ಪ್ರತಿ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿ ಸರ್ಕಾರಗಳು ತನ್ನ ಜನರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಮಂಕುಬೂದಿ ಎರಚಬೇಕು ಎಂಬ ಸಂಚನ್ನು ಹೂಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಸ್ತುತ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರವು ಬ್ರಿಟೀಷರಂತೆ ಒಡೆದು ಆಳುವ ನೀತಿಯನ್ನು ದಿನನಿತ್ಯ ಜಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ. ಹಾಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಬಹುತ್ವದ ತವರಾದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸಮೀಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನೆಡೆಗೆ ಬೆರಳು ಮಾಡುವುದನ್ನೆಲ್ಲಾ “ದೇಶದ್ರೋಹ” ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡುತ್ತಾ, ದೇಶ, ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಇತಿಹಾಸ, ರಾಜಕಾರಣ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕುಲಗೆಡಿಸಿ ಹಾಕುತ್ತಿದೆ.
ನೀಟ್‌ ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ 12 ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕುರಿತು ಒಕ್ಕೂಟ ಸರ್ಕಾರದ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವ ಕೇಳುವ ವಿಚಾರವಾಗಿ ದೆಹಲಿಯ ಜಂತರ್-ಮಂತರ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಾಕ್ರೋಚ್‌ ಜನತಾ ಪಾರ್ಟಿಯ (ಸಿಜೆಪಿ) ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರು ನಡೆಸಿದ ಹೋರಾಟದ ಫಲವಾಗಿ ಕೊನೆಗೂ ಧರ್ಮೇಂದ್ರ ಪ್ರಧಾನ್‌ ತಮ್ಮ ಸಚಿವ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ರಾಜಿನಾಮೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಭುತ್ವ-ನ್ಯಾಯಾಂಗದ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಗೆ ವ್ಯಂಗ್ಯಾತ್ಮಕವಾಗಿ ರೂಪಗೊಂಡ ಜಿರಳೆಗಳು ಅಹಿಂಸೆಯ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ದೇಶದ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿ ಭಾರತವನ್ನು ವಿಕೃತಗೊಳಿಸುವ ಓಟಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದು.
ಪ್ರತಿ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿ ಸರ್ಕಾರಗಳು ತನ್ನ ಜನರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಮಂಕುಬೂದಿ ಎರಚಬೇಕು ಎಂಬ ಸಂಚನ್ನು ಹೂಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಸ್ತುತ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರವು ಬ್ರಿಟೀಷರಂತೆ ಒಡೆದು ಆಳುವ ನೀತಿಯನ್ನು ದಿನನಿತ್ಯ ಜಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ. ಹಾಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಬಹುತ್ವದ ತವರಾದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸಮೀಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನೆಡೆಗೆ ಬೆರಳು ಮಾಡುವುದನ್ನೆಲ್ಲಾ “ದೇಶದ್ರೋಹ” ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡುತ್ತಾ, ದೇಶ, ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಇತಿಹಾಸ, ರಾಜಕಾರಣ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕುಲಗೆಡಿಸಿ ಹಾಕುತ್ತಿದೆ. ಈ ಸಮೀಕರಣವು ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಸಂಘ ಪರಿವಾರದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಳೆಯ ಕೂಸನ್ನೂ ಬಿಡದೆ ಅಸತ್ಯಗಳ ನಶೆಯ ರಕ್ಷೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಕೈಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಿರುವುದು ಆತಂಕಕಾರಿಯಾದ ಸಂಗತಿ.
ಆದರೆ, ಜೆನ್‌ಜೀಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಚೀನಾ ಏಜೆಂಟ್‌ಗಳೆಂದು ಪುಂಖಾನುಪುಂಖವಾಗಿ ಸಾರುತ್ತಿದ್ದರು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದ ಮೂಲಕದಿಂದಲೇ ಯುವಜನರ ಆಕ್ರೋಶದ ದನಿಯಾಗಿ ರೂಪಗೊಂಡಿತು. ಬಡತನ, ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಮುಸ್ಲಿಂಮರು-ದಲಿತರು-ಆದಿವಾಸಿಗಳ ಮೇಲಾಗುತ್ತಿರುವ ದೌರ್ಜನ್ಯ, ಬೆಲೆಯೇರಿಕೆ, ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯ ಮುಂತಾದ ನಾನಾ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಿರ್ಲಕ್ಷತನ ಮತ್ತು ಪಲಾಯನವಾದವು ಯುವಜನರಲ್ಲಿ ಕ್ರೋಧ ಹುಟ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖಪಾತ್ರವಹಿಸಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಜನಜೀವನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಮಾತಾಡುವವರನ್ನು, ಹೋರಾಟ ಮಾಡುವವರನ್ನು, ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವರನ್ನು UAPAಯಂತಹ ಕಠೋರ ಕಾನೂನುಗಳ ಮೂಲಕ ಬಂಧಿಸಿ, ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೂ ನಡೆಯದೇ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕೊಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಫ್ಯಾಶಿಸ್ಟ್‌ ಧೋರಣೆಗೂ ಈ ಪ್ರತಿರೋಧ ಹುಟ್ಟಿದಂತಿದೆ.
ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು, ಸರ್ಕಾರಿ ಉದಿಮೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಪಕ್ಷದ ”ದಾನಿ”ಗಳ ಕೈಸೇರಿಸಿ, ಲಾಟಿ-ಲೂಟಿ-ಲಂಗೋಟಿಯ ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡುತ್ತಾ, ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಾತೀತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರ ಹವಣಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದದ್ದೆ. ಜಿರಳೆಗಳು ಈಗ ದೇಶದ ಹತ್ತು ಹಲವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ತನ್ನೊಡಲಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿಕೊಂಡು ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಕಾಲ ಒದಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಸಿನಿಕರಾಗದೆ, ಸಿಜೆಪಿಯ ಹೋರಾಟದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಸ್ತರಿಸಬೇಕಾದ ನೈತಿಕ ಜವಬ್ದಾರಿ ಹೊರಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಯುವಜನರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಹಳ್ಳಿಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ದಿಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸದರಷ್ಟೇ ಯಥಾಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಉರುಳಿಸಬಹುದು.
ಜಂತರ್-ಮಂತರ್‌ನ ಈ ಹೋರಾಟದ ಪ್ರಮುಖ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹಿಯಾದ ಸೋನಮ್‌ ವಾಂಗ್ಚೂಕ್‌, ಸಿಜೆಪಿ ಪಕ್ಷದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಅಭಿಜೀತ್‌ ದೀಪ್ಕೆ ಮುಂತಾದ ಸಾವಿರಾರೂ ದೇಶಪ್ರೇಮಿಗಳ ತಿಂಗಳಾನು ಕಾಲದ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಜಯ ಅಷ್ಟು ಸಲೀಸಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿತೇ? ನಿರಾಯುಧರಾದ ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರನ್ನು ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಶಾ ಎಂಬ ಗುಮ್ಮನ ಆದೇಶದ ಮೇರೆಗೆ ಪೊಲೀಸರು, ಪ್ಯಾರಮಿಲಿಟರಿನವರು (ಬ್ಯಾಡ್ಜ್‌ ಇದ್ದವರು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದವರು) ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರೂ ಅಲ್ಲದ ಲಾಠಿ ಹಿಡಿದ “ಗೂಂಡಾ”ಗಳು ಬಡಿದದ್ದು, ತಿವಿದದ್ದು, ಎತ್ತಿ ಬಿಸಾಡಿದ ದೃಶ್ಯಗಳು ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತದ್ದು, ಆದರೆ ಜೆನ್‌ಜೀಗಳು ಮೋದಿಜೀಯ ಗನ್‌ಗಳಿಗೆ ಹೆದರುತ್ತಾರೆಯೇ? ಇವತ್ತು ಹೂವುಗಳಿಂದಲೇ ಅಹಂಕಾರದ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಕೆಡವಲಾಗಿದೆ. ಜನರುಗಳೇ ಸಂವಿಧಾನವೇ ಅಧಿನಾಯಕ ಎಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಐದು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ತೆಗೆದುಹಾಕಬಹುದಾದ ದುರಹಂಕಾರಿ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಸಮಾಜಶ್ರೀಗಾಗಿ ನಿರಂಕುಶಮತಿಗಳಾಗಿ
ಕುವೆಂಪು ಹೇಳಿದ “ಆತ್ಮಶ್ರೀಗಾಗಿ ನಿರಕುಂಶಮತಿಗಳಾಗಿ” ಎಂಬುದನ್ನು “ಸಮಾಜಶ್ರೀಗಾಗಿ ನಿರಕುಂಶಮತಿಗಳಾಗಿ” ಅಂತಾನೂ ಗ್ರಹಿಸಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ. ದೇಶ ಅಂದರೆ ಜನ ಎಂಬ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿಯಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದೇವೆ. ಭಾರತಕ್ಕೆ ೧೯೪೭ರಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿದೆ, ಆದರೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಘನತೆ ಎಂಬುದು ದಕ್ಕಿದೆಯೇ? ಶಿಕ್ಷಣ ಅಕ್ಷರವಂಚಿತರ ಮನೆಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದಿದೆಯೇ? ಜಾತಿಯ ಹಿಂಸಾಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ದೊರಕಿದೆಯೇ? ಮುಂತಾದ ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆ ಹೋದರೆ, ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಭಾರತ ಕೇವಲ ಭೂಪಟವಾಗಿ ಕಾಣುವುದರಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ.
ನಾವು ಬೆಳೆಯುವ ಪರಿಸರ ನಮ್ಮನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದದ್ದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಮನೆ, ಬೀದಿ, ಶಾಲೆ ಮುಂತಾದ ವಲಯಗಳಿಂದ ಅಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕಲಿತದ್ದು ಮತ್ತು ಅದು ಈಗಲೂ ರೂಪಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿಚಾರಗಳು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಇತರೆ ಧರ್ಮದ ಹೆಂಗಸು ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣ ಆಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಏನನ್ನೂ ಅರಿಯಲಾಗದೆ ಅವಳನ್ನು ಮೊದಲೇ ದ್ವೇಷಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿದ್ದು ಯಾರು? ಮಲಹೊರುವ ಪದ್ಧತಿ ನಿಷೇಧವಾಗಿದ್ದರು ಇವತ್ತೂ ಸಹ ಕಕ್ಕಸ್ಸಿನ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ದಲಿತನನ್ನು ಇಳಿಸಿ, “ಅವನಿಗೆ ಏನೂ ಆಗಲ್ಲ” ಎಂದು ನಂಬುವ ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆ ರಾಜಕೀಯವಲ್ಲವೇನು?
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ ಮಾಂತ್ರಿಕನ ಪಂಜರದಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹದ್ದಿನ ಪರಿವಾರದ ನೆರವಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಕನ್ನಡಿಗರ ಪಾಡು
ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಭಾರತ ದೇಶದ ನೂರೆಂಟು ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಸಹಾನುಭೂತಿಯ ಅಲೆಗಳು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಮೂಡಬೇಕಿದೆ. ಜನಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ನೈಜ್ಯ ಕಾಳಜಿ ಹೊಂದಬೇಕಿದೆ. ಆಗ ಯಾವುದು ಸರಿ, ಯಾವುದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ರೀಲ್ಸ್‌ಗಳು, ಪಕ್ಷಗಳು, ಏಜೆಂಟ್‌ಗಳು ಹೇಳಿಕೊಡುವ, ನಿರ್ದೇಶಿಸುವ ಸಂದರ್ಭವೇ ಉದ್ಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವೇ ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುವ, ಅಭಿಪ್ರಾಯ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿರಂಕುಶಮತಿಗಳಾಗುತ್ತೇವೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನೋವಿನ ದನಿಯೂ ವಾದವಿವಾದದಂತೆ, ಪಟಕ್ಕನೆ ಮೇಲೆತ್ತಿ ತಳ್ಳುವ ಫೀಡ್‌ನಂತೆ ಕಾಣತೊಡಗುತ್ತದೆ.
ಕೊನೆಯ ಟಿಪ್ಪಣಿ
ಜಿರಳೆಗಳು ತಮ್ಮ ಸಿಟ್ಟನ್ನು ಹೊರಹಾಕಲು ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಸೃಜನಶೀಲ ವ್ಯಂಗ್ಯಾತ್ಮಕ ಪೋಸ್ಟರ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಮೀಮ್‌ಗಳು ಹಿಂಸಾಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿರೋಧಿಸುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲ ಪಾತ್ರವಹಿಸಿದವು. ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮ ರಕ್ಷಕರ ಮಾತು ಭ್ರಷ್ಟತೆ ಮತ್ತು ದ್ವೇಷವನ್ನು ಸಂಚಯಿಸುವ ವಾಹಕವಾಗಿರುವುದು ದಿಟ. ಆಗ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯ ಮಾತುಗಳು ಅವನ್ನು ಏನು ತಾನೆ ಮಾಡಿಯಾವು? ಈ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ವ್ಯಂಗ್ಯಾತ್ಮಕ ಪೋಸ್ಟರ್‌ಗಳು ಯುವಜನರಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯಪೂರ್ಣವಾದ ಸ್ಥೈರ್ಯ ಮೂಡಿಸಿದೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಯುವಜನರು ತಮ್ಮ ಸ್ಥಳೀಯ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಾಯಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ವರೂಪ ಕುರೂಪಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೂಲಭೂತ ಮೌಲ್ಯವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಘನತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಬೇಕಾದದ್ದು ಇಂದಿನ ತುರ್ತು.
ಚರಣ್‌ ಗೌಡ ಬಿ ಕೆ
ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಪದವಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ, ಬೆಂಗಳೂರು
