟವನ್ನೂ ಸಿನಿಮಾ ತನ್ನ ಕಥೆಯೊಳಗೆ ತರುತ್ತದೆ.
ಇದೊಂದು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸಿನಿಮಾ ಅಲ್ಲ. ಕೆಲವು ತಿರುವುಗಳು ಸರಳವಾಗಿವೆ. ಕೆಲವು ಪಾತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತವೆ. ಆದರೂ ಸಿನಿಮಾ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ನಮ್ಮನ್ನು ತಟ್ಟಿತು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದರ ಎಲ್ಲ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ‘ಡೊರೊಥಿ’ಯನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಲೇ ಅದರ ಮಿತಿಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಹುದು.
ಸಿನಿಮಾ ಆರಂಭವಾಗುವುದು ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಮಹಿಳೆಯ ಶವದೊಂದಿಗೆ. ಕಾರ್ತಿ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಸುಬ್ಬು ಅದನ್ನು ಬಹುತೇಕ ಸಹಜವೆಂಬಂತೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಇದೇ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂಗಿಯೂ ಸತ್ತಿದ್ದರೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ಗ್ರಾಮೀಣ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಜಾತಿ, ಕುಟುಂಬದ ಗೌರವ, ಪುರುಷತ್ವ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ಮಹಿಳೆಯರ ಸಾವುಗಳು ಕುಟುಂಬದ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದರೂ, ಅವುಗಳ ಹಿಂದಿನ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಬದುಕುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಹಿಂಸೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ವರ್ತನೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಸಹಜವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಅದರ ಭಾಗ.
ವೀರಯ್ಯ ಈ ಅಧಿಕಾರದ ಮುಖ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಎಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಯಾರು ಏನು ತಿನ್ನಬೇಕು, ಮಹಿಳೆಯರು ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮನೆಯ ಪುರುಷರು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವವರೆಗೂ ಅವನದೇ ನಿಯಂತ್ರಣ. ಪುರುಷರು ಅಳಬಾರದು, ದುರ್ಬಲತೆ ತೋರಿಸಬಾರದು, ತಮ್ಮ ಮಾತೇ ಅಂತಿಮವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಅವನು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೂ ದಾಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವರನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುವುದೇ ಪುರುಷತ್ವವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ಮಾರ್ಗವೆಂದು ಅವನು ನಂಬಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಇಲ್ಲಿಯೇ ಡೊರೊಥಿಯ ಪಾತ್ರ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಸುಬ್ಬುವಿನೊಳಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಇದ್ದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅವನೇ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಳು ನೆರವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಹೊಸ ನೋಟ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಮೇಲಿನ ಹಕ್ಕನ್ನೇ ನಿರಾಕರಿಸುವ ಸಮಾಜ ಅವಳನ್ನೂ ತನ್ನ ನಿಯಮಗಳೊಳಗೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಬದುಕಬಾರದು ಎಂಬ ಪಿತೃಪ್ರಭುತ್ವದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ ಅವಳ ಬದುಕಿನ ದುರಂತದಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಡೊರೊಥಿಯ ಪಾತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಸುಬ್ಬುವಿನ ಆತ್ಮಶೋಧನೆಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಸಾವು ಸುಬ್ಬುವನ್ನು ತನ್ನೊಳಗಿನ ಸತ್ಯವನ್ನು ಎದುರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಡೊರೊಥಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆಸೆ, ಆಯ್ಕೆ, ಸಂಬಂಧ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ? ಅವಳ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಸಾವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸುಬ್ಬುವಿನ ಅನುಭವದ ಮೂಲಕವೇ ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಡೊರೊಥಿ ಮುಖ್ಯಳಾದರೂ, ಅವಳ ಸ್ವಂತ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಿಂತ ಇತರರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅವಳು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಬದಲಾವಣೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಜಾಗ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.
