1893ರ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 11ರಂದು ಚಿಕಾಗೋದ ವಿಶ್ವ ಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಮಾಡಿದ ಈ ಪ್ರಾರಂಭಿಕ ಭಾಷಣವು ವಿಶ್ವ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಸುವರ್ಣಾಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಸ್ವೀಕಾರದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಸಾರಿದ ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ನುಡಿಗಳು, ಕೋಮುವಾದ ಹಾಗೂ ಧರ್ಮಾಂಧತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಮಹಾಸಂದೇಶವನ್ನು ಸಾರುತ್ತವೆ.ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಿಕಾಗೋ ಭಾಷಣ (11 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 1893)
ಅಮೆರಿಕದ ಸಹೋದರಿಯರೇ ಮತ್ತು ಸಹೋದರರೇ,
ನೀವು ನಮಗೆ ನೀಡಿದ ಆತ್ಮೀಯ ಮತ್ತು ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಸ್ವಾಗತಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲು ನಿಂತಾಗ ನನ್ನ ಹೃದಯವು ವರ್ಣಿಸಲಾಗದ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿಬರುತ್ತಿದೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನವಾದ ಪರಂಪರೆಯ ಪರವಾಗಿ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ; ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳ ಮಾತೆಯಾಗಿರುವ ಧರ್ಮದ ಪರವಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ; ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಾ ಪಂಥ, ಪಂಗಡಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಹಿಂದೂಗಳ ಪರವಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಈ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಪೌರಸ್ತ್ಯ ದೇಶಗಳಿಂದ ಬಂದಿರುವ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ವಿವಿಧ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದ ಕೆಲವು ವಕ್ತಾರರಿಗೂ ನನ್ನ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.
ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಸ್ವೀಕಾರ—ಎರಡನ್ನೂ ಬೋಧಿಸಿದ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವನೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತೇನೆ. ನಾವು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ನಂಬುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳನ್ನೂ ಸತ್ಯವೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲಾ ದೇಶಗಳ, ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳ ಪೀಡಿತರಿಗೆ ಮತ್ತು ಶರಣಾಗತರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವನೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತೇನೆ. ರೊಮಾನರ ದಾಳಿಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಪವಿತ್ರ ದೇವಾಲಯವು ಧೂಳೀಪಟವಾದ ಅದೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದು ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದ ಇಸ್ರೇಲಿಯರ ಶುದ್ಧ ಶೇಷವನ್ನು ನಾವು ನಮ್ಮ ಎದೆಗೆಚಿಕ್ಕಿಕೊಂಡು ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದೆವು ಎಂದು ಹೇಳಲು ನಾನು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತೇನೆ. ಮಹಾನ್ ಝೊರಾಷ್ಟ್ರಿಯನ್ (ಪಾರ್ಸಿ) ಜನಾಂಗದಳಿದುಳಿದ ಜನರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿ, ಇಂದಿಗೂ ಅವರನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಿರುವ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವನೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತೇನೆ.
ಸೋದರರೇ, ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ನಾನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿರುವ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನೂ ಪ್ರತಿದಿನ ಜಪಿಸುವ ಸ್ತೋತ್ರದ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನಿಮಗಾಗಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ:
“ರುಚೀನಾಂ ವೈಚಿತ್ರ್ಯಾದೃಜುಕುಟಿಲನಾನಾಪಥಜುಷಾಂ।
ನೃಣಾಮೇಕೋ ಗಮ್ಯಸ್ತ್ವಮಸಿ ಪಯಸಾಮರ್ಣವ ಇವ॥”
ವಿವಿಧ ಮೂಲಗಳಿಂದ ಹರಿದುಬರುವ ನದಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗುವಂತೆ, ಎಲೈ ಭಗವಂತನೇ, ಮಾನವರು ತಮ್ಮ ವಿಭಿನ್ನ ಒಲವುಗಳಿಂದಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳೆಲ್ಲವೂ—ಅವು ನೇರವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಡೊಂಕಾಗಿರಲಿ—ಅಂತಿಮವಾಗಿ ತಲುಪುವುದು ನಿನ್ನನ್ನೇ.)
ಇಂದು ಈ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಸಾರಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಅದ್ಭುತ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ, ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾರಲಾದ ಈ ಮಹಾನ್ ಸತ್ಯವೇ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ:
“ಯೇ ಯಥಾ ಮಾಂ ಪ್ರಪದ್ಯಂತೇ ತಾಂಸ್ತಥೈವ ಭಜಾಮ್ಯಹಮ್।
ಮಮ ವರ್ತ್ಮಾನುವರ್ತಂತೇ ಮನುಷ್ಯಾಃ ಪಾರ್ಥ ಸರ್ವಶಃ॥”
(ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ಯಾವ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಾದರೂ ಸರಿ ಶರಣಾಗುತ್ತಾರೋ, ಅವರನ್ನು ನಾನು ಆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲೇ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ತಲುಪಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಮಾರ್ಗಗಳು ನನ್ನವೇ ಆಗಿವೆ.)
ಕೋಮುವಾದ, ಸಂಕುಚಿತತೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಭೀಕರ ಸಂತತಿಯಾದ ಧರ್ಮಾಂಧತೆಯು ಈ ಸುಂದರ ಪೃಥ್ವಿಯನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಅವು ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಿಂಸೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಸಿವೆ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾನವ ರಕ್ತದಿಂದ ತರ್ಪಣ ನೀಡಿವೆ, ನಾಗರಿಕತೆಗಳನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಿವೆ ಮತ್ತು ಇಡೀ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನೇ ನಿರಾಶೆಯ ಗರ್ತಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿವೆ. ಈ ಭೀಕರ ರಾಕ್ಷಸರು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಮಾನವ ಸಮಾಜವು ಇಂದಿಗಿಂತ ಎಷ್ಟೋ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರ ಅಂತ್ಯಕಾಲ ಈಗ ಬಂದಿದೆ. ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಈ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಪರವಾಗಿ ಬಾರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಗಂಟೆಯ ನಾದವು, ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಧರ್ಮಾಂಧತೆಗಳಿಗೆ, ಖಡ್ಗದಿಂದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಲೇಖನಿಯಿಂದಾಗಲಿ ನಡೆಯುವ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಹಿಂಸೆಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಒಂದೇ ಗುರಿಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಮಾನವರ ನಡುವಿನ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಕಟು ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಚರಮಗೀತೆಯಾಗಲಿ ಎಂದು ನಾನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ.
