ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ಹೇಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಪ್ರಧಾನಿಯವರು ಇರಾನ್ ಅನ್ನು ಹೆಸರಿಸದೆ ಅದನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡರು. ವಾಣಿಜ್ಯ ಹಡಗುಗಳು ಮತ್ತು ಇಂಧನ ಮೂಲಗಳನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಕಳವಳ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಆದರೆ, ಅವರು ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್ ನಡೆಸಿದ ಅಪ್ರಚೋದಿತ ಮತ್ತು ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ದಾಳಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಅಥವಾ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಒಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.
ಏನೇ ಇರಲಿ, ಇವರು ವಿಶ್ವ ನಾಯಕ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ವೈಭವದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ರೀತಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಕನಿಷ್ಠ ಅಂತಹ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ರೀತಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಅವರು ರಾಜಕಾರಣಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ರಂಗ ನಟನೂ ಅಲ್ಲ.
ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಕುರಿತು ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿಯವರ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ನೀವು ಕೇಳಿದ್ದರೆ, ಕಳೆದ ಹನ್ನೊಂದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ವೇದಿಕೆಗಳಿಂದ ನೀವು ಕೇಳಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀವು ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಘರ್ಜನೆ, ಸವಾಲು, ಗುಸುಗುಸು – ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಸರ್ಕಾರದ ತೊಡಕಿನ ಭಾಷೆ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಮಂದ ಮುಖ, ಮಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು. ಲಿಖಿತ ಭಾಷಣವನ್ನು ಅಕ್ಷರಶಃ ಓದುವ ಆತಂಕ, ಒಂದು ಪದ ತಪ್ಪಾಗಬಹುದೋ ಅಥವಾ ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್‌ನಿಂದ ಕರೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ. ಯಾವುದೇ ಕ್ಯಾಚ್‌ಫ್ರೇಸ್‌ಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ, ಚಪ್ಪಾಳೆ-ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ಹಾಸ್ಯ ವ್ಯಂಗ್ಯಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮೇಜು ಬಡಿಯುವವರು ಸಹ ಕೇವಲ ಔಪಚಾರಿಕ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಭಾಷಣವನ್ನು ನೀವು ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕರೊಬ್ಬರ ವರದಿ ಅಥವಾ ಲೆಕ್ಕಿಗನ ಖಾತೆಖಿರ್ದಿ ಪುಸ್ತಕ ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಅಥವಾ ವೇದಿಕೆಯ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ನಟನೊಬ್ಬ ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಸ್ವಗತ. ಇದು ನಾಯಕನೊಬ್ಬನ ಭಾಷಣ ಖಂಡಿತ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾದ ಇತ್ತೀಚಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲು ಪ್ರಧಾನಿ ಬಳಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಅಮೆರಿಕ ಕುರಿತು ಎಲ್ಲ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಮೋದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಹಿಡಿತ ನೀಡಲು ಟ್ರಂಪ್ ಸಿದ್ಧರಿಲ್ಲ. ವ್ಯಾಪಾರ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾದ ನಂತರವೂ, ಅವರು ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧ ತನಿಖೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇರಾನ್ ಜೊತೆ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆ ವಹಿಸಲು ಅಮೆರಿಕ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ; ಭಾರತದ ಹೆಸರು ಕಾಣೆಯಾಗಿದೆ. ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಮೊದಲು ಇಸ್ರೇಲಿ ಪದಕವನ್ನು ಕೊರಳಿಗೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಇಸ್ರೇಲ್ ನಿಂದ ಮೋದಿಯ ಹೆಸರು ಕಾಣೆಯಾಗಿದೆ. ಇಸ್ರೇಲ್ ಅನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿರುವ ಜನಸಮೂಹವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿದ್ದರೂ, ಇಸ್ರೇಲ್ ನಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಲೆಯಿಲ್ಲ.
ಹೊಸ ಸ್ನೇಹಿತರು ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಹಳೆ ಮಿತ್ರರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಕಳೆದುಹೋದರು. ದಶಕಗಳಿಂದ ಭಾರತವನ್ನು ಮಿತ್ರರಾಷ್ಟ್ರವೆಂದಿದ್ದ ಇರಾನ್, ಈಗ ಭಾರತವನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಇರಾನ್ ನ ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ಹೇಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಪ್ರಧಾನಿಯವರು ಇರಾನ್ ಅನ್ನು ಹೆಸರಿಸದೆ ಅದನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡರು. ವಾಣಿಜ್ಯ ಹಡಗುಗಳು ಮತ್ತು ಇಂಧನ ಮೂಲಗಳನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಕಳವಳ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಆದರೆ, ಅವರು ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್ ನಡೆಸಿದ ಅಪ್ರಚೋದಿತ ಮತ್ತು ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ದಾಳಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಅಥವಾ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಒಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ಹಾರ್ಮುಜ್ ಜಲಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ನೌಕಾಯಾನ ಮಾಡಲು ಅನುಮತಿಸಲಾದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತವೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಮೋದಿ ಇರಾನ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಈ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಅವರು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ರಷ್ಯಾ ಕೂಡ ಅಸಮಾಧಾನಗೊಂಡಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಟ್ರಂಪ್ ಆದೇಶದ ಮೇರೆಗೆ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರ ರಷ್ಯಾದ ತೈಲವನ್ನು ಖರೀದಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ಕೊಲ್ಲಿ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಭುಗಿಲೆದ್ದಾಗ, ರಷ್ಯಾವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಆದರೆ, ಈಗ ರಷ್ಯಾ ಅದಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದೆ. ಸ್ನೇಹಪರ ದರಗಳು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು; ಪ್ರೀಮಿಯಂ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ದರಗಳನ್ನು ತೆರಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹವು ಹಳಸಿದೆ.
ನಾವು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯ ಆಚೆಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ವಿಶ್ವ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಾಯಕತ್ವದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ನಿಜವಾದ ನಾಯಕನನ್ನು ಖಂಡಿತ ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸೂಯೆಜ್ ಕಾಲುವೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟನ್ ಮತ್ತು ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಈಜಿಪ್ಟ್ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದಾಗ, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ದುರ್ಬಲವಾಗಿದ್ದ ಭಾರತದ ಪ್ರಧಾನಿ ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರು, ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿ ಶಕ್ತಿಗಳ ಗೂಂಡಾಗಿರಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ಈಜಿಪ್ಟ್‌ಗೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು. ನೆಹರು ಅವರ ನಾಯಕತ್ವದ ಖ್ಯಾತಿ ಜಾಗತಿಕ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಭಾರತ ತಲೆ ಎತ್ತಿತು. ಆದರೆ ಇಂದು, ಸತ್ಯವನ್ನು ಆಲಿಸಲು ಸ್ಪ್ಯಾನಿಷ್ ಪ್ರಧಾನಿಯ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಜಗತ್ತು ಎದುರು ನೋಡುತ್ತದೆ. ಬ್ರೆಜಿಲ್ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದತ್ತ ನೋಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಪ್ರಧಾನಿಯನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತದೆ. ಭಾರತದತ್ತ ಯಾರೂ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ವಿಶ್ವ ನಾಯಕನಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರುವುದು ಎಂಬ ಹಾಸ್ಯಗಳು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಗೆಪಾಟಲಿಗೂ ಅರ್ಹವಲ್ಲ.
ಮಾತನಾಡುವುದು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೂ ಹೇಳಲು ಬೇರೇನೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಧಾನಿಯೂ ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೇ ಎದುರಿಸಿದರು. ಮಾನವೀಯತೆಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಮೂರ್ತತೆಗಳು, ಯುದ್ಧವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವರನ್ನು ಹೆಸರಿಸದೆ ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಯನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿರಿ ಎಂದು ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯವರಿಗೆ ಖಾಲಿ ಮನವಿಗಳು. ಜಾಗತಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಮತ್ತು ಜಾಗರೂಕತೆಯ ಸಣ್ಣ ಹೇಳಿಕೆಗಳು, ಭಾರತದ ಕಾಳಜಿ ಈಗ ಕೊಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವ ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕರ ಸುರಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ತೈಲ ಲಭ್ಯತೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ ಎಂಬಂತೆ. ವಿವರಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ ಅವರು ಸ್ಪಷ್ಟ ಖಚಿತ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತದ ತೈಲ ಸಂಗ್ರಹವನ್ನೇನೋ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದರು. ಆದರೆ, ಅವು ಒಂದು ವಾರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ನಮೂದಿಸಲು ವಿಫಲರಾದರು. ಚೀನಾ ಮೂರು ತಿಂಗಳ ತೈಲ ನಿಕ್ಷೇಪವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದೆ ಎಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲು ಅವರು ವಿಫಲರಾದರು. ಆದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅದು ಇರಲಿಲ್ಲ. ತೈಲಕ್ಕೆ ಎಥೆನಾಲ್ ಸೇರಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ, ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ದೇಶದ ತೈಲ ಪರಿಶೋಧನಾ ಕಂಪನಿಯಾದ ಒಎನ್‌ಜಿಸಿಯನ್ನು ಯಾರು, ಯಾರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮೂಲೆಗುಂಪು ಮಾಡಿ ಹಾಳುಗೆಡವಿದರು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ವಿಫಲರಾದರು.
ಒಬ್ಬ ನಾಯಕನು ತನ್ನ ಸಣ್ಣ ಲಾಭಗಳ ಅತ್ಯಲ್ಪ ವಿವರಗಳನ್ನು ದೇಶದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಪ್ರಾಧಿಕಾರಕ್ಕೆ (ಸಂಸತ್ತು) ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿದಾಗ, ಅದು ಅವನ ಘನತೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ಕುಗ್ಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಇಡೀ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಅವಮಾನವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ.
ಯೋಗೇಂದ್ರ ಯಾದವ್
ಸ್ವರಾಜ್‌ ಇಂಡಿಯಾದ ಸಂಸ್ಥಾಪಕರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು, ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಕ
