ಈ ತಿದ್ದುಪಡಿಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವ ಮೊದಲು, ಸರ್ಕಾರವು ಯಾವುದೇ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಜೆಂಡರ್ ಸಮುದಾಯ ಸಂಘಟನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಥವಾ ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ರಚಿಸಿದ ಸಮಿತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಲೋಚಿಸಲಿಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಸಂಸದೀಯ ಸಮಿತಿಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವ ಮೂಲಕ ವಿವರವಾದ ಚರ್ಚೆಯ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟು ದೀರ್ಘ ಕಾಯುವಿಕೆಯ ನಂತರ, ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಜೆಂಡರ್‌ಗಳಿಗೆ ತೆರೆದಿರುವ ಈ ಕಿಟಕಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
ಲಿಂಗಪರಿವರ್ತಕ ಕಾನೂನಿನ ತಿದ್ದುಪಡಿಯ ಕುರಿತು ನಮ್ಮ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು “ಕಾಮಸೂತ್ರ” ದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸೋಣ. ಸಂಸ್ಕೃತ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಈ ಕಾಲಾತೀತ ಪಠ್ಯ (ಅಧಿಕರಣ 2, ಅಧ್ಯಾಯ 9) ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯ ಜೊತೆಗೆ “ಮೂರನೇ ಸ್ವಭಾವ”ವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತದೆ. ವಾತ್ಸ್ಯಾಯನರ ಪ್ರಕಾರ, ಇದು “ಪ್ರಕೃತಿ”ಯ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ, ಅಂದರೆ ಸ್ವಭಾವ ಅಥವಾ ವರ್ತನೆ, ದೇಹದ ಲೈಂಗಿಕ ರಚನೆಯಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಈ ಮೂರನೇ ವರ್ಗವು ಪುರುಷ ದೇಹವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಆದರೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ನಡವಳಿಕೆಯು “ಸ್ತ್ರೀಲಿಂಗ” ಅಥವಾ ಕನಿಷ್ಠ ಸಮಾಜವು ಪುರುಷ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವಂತಿಲ್ಲದವರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಅಥವಾ ಹೆಣ್ಣಾಗಿ ಜನಿಸಿದ ಆದರೆ ಅವರ ನಡವಳಿಕೆಯು ಸ್ತ್ರೀತ್ವದ ಸ್ಟೀರಿಯೊಟೈಪ್‌ಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ, ವಾತ್ಸ್ಯಾಯನರು ಈ ಮೂರನೇ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ರೋಗ ಅಥವಾ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ ಎಂದು ನೋಡುವ ಬದಲು ಮತ್ತೊಂದು ವರ್ಗವಾಗಿ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ.
ಇದರರ್ಥ, ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಮೊದಲು, ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಜೆಂಡರ್ ಎಂಬ ಪದವು ಹೊಸದಾಗಿರಬಹುದಾದರೂ, ಕೆಲವು ಜನರು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀ ಎಂಬ ಎರಡು ವಿಭಾಗಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಂಶವನ್ನು ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿನ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಕಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಲಿಂಗ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ಕಲ್ಪನೆಯು ಹೊರಗಿನಿಂದ ನಮಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೊಂದಿಗಿನ ಸಂಪರ್ಕವು ವಿರುದ್ಧ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೀರಿತು. ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರಾಬಲ್ಯದಿಂದಾಗಿ, ನಾವು ಈ ಲಿಂಗ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾಚಿಕೆಪಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆವು ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿಕ್ಟೋರಿಯನ್ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, “ಮೂರನೇ ಸ್ವಭಾವ”ವನ್ನು ಹೊಂದದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆವು. ಇದಲ್ಲದೆ, ಬ್ರಿಟನ್‌ನಂತೆಯೇ, ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯ ನಡುವಿನ ಏಕಪತ್ನಿ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ವಿಮುಖವಾಗುವ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧ ಮತ್ತು ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೆ ತರಲಾಯಿತು. ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿರ್ಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಕಾನೂನು ಸಂಕೋಲೆಗಳ ಈ ಕ್ರೂರ ಮಿಶ್ರಣವು ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಸುಂದರ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಪಾಪವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ. ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಿದೆ ಮತ್ತು ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಜೀವನಗಳನ್ನು ನರಕವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ ಅಥವಾ ಈ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಜನರು ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದೆ.
ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ 2014 ರ ಹೆಗ್ಗುರುತು ತೀರ್ಪಿನೊಂದಿಗೆ ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಿತು. “ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನು ಸೇವೆಗಳ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ (NALSA) v/s ಭಾರತ ಒಕ್ಕೂಟ” ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ “ಮೂರನೇ ಸ್ವಭಾವ”ಕ್ಕೆ ಕಾನೂನು ಮಾನ್ಯತೆ ನೀಡಿತು. ಈ ವರ್ಗವು ಹರ್ಮಾಫ್ರೋಡೈಟ್‌ಗಳು (ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀ ಎರಡೂ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು) ಮತ್ತು ಹಿಜ್ರಾಗಳು, ಕಿನ್ನರರು, ಅರಾವಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಜೋಗ್ತಾಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ತಮ್ಮನ್ನು ಗಂಡು ಅಥವಾ ಹೆಣ್ಣು ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವವರಿಗೆ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಜೆಂಡರ್ ಅಥವಾ “ಇತರ” ಎಂದು ನೋಂದಾಯಿಸಲು ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಹಕ್ಕನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು. ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಈ ಮೂರನೇ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು, ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಯಾವುದೇ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಲು ಮತ್ತು ಇತರ ಅನೇಕ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಮತ್ತು ತುಳಿತಕ್ಕೊಳಗಾದ ಸಮುದಾಯಗಳಂತೆ ಅವರ ಯೋಗಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಐದು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಸಂಸತ್ತು ಈ ಪರಿಣಾಮಕ್ಕಾಗಿ ಕಾನೂನನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿತು. ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಜೆಂಡರ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು (ಹಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಣೆ) ಕಾಯ್ದೆ, 2019, ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ ಈಗಾಗಲೇ ರೂಪಿಸಿದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ – ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಜೆಂಡರ್ ಎಂದರೆ ಅವರ ಜನನ ಲಿಂಗಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವ ಯಾರಾದರೂ ಎಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದರರ್ಥ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಲೈಂಗಿಕ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಬಹುದು.
ನೀವು ಯೋಚಿಸಬಹುದು, ಎಂದಿಗೂ ತಡವಾಗಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮ. ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಪುರುಷ ಎಂದು ಯಾರು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸ್ತ್ರೀ ಎಂದು ಯಾರು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಈ ಎರಡಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಯಾರು – ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಏನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ಯಾವುದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಈ ಕಾನೂನಿನಡಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ. ದೇಶದಲ್ಲಿ 5 ಮಿಲಿಯನ್‌ನಿಂದ 10 ಮಿಲಿಯನ್ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಜೆಂಡರ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತಜ್ಞರು ಅಂದಾಜಿಸಿದ್ದರೂ (ಅವರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 500,000 ಜನರು 2011 ರ ಜನಗಣತಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು “ಇತರರು” ಎಂದು ನೋಂದಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ), ಕೇವಲ 32,000 ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಔಪಚಾರಿಕ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ತರುವ ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಲು ಕಾರಣವಾದ ಏನೋ ಸಂಭವಿಸಿದೆ.