ಡೊರೊಥಿಯ ಸಾವನ್ನು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸುಬ್ಬು ಅವಳ ದೇಹದ ಮೇಲಿರುವ ಗಾಯದ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಸಹೋದರರ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕಂಡಿದ್ದ ಹಿಂಸೆಯ ಗುರುತುಗಳು ಅವನಿಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಸುತ್ತವೆ. ಆಗ ಡೊರೊಥಿಯ ಸಾವು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಮನೆಯೊಳಗಿನ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಸುಬ್ಬು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇಷ್ಟು ಕಾಲ ಕುಟುಂಬದೊಳಗೆ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದರೂ ಅದರ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯದಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ, ಡೊರೊಥಿಯ ದೇಹವೇ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಹಿಂಸೆ ಒಂದು ಘಟನೆಯಾಗಿ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಕುಟುಂಬದ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ, ಮಹಿಳೆಯರ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ, ಪುರುಷತ್ವದ ಕಲ್ಪನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿಕೊಂಡು ಬದುಕಬೇಕಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಳಗೂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಡೊರೊಥಿಯ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವವನ್ನು ಸುಬ್ಬುವಿನ ಆತ್ಮಶೋಧನೆಯೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸದೆ, ಅವಳದೇ ಆಯ್ಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೇಳುವ ಅವಕಾಶ ಸಿನಿಮಾಕ್ಕಿತ್ತು.
ಸುಬ್ಬು ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಮುಂದೆ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟು, ತನ್ನನ್ನು ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಮಗಳೆಂದು ಘೋಷಿಸುವ ದೃಶ್ಯ ಸಿನಿಮಾದ ಮಹತ್ವದ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಸಮಾಜ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೇರಿದ್ದ ಗುರುತನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ತಾನು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ಷಣ ಅದು. ತನ್ನ ಗುರುತನ್ನು ಬದುಕಲು ಸಮಾಜದ ಅನುಮತಿಗಾಗಿ ಕಾಯಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಹೌದು.
ಆದರೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸಮಾನವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಅವಕಾಶ ಪಡೆಯುವುದು ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ. ತನ್ನ ಗುರುತನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕುಟುಂಬದ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಪೂರ್ವಗ್ರಹಗಳು ಮಾಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಸಾಕೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.
ಸ್ವೀಕಾರ ಎಂದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬದುಕನ್ನು ದೂರದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಬಹುದು. ಅವರಿಷ್ಟದಂತೆ ಬದುಕಲು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದುಕೊಂಡರೂ, ಅವರನ್ನು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಸಮಾನ ಭಾಗವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಿಂಜರಿಯಬಹುದು. ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿಸಲು, ತನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ತನ್ನಂತೆಯೇ ಬದುಕಲು, ತಪ್ಪು ಮಾಡಲು, ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಲು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಆಯ್ಕೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದು ಅದರ ಅರ್ಥ. ಒಬ್ಬರ ಗುರುತನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆ ಗುರುತಿನೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕನ್ನೂ ಗೌರವಿಸುವುದು. ‘ಡೊರೊಥಿ’ ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ.
ಕಾರ್ತಿ ಮತ್ತು ಸುಬ್ಬುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಸಿನಿಮಾದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕೇಂದ್ರವಾಗುತ್ತದೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪೂರ್ವಗ್ರಹಗಳು ಮತ್ತು ಬಾಲ್ಯದ ಸ್ನೇಹದ ನಡುವೆ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿರುವ ಕಾರ್ತಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸುಬ್ಬುವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಅವನ ಪ್ರಯಾಣ ಕೇವಲ ಪ್ರೇಮಕಥೆಯಲ್ಲ. ತಾನು ನಂಬಿದ್ದ ಪುರುಷತ್ವ, ಲಿಂಗ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಪ್ರಯಾಣವೂ ಹೌದು. ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಇರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಮಾಜ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಗುರುತುಗಳ ಮೂಲಕವೇ ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರಿವಿನ ಕಡೆಗೆ ಅವನು ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಆದರೆ ಕಾರ್ತಿ ಸುಬ್ಬುವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುವ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಆತುರವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಬಾಲ್ಯದ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಮತ್ತು ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಸ್ನೇಹ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನೆಲೆಯಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಸ್ನೇಹ ಪ್ರೇಮವಾಗಿ ಬದಲಾಗುವ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಅವರ ಸಂಬಂಧದ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಮನವರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ನಂತರ ಬರುವ ‘ಮುತ್ತುಮಣಿ’ ಹಾಡು ಈ ಅಂತರವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹಾಡು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ತಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸಂಬಂಧ ಹೇಗೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಹೊಣೆ ಕಥೆಗೂ ಇದೆ. ಸಂಗೀತ ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ಆಳ ನೀಡಬಹುದು; ಪಾತ್ರಗಳ ನಡುವಿನ ಭಾವನೆಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಸುಬ್ಬುವಿನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸನತ್ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕಾರ್ತಿಯಾಗಿ ರಿಷಿಕಾಂತ್ ಕೂಡ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇಬ್ಬರು ಗೆಳೆಯರ ನಡುವಿನ ಹಳೆಯ ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅವರು ನಂಬಿಸುವಂತೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಡೊರೊಥಿಯಾಗಿ ಕೀರ್ತಿ ಸುರೇಶ್ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಿನಿಮಾದ ಉಳಿದ ಭಾವಲೋಕಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರಗಿನದಾಗಿ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಪಾತ್ರದ ಬದುಕಿನ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ತೆರೆದಿಡುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೂ, ಕಥೆ ಅವಳನ್ನು ದಾಟಿ ಇಬ್ಬರು ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯರ ಸಂಬಂಧದ ಕಡೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಸಿನಿಮಾದ ಶಕ್ತಿಯೂ ಹೌದು, ಮಿತಿಯೂ ಹೌದು.
ಇಳಯರಾಜರ ಸಂಗೀತದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಪಾತ್ರಗಳು ಹೇಳಲಾಗದ ನೋವು, ಮಾತುಗಳ ನಡುವೆ ಉಳಿಯುವ ಮೌನ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಕ್ಷಣಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಗಳಿಗೆ ಸಂಗೀತ ತನ್ನದೇ ಭಾಷೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ದೃಶ್ಯಗಳ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಪಾತ್ರಗಳ ಮಾತುಗಳಿಂದ ವ್ಯಕ್ತವಾಗದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೂ ಅದು ಹೊರತರುತ್ತದೆ. ‘ಡೊರೊಥಿ’ಯಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತ ಕಥೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ನಡುವಿನ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸೇತುವೆಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಸಿನಿಮಾದ ಆಶಯವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡರೂ ಅದರೊಳಗಿನ ಕೆಲವು ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರಗತಿಪರ ವಿಚಾರವನ್ನು ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳಲು ಬಳಸುವ ಪಾತ್ರಗಳು, ದೇಹಗಳು ಮತ್ತು ದೃಶ್ಯಗಳೂ ಮುಖ್ಯ. ‘ಡೊರೊಥಿ’ಯ ಕೆಲವು ಮಿತಿಗಳು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.
ಮೊದಲಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮದುರೈ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಜನರನ್ನು ಜಾತಿ, ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ಕೊಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸುವ ನಿರೂಪಣೆ ಅಸಹಜವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಪಾತ್ರಗಳಿದ್ದರೂ, ಒಂದು ಪ್ರದೇಶದ ಜನರನ್ನೇ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಂತೆ ನೋಡುವ ರೀತಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರದೇಶದ ಸ್ವಭಾವವೆಂಬಂತೆ ತೋರಿಸಿದಾಗ, ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಅಧಿಕಾರ ಸಂಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣತೆ ಮಸುಕಾಗಬಹುದು. ಹಿಂಸೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ನೆಲೆಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಿನಿಮಾ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದಿತ್ತು.
ಡೊರೊಥಿಯ ಪಾತ್ರದ ರೂಪವೂ ಯೋಚನೆಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಜ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸುಂದರವೆಂದು ಗುರುತಿಸುವ ಮೈಬಣ್ಣ, ಮುಖ ಮತ್ತು ದೇಹದ ರೂಪದ ಮೂಲಕವೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಡಲಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಸಿನಿಮಾ ಸೌಂದರ್ಯದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಬಯಸಿದರೆ, ಡೊರೊಥಿಯನ್ನು ಆ ಮಾನದಂಡಗಳೊಳಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯದ ಮೂಲಕವೇ ತೋರಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವೇನಿತ್ತು? ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವಳು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದಲ್ಲ. ಯಾವ ದೇಹವನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ, ಮೃದುವಾಗಿ, ಪ್ರೀತಿಸಬಹುದಾದ ದೇಹವಾಗಿ ಸಿನಿಮಾ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು.
ಲಿಂಗ ಗುರುತಿನ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸಮಾಜದಿಂದ ಹೊರಗಿಡಲ್ಪಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅರ್ಹಳಾಗಿ ತೋರಿಸುವಾಗಲೂ, ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಜ ಈಗಾಗಲೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುವ ಸೌಂದರ್ಯದ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟರೆ ಆ ನಿರೂಪಣೆ ಎಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಬಲ್ಲದು? ಇಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಸೌಂದರ್ಯದ ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯ. ಹೊರಗಿಡಲ್ಪಟ್ಟ ಗುರುತಿಗೆ ಜಾಗ ನೀಡಿದರೂ, ಸೌಂದರ್ಯದ ಹಳೆಯ ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿರೋಧಾಭಾಸವನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ವೀರಯ್ಯನ ಕಪ್ಪು ಮೈಬಣ್ಣ, ದಪ್ಪ ದೇಹ, ಒರಟಾದ ದೇಹಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಕ್ರೌರ್ಯ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದು ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಕಪ್ಪು ಅಥವಾ ದಪ್ಪ ದೇಹದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಖಳನಾಯಕನಾಗಬಾರದು ಎಂಬುದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಿನಿಮಾ ಯಾವ ದೇಹಗಳಿಗೆ ಮೃದುತ್ವ, ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ, ಯಾವ ದೇಹಗಳಿಗೆ ಕ್ರೌರ್ಯ ಮತ್ತು ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ವೀರಯ್ಯನ ದೇಹವನ್ನು ಅವನ ಕ್ರೌರ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸುವಾಗ, ಮೈಬಣ್ಣ ಮತ್ತು ದೇಹದ ಕುರಿತ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪೂರ್ವಗ್ರಹಗಳು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಪ್ರಗತಿಪರ ಆಶಯ ಹೊಂದಿರುವ ಸಿನಿಮಾವೂ ತನ್ನ ದೃಶ್ಯಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಬಯಸುವ ಪೂರ್ವಗ್ರಹಗಳನ್ನೇ ಪುನರುತ್ಪಾದಿಸಬಹುದು.
ಜಾತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಗೊಂದಲವಿದೆ. ವೀರಯ್ಯ ತನ್ನ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಕೆಳಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದ ಕಾರ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಮೋಸ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳಾಗಿವೆ. ಆದರೂ ಕೊಲೆಯಂತಹ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸಲು ಕೆಳಜಾತಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾರ್ತಿಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ದುರುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಧಿಕಾರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಸಿನಿಮಾ ತೋರಿಸಲು ಬಯಸಿದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಅವನ ಪಾತ್ರ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹಿಂಸೆಯ ಸಾಧನವಾಗಿ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತದೆಯೇ?
ಕಾರ್ತಿಯ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಅವನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಸಿನಿಮಾ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಕಾರ್ತಿಯ ಪಾತ್ರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಳ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಜಾತಿಯನ್ನು ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ; ಅದು ಪಾತ್ರಗಳ ಬದುಕು, ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳ ಮೇಲೆ ಬೀರುವ ಪ್ರಭಾವವನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ‘ಡೊರೊಥಿ’ ಜಾತಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಪಾತ್ರಗಳ ಬದುಕನ್ನು ಹೇಗೆ ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರೊಳಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಹೋಗಬಹುದಿತ್ತು.
