ಭಾರತದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕ್ರೀಡಾ ಶಕ್ತಿಗಳಾದ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಶೂಟಿಂಗ್ ವಿಭಾಗಗಳು ಈ ಬಾರಿ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚದೆ ಹಿನ್ನಡೆ ಅನುಭವಿಸಿವೆ. ಕಳೆದ ಹಾಂಗ್‌ಝೌ ಏಷ್ಯನ್ ಗೇಮ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡು ವಿಭಾಗಗಳಿಂದ ಬರೋಬ್ಬರಿ 51 ಪದಕಗಳು ಒಲಿದಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ನಗೋಯಾದಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಖ್ಯೆ 39ಕ್ಕೆ (ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ 24, ಶೂಟಿಂಗ್ 15) ಕುಸಿದಿದೆ. ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ 5 ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಶೂಟಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ 4 ಚಿನ್ನದ ಪದಕಗಳು ಕಳೆದ ಬಾರಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿವೆ
ಜಪಾನ್‌ನ ನಗೋಯಾದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಾಯವಾದ 2026ರ ಏಷ್ಯನ್ ಗೇಮ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನವು ಭರವಸೆ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಎರಡನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೀಡಿದೆ. ಭಾರತವು ಒಟ್ಟು 21 ಚಿನ್ನ, 27 ಬೆಳ್ಳಿ ಹಾಗೂ 37 ಕಂಚು ಸೇರಿ ಒಟ್ಟು 85 ಪದಕಗಳೊಂದಿಗೆ ಪದಕ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ಥಾನ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿದೆ. ಕಳೆದ ಚೀನಾದ ಹಾಂಗ್‌ಝೌ ಆವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬರೋಬ್ಬರಿ 106 ಪದಕಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು ಇತಿಹಾಸ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದ ಭಾರತ, ಈ ಬಾರಿ 100 ಪದಕಗಳ ಗುರಿ ತಲುಪುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ. ಕಳೆದ ಬಾರಿ 28 ಚಿನ್ನ ಗೆದ್ದಿದ್ದರೆ, ಈ ಬಾರಿ ಆ ಸಂಖ್ಯೆ 21ಕ್ಕೆ ಕುಸಿದಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಹಿನ್ನಡೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಗಂಭೀರ ಪರಾಮರ್ಶೆಗೆ ಒಳಪಡಬೇಕಿದೆ.
ಈ ಬಾರಿಯ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಗೆದ್ದ 27 ಬೆಳ್ಳಿ ಪದಕಗಳು ‘ಅಲ್ಪದರಲ್ಲಿ ಕೈತಪ್ಪಿದ ಚಿನ್ನ’ದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಹೋರಾಟದ ಮಿತಿಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಫೈನಲ್ ತಲುಪುವ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು, ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಪದಕಕ್ಕೆ ಮುತ್ತಿಕ್ಕುವಲ್ಲಿ ಎಡವುತ್ತಿರುವುದು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, 10 ಮೀಟರ್ ಏರ್ ರೈಫಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಎಳವೆನಿಲ್ ವಲರಿವನ್ ಅವರು ಕೊನೆಯ ಎರಡು ಶಾಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ (10.4 ಮತ್ತು 10.1) ಅನುಭವಿಸಿದ ಸಣ್ಣ ಹಿನ್ನಡೆಯಿಂದಾಗಿ ಜಪಾನ್‌ನ ಹಿನಾಟಾ ಟೈಚಿಗೆ ಚಿನ್ನ ಒಲಿಯಿತು. ಭಾರತದ ಒಟ್ಟು 27 ಬೆಳ್ಳಿ ಪದಕಗಳ ಪೈಕಿ 19 ಬೆಳ್ಳಿ ಪದಕಗಳು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಿಂದಲೇ ಬಂದಿರುವುದು ಈ ಕಳವಳಕಾರಿ ಅಂಶಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿದರ್ಶನವಾಗಿದೆ.
ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿನ ಹಿನ್ನಡೆಯ ನಡುವೆಯೂ, ತಂಡದ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಥಿರ ಹಾಗೂ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿದೆ. ದೇಶ ಗೆದ್ದ ಒಟ್ಟು 21 ಚಿನ್ನದ ಪದಕಗಳಲ್ಲಿ 13 ಪದಕಗಳು ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಕಬಡ್ಡಿ, ಹಾಕಿ, ಆರ್ಚರಿ, ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ರಿಲೇ ಮತ್ತು ಶೂಟಿಂಗ್‌ನಂತಹ ಸಾಂಘಿಕ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಿಂದಲೇ ಬಂದಿವೆ. ಇದು ಭಾರತೀಯ ಕ್ರೀಡಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಾಂಘಿಕ ಬಲ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭೆಗಳ ಆಳವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಂತಹ ಜಾಗತಿಕ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪದಕಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಆಟಗಾರರು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ ಮೀರಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ.
ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ನೆರವಾಗುವ ಸರ್ಕಾರದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಒಲಿಂಪಿಕ್ ಪೋಡಿಯಂ ಸ್ಕೀಮ್ (TOPS) ಅಡಿಯ ಅನುದಾನ ಹಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿನ ವಿಪರ್ಯಾಸ ಈ ಬಾರಿ ಬಯಲಾಗಿದೆ. ಕ್ರೀಡಾಕೂಟದ ಸಿದ್ಧತೆಗಾಗಿ ಟಾಪ್ಸ್ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ 97.84 ಕೋಟಿ ರೂ. ವೆಚ್ಚ ಮಾಡಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಇದರಲ್ಲಿ ಶೇ. 2ರಷ್ಟು ಅನುದಾನ ಪಡೆದವರು ಮಾತ್ರ ಚಿನ್ನ ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಮಹಿಳೆಯರ ರಿಕರ್ವ್ ಆರ್ಚರಿಯಲ್ಲಿ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಚಿನ್ನ ಗೆದ್ದ ಕುಮ್‌ಕುಮ್ ಮೊಹೊದ್ ಟಾಪ್ಸ್ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಶೂಟಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನ ಗೆದ್ದ ನೀರು ಧಂಡಾ, ಸುರುಚಿ ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಕಮಲ್‌ಜೀತ್ ಸಿಂಗ್ ಕೂಡ ಈ ಯೋಜನೆಯಿಂದ ಹೊರಗಿದ್ದವರು. ಹಾಗಾಗಿ, ನೈಜ ಪ್ರತಿಭೆಗಳನ್ನು ಮೊದಲೇ ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ವಿಫಲವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ.
ಭಾರತದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕ್ರೀಡಾ ಶಕ್ತಿಗಳಾದ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಶೂಟಿಂಗ್ ವಿಭಾಗಗಳು ಈ ಬಾರಿ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚದೆ ಹಿನ್ನಡೆ ಅನುಭವಿಸಿವೆ. ಕಳೆದ ಹಾಂಗ್‌ಝೌ ಏಷ್ಯನ್ ಗೇಮ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡು ವಿಭಾಗಗಳಿಂದ ಬರೋಬ್ಬರಿ 51 ಪದಕಗಳು ಒಲಿದಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ನಗೋಯಾದಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಖ್ಯೆ 39ಕ್ಕೆ (ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ 24, ಶೂಟಿಂಗ್ 15) ಕುಸಿದಿದೆ. ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ 5 ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಶೂಟಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ 4 ಚಿನ್ನದ ಪದಕಗಳು ಕಳೆದ ಬಾರಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿವೆ. ಅವಿನಾಶ್ ಸಾಬ್ಲೆ ಅವರಿಗಾದ ಅಲ್ಪ ಹಿನ್ನಡೆ ಹಾಗೂ ಮುರಳಿ ಶ್ರೀಶಂಕರ್ ಅವರಂತಹ ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತರು ಟೇಕ್-ಆಫ್ ವೇಳೆ ಸ್ಲಿಪ್ ಆಗಿ ಹಿನ್ನಡೆ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದು ಪದಕ ಪಟ್ಟಿಯ ಮೇಲೆ ಗಂಭೀರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿತು.
ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್ ಮತ್ತು ವೇಟ್‌ಲಿಫ್ಟಿಂಗ್ ಕ್ರೀಡೆಗಳು ಭಾರತದ ಭವಿಷ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿವೆ. ಕಳೆದ 12 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಯಾವುದೇ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪದಕ ಗೆಲ್ಲದೆ ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿ ಮರಳಿದೆ. ಲಕ್ಷ್ಯ ಸೇನ್ ಸೇರಿದಂತೆ ತಾರಾ ಆಟಗಾರರು ನಿರಾಸೆ ಮೂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ವೇಟ್‌ಲಿಫ್ಟಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ 32 ವರ್ಷದ ಅನುಭವಿ ಮೀರಾಬಾಯಿ ಚಾನು ಬೆಳ್ಳಿ ಗೆಲ್ಲುವ ಮೂಲಕ 1998ರ ನಂತರದ ಮೊದಲ ಏಷ್ಯನ್ ಗೇಮ್ಸ್ ಪದಕ ತಂದುಕೊಟ್ಟರು. ಆದರೆ, ಅವರ ನಂತರ ಈ ಭಾರ ಎತ್ತುವ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ದೇಶವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಸಮರ್ಥ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಯಾರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಪ್ರಸ್ತುತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಳಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಆತಂಕಕಾರಿ.
ಹಲವು ಹಿನ್ನಡೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಆರ್ಚರಿ ಮತ್ತು ಹಾಕಿ ವಿಭಾಗಗಳು ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದವು. ಮಹಿಳೆಯರ ರಿಕರ್ವ್ ಆರ್ಚರಿ ತಂಡವು ದಕ್ಷಿಣ ಕೊರಿಯಾದ 28 ವರ್ಷಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಪಾರುಪತ್ಯವನ್ನು ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸಿ ಚಿನ್ನದ ಪದಕಕ್ಕೆ ಕೊರಳೊಡ್ಡಿದ್ದು ಏಷ್ಯನ್ ಗೇಮ್ಸ್ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಧನೆಯಾಗಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಪ್ಯಾರಿಸ್ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ಗೆ ಅರ್ಹತೆ ಪಡೆಯಲು ವಿಫಲವಾಗಿ ಕಂಗೆಟ್ಟಿದ್ದ ಮಹಿಳಾ ಹಾಕಿ ತಂಡವು, ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿನ ಬದಲಾವಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಚೀನಾವನ್ನು ಮಣಿಸಿ ಚಿನ್ನ ಗೆದ್ದುಕೊಂಡಿತು. ಆ ಮೂಲಕ 2028ರ ಲಾಸ್ ಏಂಜಲೀಸ್ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ಗೆ ನೇರ ಅರ್ಹತೆ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಅಮೋಘ ಪುನರಾಗಮನದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ.
ಬಾಕ್ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಪುರುಷರ ಕುಸ್ತಿ ವಿಭಾಗಗಳು ಕೂಡ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಭರವಸೆ ಮೂಡಿಸಿದ್ದು ಮುಂದಿನ ಹಾದಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ದಿಕ್ಸೂಚಿಯಾಗಿವೆ. ಕಳೆದ ಆವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಕ್ಸಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಂದೂ ಚಿನ್ನ ಒಲಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಈ ಬಾರಿ ಅಂಕುಶ್ ಪಂಗಲ್, ಲೊವ್ಲಿನಾ ಬೊರ್ಗೊಹೈನ್ ಮತ್ತು ಪರ್ವೀನ್ ಹೂಡಾ ರಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿ ಮೂರು ಚಿನ್ನದ ಪದಕಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟರು. ಪುರುಷರ ಕುಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅಮನ್ ಸೆಹ್ರಾವತ್ ಮತ್ತು ಸುಜೀತ್ ಕಲ್ಕಲ್ ಅವರ ಭರ್ಜರಿ ಚಿನ್ನದ ಸಾಧನೆಯು ಭಾರತದ ಕುಸ್ತಿ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿದೆ. ಈ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಹಾಗೂ ನಿರಂತರ ತರಬೇತಿ ಮುಂದುವರಿಸಿದರೆ ಲಾಸ್ ಏಂಜಲೀಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಯಶಸ್ಸು ಖಚಿತ.
ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮತ್ತು ಫೀಲ್ಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಅಥ್ಲೀಟ್‌ಗಳು 11 ಬಾರಿ ತಮ್ಮ ‘ವೈಯಕ್ತಿಕ ಶ್ರೇಷ್ಠ’ (Personal Best) ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಪಾರುಲ್ ಚೌಧರಿ ತಮ್ಮ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರದರ್ಶನದೊಂದಿಗೆ ಕಂಚು ಗೆದ್ದರು. ಆದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಾಧನೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಲಿದಿದ್ದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಚಿನ್ನ. ಏಷ್ಯಾ ಖಂಡದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಮಟ್ಟ ಅಗಾಧವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಭಾರತೀಯ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ತಮ್ಮ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿದರೂ, ಜಪಾನ್, ಚೀನಾದ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕಲು ಅದು ಸಾಲುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ರೋಯಿಂಗ್ ಫೆಡರೇಷನ್ ತರಬೇತುದಾರರ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಿ ಗೊಂದಲ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಚಿನ್ನ ಕೈತಪ್ಪಿದ್ದು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ವೈಫಲ್ಯವನ್ನು ತೋರುತ್ತದೆ.
2026ರ ನಗೋಯಾ ಏಷ್ಯನ್ ಗೇಮ್ಸ್ 2028ರ ಲಾಸ್ ಏಂಜಲೀಸ್ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ಗೆ ಮುನ್ನ ಎದುರಾದ ‘ಮಧ್ಯಂತರ ಪರೀಕ್ಷೆ’ಯಂತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ನ್ಯೂನತೆಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು ಕ್ರೀಡಾ ಸಚಿವಾಲಯದ ಮುಂದಿದೆ. ಭರವಸೆಯ ಯುವ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳನ್ನು ಕಿರಿಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ನಿಖರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ, ಟಾಪ್ಸ್‌ನಂತಹ ಯೋಜನೆಗಳಡಿ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅನುದಾನ ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಅಂತಿಮ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಒತ್ತಡ ನಿಭಾಯಿಸಲು ಹಾಗೂ ಬೆಳ್ಳಿ ಪದಕಗಳನ್ನು ಚಿನ್ನವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಾನಸಿಕ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಭವಿಷ್ಯದ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಪದಕಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ.
