ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಇರಾನ್ ನಡುವೆ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧ ಆರಂಭವಾಗಿ ಸುಮಾರು ಏಳು ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ಫೆಬ್ರವರಿ 28ರಂದು ಶುರುವಾದ ಈ ರಕ್ತಪಾತ ಮತ್ತು ಸಂಘರ್ಷದ ನಡುವೆಯೂ, ತನ್ನದೇ ನೆಲಕ್ಕೆ ವಿರೋಧಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಉನ್ನತ ನಾಯಕರನ್ನು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಬೇಕಾದ ದಯನೀಯ ಹಾಗೂ ಮುಜುಗರದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಅಮೆರಿಕ ತಲುಪಿದೆ. ಇರಾನ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಮಸೂದ್ ಪೆಝೆಶ್ಕಿಯಾನ್ ಹಾಗೂ ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವ ಅಬ್ಬಾಸ್ ಅರಾಘ್ಚಿ ಮುಂದಿನ ವಾರ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ಗೆ ಆಗಮಿಸಲಿದ್ದು, ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಟ್ರಂಪ್ ನೇತೃತ್ವದ ಅಮೆರಿಕ ಸರ್ಕಾರ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಈ ನಿಯೋಗಕ್ಕೆ ವೀಸಾ ಅನುಮೋದಿಸಿದೆ.
ಇದು ಅಮೆರಿಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆಹ್ವಾನದ ಮೇರೆಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಯಾವುದೇ ದ್ವಿಪಕ್ಷೀಯ ಸ್ನೇಹದ ಭೇಟಿಯಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಕೇವಲ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಮಹಾಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ (UNGA) ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಗರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾದ ಅಧಿಕೃತ ಭೇಟಿಯಾಗಿದೆ. ಜಾಗತಿಕ ದೊಡ್ಡಣ್ಣನಂತೆ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಧೋರಣೆ ತೋರುವ ಅಮೆರಿಕ, ಇರಾನ್ ನಿಯೋಗದ ಸಂಚಾರದ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ನಿರ್ಬಂಧ ಹೇರುವ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ವಿಫಲ ಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ.
ವಿರೋಧಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ನಾಯಕರಾಗಿದ್ದರೂ ಇವರನ್ನು ಬಂಧಿಸಲು ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿರಲು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣ 1947ರ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆ-ಅಮೆರಿಕ ಕೇಂದ್ರ ಕಚೇರಿ ಒಪ್ಪಂದ. ಈ ಒಪ್ಪಂದದ ಸೆಕ್ಷನ್ 11, 12 ಮತ್ತು 13ರ ಪ್ರಕಾರ, ಯಾವುದೇ ಸದಸ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ತಡೆಯುವ ಹಕ್ಕು ಅಮೆರಿಕಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಉಭಯ ದೇಶಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಎಷ್ಟೇ ಹದಗೆಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಅಥವಾ ಯುದ್ಧವೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅಗತ್ಯ ವೀಸಾಗಳನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನೀಡುವುದು ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಕಡ್ಡಾಯವಾದ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಬಾಧ್ಯತೆಯಾಗಿದೆ.
ಇದರ ಜೊತೆಗೆ, ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನಿನಡಿ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಾಧ್ಯಕ್ಷರು ಹಾಗೂ ವಿದೇಶಾಂಗ ಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ‘ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿನಾಯಿತಿ’ (Immunity ratione personae) ಲಭ್ಯವಿದೆ. 2002ರ ಅರೆಸ್ಟ್ ವಾರೆಂಟ್ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯ (ICJ) ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿರುವಂತೆ, ಇಂತಹ ನಾಯಕರ ಮೇಲೆ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ನ್ಯಾಯವ್ಯಾಪ್ತಿ ಅಥವಾ ಬಂಧನ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ಅಮೆರಿಕದಂತಹ ಯಾವುದೇ ವಿದೇಶಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಿಗೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ರಕ್ಷಣಾ ಕವಚ ಅಮೆರಿಕದ ಕೈಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದೆ.
ಕೇವಲ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿರುವ ಮಾತ್ರಕ್ಕೇ ವಿರೋಧಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ನಾಯಕರನ್ನು ಬಂಧಿಸುವುದು ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ. ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 19ರವರೆಗೆ ಪೆಝೆಶ್ಕಿಯಾನ್ ಅಥವಾ ಅರಾಘ್ಚಿ ವಿರುದ್ಧ ಅಮೆರಿಕದ ಯಾವುದೇ ನ್ಯಾಯಾಲಯವಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಐಸಿಸಿ (ICC) ಆಗಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬಂಧನ ವಾರೆಂಟ್ ಹೊರಡಿಸಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಆರ್ಥಿಕ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಹೇರಿ, ‘ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಪ್ರಾಯೋಜಕ ರಾಷ್ಟ್ರ’ ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅಮೆರಿಕ ತನ್ನಿಷ್ಟದಂತೆ ಏಕಾಏಕಿ ಬಂಧನ ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಅಮೆರಿಕದ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ಎತ್ತಿತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ವೀಸಾ ನೀಡಿಕೆ ಎಂದರೆ ಅಪರಾಧಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದ ಕ್ಷಮಾದಾನವಲ್ಲ ಎಂದು ಅಮೆರಿಕ ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲ. ನಿಯೋಗದ ಸಂಚಾರವನ್ನು ಕೇವಲ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ, ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆ ಕಚೇರಿ ಮತ್ತು ಇರಾನ್ ರಾಯಭಾರಿ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ಹಾಗೂ ಐಷಾರಾಮಿ ವಸ್ತುಗಳ ಖರೀದಿಗೆ ನಿಷೇಧ ಹೇರುವ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ವ್ಯರ್ಥ ದರ್ಪವನ್ನು ಮೆರೆಯಲು ಅಮೆರಿಕ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಯುದ್ಧೋನ್ಮಾದದಲ್ಲಿರುವ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಇರಾನ್ ನಾಯಕರನ್ನು ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗದಂತೆ ಕಾನೂನಿನ ಸಂಕೋಲೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಬಂಧಿಸಿದೆ. ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ವಿನಾಯಿತಿ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಆತಿಥೇಯ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಬಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದರೆ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಅಪರಾಧಿ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭಯ ಅಮೆರಿಕವನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ವಿರೋಧಿ ನಾಯಕರಿಗೆ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಸುರಕ್ಷಿತ ಮಾರ್ಗ ಕಲ್ಪಿಸುವುದು ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ನುಂಗಲಾರದ ತುತ್ತಾಗಿದೆ.