ಕಳೆದ ವಾರ, ಸಂಸತ್ತು ತಿದ್ದುಪಡಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಈ ಕಾನೂನನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿತು. ಈ ಕಾನೂನಿನ ಮೂಲತತ್ವವೆಂದರೆ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಜೆಂಡರ್‌ನ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ, ಅಂದರೆ ಒಬ್ಬರ ಸ್ವಂತ ಲಿಂಗ ಗುರುತನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ. ತಿದ್ದುಪಡಿಯ ಮೂಲಕ ಈ ಮೂಲಭೂತ ನಿಬಂಧನೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲಾಗಿದೆ. ಈಗ, ದೈಹಿಕವಾಗಿ ದ್ವಿಲಿಂಗಿಗಳು ಅಥವಾ ಹಿಜ್ರಾ, ಕಿನ್ನರ್, ಅರವಣಿ ಅಥವಾ ಜೋಗ್ತಾ ಆಗಿರುವವರು ಮಾತ್ರ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಜೆಂಡರ್ ಆಗಿ ಅರ್ಹತೆ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಜೆಂಡರ್ ಆಗಲು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು, ವೈದ್ಯರ ಸಮಿತಿ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತದಿಂದ ಅನುಮತಿ ಪಡೆಯಬೇಕು. ಯಾರಾದರೂ ಲಿಂಗ ಬದಲಾವಣೆ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಅದನ್ನು ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ವರದಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಇದಲ್ಲದೆ, ಈ ಸಮುದಾಯ ಮತ್ತು ಅದರ ಮಿತ್ರರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಬಳಸಬಹುದಾದ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಜೆಂಡರ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಪರಾಧಗಳ ಪಟ್ಟಿಗೆ ನಿಬಂಧನೆಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಜೆಂಡರ್ ಸಮುದಾಯದ ಜೀವನವನ್ನು ಅಪರಾಧೀಕರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮತ್ತು ಅದು ಕೂಡ ಯಾವುದೇ ಚರ್ಚೆಯಿಲ್ಲದೆ. ಈ ತಿದ್ದುಪಡಿಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವ ಮೊದಲು, ಸರ್ಕಾರವು ಯಾವುದೇ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಜೆಂಡರ್ ಸಮುದಾಯ ಸಂಘಟನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಥವಾ ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ರಚಿಸಿದ ಸಮಿತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಲೋಚಿಸಲಿಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಸಂಸದೀಯ ಸಮಿತಿಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವ ಮೂಲಕ ವಿವರವಾದ ಚರ್ಚೆಯ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟು ದೀರ್ಘ ಕಾಯುವಿಕೆಯ ನಂತರ, ಮೂರನೇ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ತೆರೆದಿರುವ ಈ ಕಿಟಕಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
ಆದರೆ ಏಕೆ? ಈ ಕಾನೂನಿನ “ದುರುಪಯೋಗ”ವನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು ಇದನ್ನು ಮಾಡಲಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಸರ್ಕಾರದ ನೆಪ. ಆದರೆ ಎಂದಿಗೂ ಬಳಸದ ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ ದುರುಪಯೋಗದ ಅಪಾಯ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಯಾರೂ ವಿವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ? ದುರುಪಯೋಗದ ಅಪಾಯವಿದ್ದರೆ, ಯಾವುದೇ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಜೆಂಡರ್ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಸಮುದಾಯ ಏಕೆ ದೂರು ನೀಡಿಲ್ಲ? ಅದು ಅವರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಜೆಂಡರ್ ಗುಂಪುಗಳು ಅದನ್ನು ಸರ್ವಾನುಮತದಿಂದ ಏಕೆ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿವೆ?
ಬೆದರಿಕೆ ಹೊರಗೆ ಅಲ್ಲ, ಒಳಗೆ ಇರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆಯೇ? ಮೂರನೆಯ ಸ್ವಭಾವದ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಪುರುಷನೊಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ ಮಹಿಳೆಯ ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯೊಳಗಿನ ಮಹಿಳೆಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವೇ?
ಯೋಗೇಂದ್ರ ಯಾದವ್
ಸ್ವರಾಜ್‌ ಇಂಡಿಯಾದ ಸಂಸ್ಥಾಪಕರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು, ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಕ
