ವಿಲಿಯಂ ಷೇಕ್ಸ್‌ಪಿಯರ್‌ನ ಜನಪ್ರಿಯ ‘ಜೂಲಿಯಸ್ ಸೀಸರ್’ ನಾಟಕದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಾಲು “ಎಟ್ ಟು, ಬ್ರೂಟೇ? (ಬ್ರೂಟಸ್, ನೀನೂ ಸಹ?)” ಇಂದಿನ ಭಾರತೀಯ ರಾಜಕಾರಣದ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರವಾದ ನಂಬಿಕೆ ದ್ರೋಹವಾಗುವುದು ಶತ್ರುಗಳಿಂದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದಂತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಇರುವ ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತ ಮಿತ್ರರು ಹಾಗೂ ಒಡನಾಡಿಗಳಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಇಂದಿನ 24 ಗಂಟೆಗಳ ‘ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್’ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಂತೆ ಇದೂ ಕೂಡ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವ ನಿತ್ಯದ ಸತ್ಯವೇ ಆಗಿದ್ದು, ಇದನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ರೂಪಿಸುವ ತಂತ್ರವನ್ನು “ಶಾ ನೀತಿ” ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಈ ಹಿಂದೆ 1969ರಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷ ವಿಭಜನೆಯಾದಾಗ, ಅದು ಪಕ್ಷದ ಒಳಗಿನ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಹಾಗೂ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಸಂಘರ್ಷದ ಫಲವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, 2022ರ ಶಿವಸೇನೆಯ ವಿಭಜನೆಯು ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲ; ಅದು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾದ ಒಂದು ʼಯೋಜಿತ ಬಂಡಾಯʼ.
ಈಗ ಇದೇ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ ನೇತೃತ್ವದ ಆಲ್ ಇಂಡಿಯಾ ತೃಣಮೂಲ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ (AITC) ಪಕ್ಷವನ್ನು ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಷೇಕ್ಸ್‌ಪಿಯರ್‌ನ ಜೂಲಿಯಸ್ ಸೀಸರ್‌ನಿಗೆ ಹಂತಕರ ಕತ್ತಿ ಇರಿತಕ್ಕಿಂತ, ತಾನು ಮಗನಂತೆ ನಂಬಿದ್ದ ಬ್ರೂಟಸ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತಿ ಕಂಡಾಗ ಆದ ಆಘಾತವೇ ಆತನನ್ನು ನಿರಾಯುಧನನ್ನಾಗಿಸಿತು. ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ, ಶತ್ರುಗಳ ಬಹಿರಂಗ ಯುದ್ಧಕ್ಕಿಂತ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಬೆನ್ನಿಗೆ ಇರಿಯುವ ಒಳಗಿನ ‘ಬ್ರೂಟಸ್’ಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಮಾರಕ.