ಸಿನಿಮಾದ ಕೊನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಮಿತಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಮೊದಲಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದ ಸಂಕೀರ್ಣ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ದ್ವಿತೀಯಾರ್ಧ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತುಂಬಾ ಸರಳವಾದ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಲಿಂಗ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಬದುಕಿನ ಕುರಿತು ಬರುವ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳು ಅವರ ಅನುಭವವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಪಾಠ ಹೇಳುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತವೆ. ಪಾತ್ರದ ಅನುಭವವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದಕ್ಕೂ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಏನು ಯೋಚಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಸಿನಿಮಾ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಕೆಲವು ಕಡೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರೇ ಯೋಚಿಸಲು ಬಿಡುವ ಬದಲು, ಸಿನಿಮಾ ಅವರ ಪರವಾಗಿ ತೀರ್ಮಾನಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಇದರಿಂದ ಸಿನಿಮಾದ ಪ್ರಗತಿಪರ ಆಶಯ ನಿರರ್ಥಕವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆಶಯ ಮತ್ತು ನಿರೂಪಣೆಯ ನಡುವೆ ಅಂತರವಿದೆ. ಲಿಂಗ ಗುರುತಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ಗುರುತಿನೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಗೂ ಜಾಗ ನೀಡಬೇಕು. ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬದುಕನ್ನು ಒಂದು ಸಂದೇಶದ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಿದರೆ, ಅವರ ಅನುಭವದ ವೈವಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಜಾಗ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಸಿನಿಮಾದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸುಬ್ಬು ತನ್ನನ್ನು ಡೊರೊಥಿ ಎಂದು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವನ ಆತ್ಮಶೋಧನೆಯ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಕ್ಷಣ. ಡೊರೊಥಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿಗೆ ‘ದೇವರ ಕೊಡುಗೆ’ ಎಂಬ ಅರ್ಥವಿದೆ. ಈ ಹೆಸರನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸುಬ್ಬುವಿನ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಗುರುತನ್ನು ತಾನೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಕ್ಕಿನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ನೋಡಬಹುದು. ಸಮಾಜ ತನ್ನನ್ನು ಯಾವ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ತಾನು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೆಸರಿನ ಅರ್ಥವೂ ಈ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಒಂದು ರೂಪಕದ ಆಯಾಮ ನೀಡುತ್ತದೆ.
‘ಡೊರೊಥಿ’ಯ ಶಕ್ತಿ ಅದು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೂ ಉತ್ತರ ನೀಡುವುದರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೋರಾಟದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಕುಟುಂಬ, ಪುರುಷತ್ವ, ಜಾತಿ, ದೇಹ, ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಸ್ವೀಕಾರದ ಮಿತಿಗಳವರೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದರಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಕೆಲವು ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳ ಬೇಕಿತ್ತು. ಕೆಲವು ಸಂಬಂಧಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವ ಅವಕಾಶ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ಕೆಲವು ಪ್ರಗತಿಪರ ಆಶಯಗಳು ದೃಶ್ಯಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಾಕಾರಗೊಂಡಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಗುರುತನ್ನು ಸಮಾಜದ ನಿಯಮಗಳಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ ಅವಳ ಕಣ್ಣೋಟ | ಲಿಪ್‌ಸ್ಟಿಕ್‌ನ ಬಣ್ಣದ ಕೆಳಗೆ ಹುದುಗಿದ ಕನಸುಗಳು
ತಾನು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇಷ್ಟು ಹೋರಾಡಬೇಕಾದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ, ನಾವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬದಲಾಗಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದೆಂದರೆ ಅವನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ತನ್ನ ಗುರುತನ್ನು ಮರೆಮಾಚದೆ, ತನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಆಯ್ಕೆಯಂತೆ ಬದುಕಲು ಸಮಾನ ಜಾಗ ನೀಡುವುದು. ಆ ಜಾಗವನ್ನು ನೀಡಲು ಸಿದ್ಧವಿಲ್ಲದ ಸಮಾಜದ ಸ್ವೀಕಾರಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮಿತಿ ಇರುತ್ತದೆ.
ಬಹುಶಃ ‘ಡೊರೊಥಿ’ಯನ್ನು ನೋಡಿದ ನಂತರ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಉಳಿಯಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೇ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತಾನು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಬದುಕಲು ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಬೇಕು? ಅಥವಾ, ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆಯೇ ಹೊರಿಸುವ ಸಮಾಜವನ್ನೇ ನಾವು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕೇ?
ರುಕ್ಮಿಣಿ ನಾಗಣ್ಣವರ
ಬೆಳಗಾವಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ರಾಮದುರ್ಗ ತಾಲೂಕಿನ ತೋರಣಗಟ್ಟಿ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸರ್ಕಾರೇತರ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
