ಕ್ಷೇತ್ರ ಮರುವಿಂಗಡಣೆ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಭೌಗೋಳಿಕ ಗಡಿಗಳ ರೇಖಾಚಿತ್ರವಲ್ಲ; ಅದು ಮುಂದಿನ ಹಲವು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಉತ್ತರದ ಹಿಂದಿ ಭಾಷಿಕ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಅಂಚಿಗೆ ತಳ್ಳುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಹುನ್ನಾರ ಎಂಬ ಕಳವಳ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿದೆ.
ಭಾರತದ ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೇಲೆ ಗಂಭೀರ ಹಾಗೂ ಸುದೀರ್ಘ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಲ್ಲ ‘ಕ್ಷೇತ್ರ ಮರುವಿಂಗಡಣೆ’ (ಡಿಲಿಮಿಟೇಷನ್) ಮಸೂದೆಯನ್ನು ಯಾವುದೇ ಬೆಲೆ ತೆತ್ತಾದರೂ ಅಂಗೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೇಂದ್ರದ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ನೇತೃತ್ವದ ಎನ್‌ಡಿಎ ಸರ್ಕಾರ ತೀವ್ರ ಹವಣಿಕೆ ನಡೆಸಿದೆ. ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಮೂರನೆಯ ಎರಡರಷ್ಟು ಬಹುಮತದ ತೀವ್ರ ಕೊರತೆಯ ನಡುವೆಯೂ, ಭೌಗೋಳಿಕ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮಸೂದೆಯನ್ನು ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಸು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟಿರುವುದು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಕಳವಳಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ವ್ಯಾಪಕ ಚರ್ಚೆ ಹಾಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಒಮ್ಮತದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಇಂತಹ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳಿಗಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಸಂವಿಧಾನದ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಹಾಗೂ ಡಿಲಿಮಿಟೇಷನ್‌ನಂತಹ ಗಂಭೀರ ಸ್ವರೂಪದ ಶಾಸನಗಳಿಗೆ ಸಂಸತ್ತಿನ ಉಭಯ ಸದನಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯ ಎರಡರಷ್ಟು ಬಹುಮತ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ, ಮೇಲ್ಮನೆಯಾದ ರಾಜ್ಯಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಎನ್‌ಡಿಎ ಮೈತ್ರಿಕೂಟವು ತಟಸ್ಥ ಹಾಗೂ ನಾಮನಿರ್ದೇಶಿತ ಸದಸ್ಯರ ಬೆಂಬಲದೊಂದಿಗೆ ಮೂರನೆಯ ಎರಡರಷ್ಟು ಬಹುಮತದ ಗುರಿಯನ್ನು ಬಹುತೇಕ ಸಮೀಪಿಸಿದೆ. ಮೇಲ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಈ ಸಂಖ್ಯಾಬಲದ ಬಲವೇ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹಠಮಾರಿ ಧೋರಣೆಗೆ ನೂಕಿದೆ. ಆದರೆ, ಕೇವಲ ಮೇಲ್ಮನೆಯ ಬಲವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ರಾಜ್ಯಗಳ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಮಸೂದೆಯನ್ನು ಏಕಪಕ್ಷೀಯವಾಗಿ ಹೇರಲು ಹೊರಟಿರುವುದು ಸಂಸದೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ, ಜನರ ನೇರ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯವಿರುವ ಕೆಳಮನೆ ಲೋಕಸಭೆಯ ಚಿತ್ರಣವೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಂಖ್ಯಾಬಲವಿಲ್ಲ. ಸಂವಿಧಾನಿಕ ನಿಯಮಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಡಿಲಿಮಿಟೇಷನ್ ಮಸೂದೆ ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಗೀಕಾರಗೊಳ್ಳಲು ಕನಿಷ್ಠ 362 ಸಂಸದರ ಬೆಂಬಲ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಈ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಸ್ವಂತ ಬಲದಿಂದ ತಲುಪುವುದು ಪ್ರಸ್ತುತ ಎನ್‌ಡಿಎ ಮೈತ್ರಿಕೂಟಕ್ಕೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಮಾತಾಗಿದೆ. ಬಹುಮತದ ಈ ಕೊರತೆಯು, ಇಂತಹ ಮಹತ್ವದ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಸರ್ಕಾರದ ಬಳಿ ನೈತಿಕ ಮತ್ತು ಸಂಖ್ಯಾತ್ಮಕ ಜನಾದೇಶವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಎತ್ತಿತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಈ ಸಂಖ್ಯಾಬಲದ ಹತಾಶೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸರ್ಕಾರವು ಇದೀಗ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ಪಾಳೆಯದಲ್ಲಿ ಬಿರುಕು ಮೂಡಿಸುವ ಕುತಂತ್ರಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿದೆ. ಅಚ್ಚರಿಯ ಹಾಗೂ ಆತಂಕಕಾರಿ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದ ಆಡಳಿತಾರೂಢ ತೃಣಮೂಲ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ (ಟಿಎಂಸಿ) ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕುತಂತ್ರದಿಂದ ಒಡೆದಿರುವ ಬಿಜೆಪಿ ಅಲ್ಲಿನ 20 ಬಂಡಾಯ ಸಂಸದದರನ್ನು ತನಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವಂತೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ, ವಿಪಕ್ಷಗಳ ಬಂಡಾಯ ನಾಯಕರನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ‘ಕುದುರೆ ವ್ಯಾಪಾರ’ದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ನೀತಿ-ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ಅಧಿಕಾರದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳೇ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿವೆ.
ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳನ್ನು ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಾಗ ಸರ್ಕಾರದ ಮುಂದಿರುವ ನಿಜವಾದ ಹಾಗೂ ಕಠಿಣ ಸವಾಲಿನ ದರ್ಶನವಾಗುತ್ತದೆ. ಟಿಎಂಸಿಯ 20 ಬಂಡಾಯ ಸಂಸದರ ಅನೈತಿಕ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದರೂ, ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಎನ್‌ಡಿಎ ಮೈತ್ರಿಕೂಟದ ಒಟ್ಟು ಸಂಖ್ಯಾಬಲ ಕೇವಲ 313ಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಮಸೂದೆ ಅಂಗೀಕಾರಕ್ಕೆ ಬೇಕಿರುವ 362ರ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಸಂಖ್ಯೆಗೂ ಹಾಗೂ ಸರ್ಕಾರದ ಬಳಿ ಇರುವ 313ರ ಸಂಖ್ಯೆಗೂ ನಡುವೆ ಬರೋಬ್ಬರಿ 49 ಸಂಸದರ ಬೃಹತ್ ಕಂದಕವಿದೆ. ಈ 49 ಸಂಸದರ ಕೊರತೆಯೇ ಇದೀಗ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರದ ಪಾಲಿಗೆ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಬಹುದೊಡ್ಡ ತಲೆನೋವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದ್ದು, ಸರ್ಕಾರದ ನೈತಿಕ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಜಗಜ್ಜಾಹೀರು ಮಾಡಿದೆ.
ಇದನ್ನು ಓದಿದ್ದೀರಾ? ಟ್ರಂಪ್ ದಾಳಿಗೆ ಹೆದರಿದ ಅಂಬಾನಿ; ಟ್ರಂಪ್ ಮಗನ ಕಂಪನಿಗೆ 800 ಕೋಟಿ ರೂ. ಹೂಡಿಕೆ!
ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಈ 49 ಸಂಸದರ ಕೊರತೆಯನ್ನು ನೀಗಿಸಲು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳತ್ತ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಆಡಳಿತಾರೂಢ ಡಿಎಂಕೆ ಕಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ಜನಸಂಖ್ಯಾ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಸಾಧಿಸಿದ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಈ ಡಿಲಿಮಿಟೇಷನ್ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಲಿದೆ. ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಮಸೂದೆಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವಂತೆ ಅದೇ ಭಾಗದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರುತ್ತಿರುವುದು ಅಥವಾ ಆಮಿಷ ಒಡ್ಡುತ್ತಿರುವುದು ರಾಜಕೀಯ ನೈತಿಕತೆಯ ಅಧಃಪತನವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಕೇವಲ ಡಿಎಂಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಇತರೆ ಸಣ್ಣ-ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳ ಸಂಸದರನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಸೆಳೆಯಲು ಸರ್ಕಾರ ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ದುರ್ಬಳಕೆಯ ಭೀತಿ ಒಡ್ಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಆರೋಪಗಳಿವೆ. 49 ಸಂಸದರ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ವಿಪಕ್ಷಗಳ ಪಾಳೆಯದಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಕೇಂದ್ರವು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಅಸಮಾನ ಪ್ಯಾಕೇಜ್‌ಗಳ ಆಮಿಷಗಳನ್ನು ಒಡ್ಡುವಂತಹ ಅನಾರೋಗ್ಯಕರ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಬೆಳೆವಣಿಗೆಗಳಿಗೆ ಸಂಸತ್ತು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಇದು ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೆಡಿಸುವಂತಹದ್ದಾಗಿದೆ.
ಕ್ಷೇತ್ರ ಮರುವಿಂಗಡಣೆ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಭೌಗೋಳಿಕ ಗಡಿಗಳ ರೇಖಾಚಿತ್ರವಲ್ಲ; ಅದು ಮುಂದಿನ ಹಲವು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಉತ್ತರದ ಹಿಂದಿ ಭಾಷಿಕ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಅಂಚಿಗೆ ತಳ್ಳುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಹುನ್ನಾರ ಎಂಬ ಕಳವಳ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ದೂರಗಾಮಿ ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಮಾರಕ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಲ್ಲ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು, ಸಂಖ್ಯಾಬಲದ ಕೊರತೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಬಂಡಾಯ ನಾಯಕರ ನೆರವಿನಿಂದ ಹಾಗೂ ಬೆದರಿಕೆ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲು ಮುಂದಾಗಿರುವುದು ದೇಶದ ಭಾಷಿಕ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಐಕ್ಯತೆಗೆ ಮಾರಕವಾಗಬಲ್ಲದು.
ಡಿಲಿಮಿಟೇಷನ್ ಮಸೂದೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರವು ಅತಿಯಾದ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ರಾಜ್ಯಸಭೆಯ ಬಲವನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಲೋಕಸಭೆಯ 362ರ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವಿಕ 313ರ ನಡುವಿನ 49 ಸಂಸದರ ಬೃಹತ್ ಕಂದಕವನ್ನು ಮುಚ್ಚಲು ಟಿಎಂಸಿಯ ಬಂಡಾಯ ನಾಯಕರನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಹತಾಶೆಯನ್ನು ತೋರುತ್ತದೆ. ಡಿಎಂಕೆಯಂತಹ ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಅಸಹಜ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ನಡುವೆ, ಬಹುಮತದ ನೈತಿಕ ಕೊರತೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೇರಲ್ಪಡುವ ಈ ಮಸೂದೆಯು ಭಾರತದ ಸಂಸದೀಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕರಾಳ ಶಾಸನವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.