ಪಕ್ಷದ ಕಚೇರಿಯಾದ ಶಿವಸೇನಾ ಭವನದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಮಹಾವಿಕಾಸ್ ಅಘಾಡಿ (MVA) ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್‌ನ ಮುಂದಿನ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಿದ ಸಚಿವರೊಬ್ಬರು, ಸಭೆ ಮುಗಿದ ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಡಾಯಗಾರರಿದ್ದ ಗುವಾಹಟಿಯ ವಿಮಾನ ಹತ್ತಿದ ಘಟನೆಯು ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯದ ದಯನೀಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾಯಕರು ಪಕ್ಷ ಬಿಡಲು, ʼಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಕೇಸುಗಳು ಖುಲಾಸೆಯಾಗುವ ಭರವಸೆʼ, ʼಹೊಸದಾಗಿ ಚುನಾವಣಾ ಟಿಕೆಟ್‌ಗಳ ಆಸೆʼ, ʼಸಚಿವ ಸ್ಥಾನ ಅಥವಾ ಪ್ರಮುಖ ಸಮಿತಿಗಳ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಾನʼದಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಆಮಿಷಗಳು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣಗಳು. ಇದನ್ನು ನಾಯಕರು ‘ರಾಜಕೀಯ ಉಳಿವು’ ಎಂದು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಇದು ಕೇವಲ ಅವಕಾಶವಾದಿ ರಾಜಕಾರಣವಷ್ಟೇ. ಇಂದಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ‘ವಿಚಾರಧಾರೆ’ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಇರುವ ಸಾಧನವಾಗಿದೆಯೇ ಹೊರತು, ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಹೋರಾಟವಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಈಗಿನ ಹೊಸ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಶಾಸಕಾಂಗ ಅಥವಾ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಪಕ್ಷದ ಮೂರನೇ ಎರಡರಷ್ಟು ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನ್ನು ಸೆಳೆದು, ಮೂಲ ಪಕ್ಷದ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಅಧಿಕೃತ ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನೇ ಬಂಡಾಯಗಾರರ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವ ಕಾನೂನಾತ್ಮಕ ಖೆಡ್ಡಾಗಳನ್ನು ತೋಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ಇದಕ್ಕೆ ಆಮ್ ಆದ್ಮಿ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕೇವಲ ರಾಜ್ಯಸಭೆಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸೀಳಿದ ಉದಾಹರಣೆಯೂ ಸೇರಿದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: UP ಎನ್‌ಕೌಂಟರ್ ನೀತಿ: ಯೋಗಿ ಸರ್ಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ BJP ಮೈತ್ರಿಪಕ್ಷ ಆಕ್ರೋಶ
ಇಂದಿನ ಈ ಪಕ್ಷಾಂತರದ ರಾಜಕೀಯವು ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ತರುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಇದೊಂದು ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಊಹಾಪೋಹ ಮತ್ತು ರಿಯಲ್-ಟೈಮ್ ಬೆಟ್ಟಿಂಗ್‌ಗಳ ನಡುವೆ ನಡೆಯುವ ʼಮನರಂಜನಾ ಕ್ರೀಡೆʼಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಶಿವಸೇನೆ ಮತ್ತು TMC ಪಕ್ಷಗಳ ಆಂತರಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗೂ ಇತಿಹಾಸ ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದರೂ, ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ ಅವರಿಗೆ ಈ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಮರುಸಂಘಟಿಸುವ ಮತ್ತು ಮರುಜನ್ಮ ನೀಡುವ ನೈಜ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಉದ್ಧವ್ ಠಾಕ್ರೆ ಅವರು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದಂತೆ, “ಹೊಸ ಎಲೆಗಳು ಚಿಗುರಬೇಕಾದರೆ, ಹಳೆಯ ಒಣಗಿದ ಎಲೆಗಳು ಉದುರಲೇಬೇಕು”. ಹಣ, ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಭೀತಿಯ ಮುಂದೆ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಮಂಡಿಯೂರುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ, ಹಳೆಯ ಒಣಗಿದ ಎಲೆಗಳನ್ನು (ಅವಕಾಶವಾದಿ ನಾಯಕರನ್ನು) ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಹೊಸ ರಕ್ತ ಹಾಗೂ ಹೊಸ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವುದೇ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳು ಈ “ಬ್ರೂಟಸ್ ರಾಜಕಾರಣ”ಕ್ಕೆ ನೀಡಬಹುದಾದ ಏಕೈಕ ಮತ್ತು ನೈಜ ಉತ್ತರವಾಗಿದೆ.
ಈ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯು ಶಿವಸೇನಾ (UBT) ನಾಯಕಿ ಹಾಗೂ ಸಂಸದೆ ಪ್ರಿಯಾಂಕಾ ಚತುರ್ವೇದಿ ಅವರು ಬರೆದಿರುವ “As TMC weakens within, I remember Shiv Sena split” ಎಂಬ ಲೇಖನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ.
