ಕಲೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಕಲಾವಿದನನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು; ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಅದನ್ನು ಯುವಪೀಳಿಗೆಗೆ ತಲುಪಿಸುವುದು. ಈ ಎರಡೂ ಕಾರ್ಯಗಳು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಡೆದಾಗ ಮಾತ್ರ ಬಯಲಾಟದ ರಂಗ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನಪದ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದಾಗ ಬಯಲಾಟವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಲೆಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಗ್ರಾಮೀಣ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವ, ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷಾ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಆಚರಣೆಗಳು, ಪುರಾಣ, ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಥನಗಳು, ಸಂಗೀತ, ನೃತ್ಯ, ವೇಷಭೂಷಣ ಮತ್ತು ಅಭಿನಯವನ್ನು ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಸಮಗ್ರ ಜನಪದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಬಯಲಾಟವನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನಪದ ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಪ್ರಮುಖ ವಾಹಕವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಯುವಪೀಳಿಗೆ ಕೈ ಹಿಡಿದಾಗಲೇ ಜನಪದ ರಂಗಕಲೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಹಿಂದೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬಯಲಾಟದ ಪ್ರದರ್ಶನವು ಒಂದು ಸಾಮೂಹಿಕ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂದರ್ಭವಾಗಿತ್ತು. ಜಾತ್ರೆ, ಉತ್ಸವ, ಹಬ್ಬ ಹಾಗೂ ವಿಶೇಷ ಆಚರಣೆಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಯಲಾಟ ನಡೆಯುವುದು ಸಹಜವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ನೋಡಲು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಗ್ರಾಮಗಳಿಂದಲೂ ಜನರು ಸೇರುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾತ್ರಿ ಆರಂಭವಾಗಿ ಬೆಳಗಿನವರೆಗೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಕಥೆ, ಹಾಡು, ವಾದ್ಯ, ಸಂಗೀತ, ನೃತ್ಯ, ಹಾಸ್ಯ ಹಾಗೂ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಮನರಂಜನೆಯ ಜತೆಗೆ ಬದುಕಿನ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ನೀತಿ, ನ್ಯಾಯ, ಸತ್ಯ, ಧರ್ಮ, ಸಹಬಾಳ್ವೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಂತಹ ವಿಚಾರಗಳನ್ನೂ ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬಯಲಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಬಯಲಾಟವು ಗ್ರಾಮೀಣ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಮನರಂಜನೆಯ ಸಾಧನ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಒಂದು ರೀತಿಯ ಜನಶಿಕ್ಷಣದ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿಯೂ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಯಲಾಟದ ಪರಿಸರವೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿದೆ. ದೂರದರ್ಶನ, ಚಲನಚಿತ್ರ, ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳು ಹಾಗೂ ವಿವಿಧ ಡಿಜಿಟಲ್ ಮನರಂಜನಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಜನರ ಮನರಂಜನೆಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಬದಲಿಸಿವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಯುವಜನರ ಸಮಯ ಮತ್ತು ಆಸಕ್ತಿಯ ಬಹುಪಾಲು ಡಿಜಿಟಲ್ ಜಗತ್ತಿನತ್ತ ಸರಿದಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗದ ಕಾರಣದಿಂದ ಗ್ರಾಮೀಣ ಯುವಕರು ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಗ್ರಾಮೀಣ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರ ನೇರ ಸಂಪರ್ಕವೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಬಯಲಾಟಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಮತ್ತು ಹೊಸ ಕಲಾವಿದರು ದೊರೆಯುವುದು ಹಲವು ಕಡೆ ಸವಾಲಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ.
ಬಯಲಾಟದ ಇಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಕೊರತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವುದು ಸಮರ್ಪಕವಲ್ಲ. ಇದರ ಹಿಂದೆ ಕಲಾವಿದರ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಅಡಗಿದೆ. ಕಲೆಯ ಮೇಲಿನ ನಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಬಯಲಾಟವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಅನೇಕ ಕಲಾವಿದರು ತಮ್ಮ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೃಷಿ, ಕೂಲಿ ಅಥವಾ ಇತರ ವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಬಯಲಾಟದ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಹಿಂದೆ ಹಲವು ದಿನಗಳ ತಾಲೀಮು, ಸಂಭಾಷಣೆಗಳ ಅಭ್ಯಾಸ, ಸಂಗೀತಾಭ್ಯಾಸ, ಪ್ರಯಾಣ, ವೇಷಭೂಷಣದ ಸಿದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ತಂಡದ ಸಮನ್ವಯ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಪ್ರತಿಫಲ ದೊರೆಯದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದನ ಮುಂದೆ ಕಲೆಯ ಉಳಿವಿಗಿಂತ ಜೀವನೋಪಾಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆ.
ಇಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಬಯಲಾಟ ಕಲಾವಿದರ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅವರು ಕೇವಲ ನಟರು ಅಥವಾ ಗಾಯಕರಲ್ಲ; ಹಲವು ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಬಂದಿರುವ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಮೌಖಿಕ ಪರಂಪರೆಯ ಜೀವಂತ ಭಂಡಾರವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಶೈಲಿ, ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಧಾಟಿ, ಹಾಡಿನ ಸಂದರ್ಭ, ರಾಗದ ಬಳಕೆ, ವೇಷಭೂಷಣ, ವೇದಿಕೆಯ ಚಲನೆ, ಪ್ರಸಂಗದ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮುಂತಾದ ಅನೇಕ ಅಂಶಗಳು ಅವರ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿವೆ. ಇಂತಹ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸುವುದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಲಾವಿದರ ನೇರ ಅನುಭವದ ಮೂಲಕ ಯುವಪೀಳಿಗೆಗೆ ಅದು ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗಬೇಕು.
ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಯಲಾಟದ ಮೌಖಿಕ ಮತ್ತು ಲಿಖಿತ ಪರಂಪರೆಯ ದಾಖಲಾತಿ ಅತ್ಯಂತ ಅಗತ್ಯ. ಕಲಾವಿದರ ಬಳಿ ಇರುವ ಹಳೆಯ ಪ್ರಸಂಗಗಳು, ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳು, ಹಾಡುಗಳು, ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಸಂರಕ್ಷಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಡಿಜಿಟಲ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದರಿಂದ ಮುಂದಿನ ಸಂಶೋಧಕರಿಗೂ ಕಲಾವಿದರಿಗೂ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗುವ ಶಾಶ್ವತ ಸಂಪನ್ಮೂಲವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬಹುದು. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದರ ಸಂದರ್ಶನ, ಅವರ ಜೀವನಾನುಭವ, ಪ್ರದರ್ಶನದ ನೆನಪುಗಳು ಹಾಗೂ ಕಲಿಕೆಯ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಧ್ವನಿ-ದೃಶ್ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸುವ ಕೆಲಸವೂ ನಡೆಯಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ ದಾಖಲೀಕರಣವೊಂದೇ ಬಯಲಾಟವನ್ನು ಉಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕಲೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕಾದರೆ ಕಲಾವಿದನ ಬದುಕನ್ನೂ ಉಳಿಸಬೇಕು. ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಕ ಗೌರವಧನ, ಮಾಸಾಶನ, ಆರೋಗ್ಯ ನೆರವು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಭದ್ರತೆ ದೊರೆಯಬೇಕು. ಸಕ್ರಿಯ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ನಿರಂತರ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಅವಕಾಶಗಳು ಸಿಗಬೇಕು. ಮಹಿಳಾ ಕಲಾವಿದರ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಸಮಾನ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. ಕಲಾವಿದನ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಮೌಲ್ಯ ದೊರೆತಾಗ ಮಾತ್ರ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರು ಈ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.
ಬಯಲಾಟದ ಭವಿಷ್ಯದ ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸುವಾಗ ಯುವಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಯುವಕರು ಜನಪದ ಕಲೆಯಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅವರನ್ನು ಈ ಕಲೆಯತ್ತ ಸೆಳೆಯುವಂತಹ ಹೊಸ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ನಾವು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದೇವೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬಯಲಾಟವನ್ನು ಕೇವಲ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನವೆಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿದರೆ ಯುವಜನರಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದರೊಳಗಿನ ಅಭಿನಯ, ಸಂಗೀತ, ನೃತ್ಯ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಶಾಲೆ ಮತ್ತು ಕಾಲೇಜುಗಳು ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಬಹುದು. ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಯಲಾಟದ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದರಿಂದ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ತರಬೇತಿ, ಕಮ್ಮಟ, ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣ ಮತ್ತು ಸಂವಾದಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಕೇವಲ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ನೋಡುವ ಬದಲು ಅವರೊಂದಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಸಂವಾದ ನಡೆಸುವ ಅವಕಾಶ ಪಡೆಯಬೇಕು. ಇದರಿಂದ ಬಯಲಾಟವು ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದ ಒಂದು ವಿಷಯವಾಗದೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅನುಭವದ ಭಾಗವಾಗುತ್ತದೆ.
ಇಂದಿನ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಯಲಾಟದ ಪರಂಪರೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಸಾಧನವೆಂದು ನೋಡುವ ಬದಲು ಅದರ ಪ್ರಸಾರಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಉತ್ತಮ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳ ವಿಡಿಯೋ ದಾಖಲೆ, ಕಲಾವಿದರ ಸಂದರ್ಶನಗಳು, ಅಪರೂಪದ ಹಾಡುಗಳು, ಪ್ರಸಂಗಗಳು, ವಾದ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ವೇಷಭೂಷಣಗಳ ದೃಶ್ಯ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಡಿಜಿಟಲ್ ಆರ್ಕೈವ್ ನಿರ್ಮಿಸಬಹುದು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಡಿಜಿಟಲ್ ವೇದಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಬಯಲಾಟದ ಚಿಕ್ಕ ತುಣುಕುಗಳು, ಕಲಾವಿದರ ಪರಿಚಯ, ಹಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರದರ್ಶನದ ಮಾಹಿತಿ ಯುವಜನರಿಗೆ ತಲುಪಬಹುದು. ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಂಡದ ಪ್ರದರ್ಶನವೂ ಇಂತಹ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮೂಲಕ ವಿಶಾಲ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ತಲುಪುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ.
ಆದರೆ ಆಧುನಿಕತೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬಯಲಾಟದ ಮೂಲ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಬದಲಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತವಲ್ಲ. ಅದರ ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆ, ಸಂಗೀತದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ, ವೇಷಭೂಷಣ, ಅಭಿನಯ ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ಕಥನಶೈಲಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೇ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸಬೇಕು. ಪರಂಪರೆಯ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಮತೋಲನ ಸಾಧಿಸುವುದು ಬಯಲಾಟದ ಮುಂದಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಲಿದೆ.
ಇನ್ನೊಂದು ಮಹತ್ವದ ಸಾಧ್ಯತೆ ಸಮಕಾಲೀನ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಬಯಲಾಟದ ಕಥನಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸುವುದಾಗಿದೆ. ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆ, ನೀರಿನ ಸಮಸ್ಯೆ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಾನತೆ, ಮಹಿಳಾ ಗೌರವ, ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ನಿವಾರಣೆ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಾಮರಸ್ಯದಂತಹ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಜನಪದ ಕಥನದ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಬಹುದು. ಆಗ ಬಯಲಾಟವು ಕೇವಲ ಹಿಂದಿನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸುವ ಕಲೆಯಾಗದೆ, ವರ್ತಮಾನದ ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದ ನಡೆಸುವ ಜೀವಂತ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಸರ್ಕಾರದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನೀತಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬಯಲಾಟಕ್ಕೆ ನಿರಂತರ ಬೆಂಬಲ ದೊರೆಯಬೇಕು. ಬಯಲಾಟ ತಂಡಗಳಿಗೆ ಆರ್ಥಿಕ ನೆರವು, ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಕ ಸಂಭಾವನೆ, ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಭದ್ರತೆ, ಯುವ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ತರಬೇತಿ, ವಾದ್ಯೋಪಕರಣ ಮತ್ತು ವೇಷಭೂಷಣಗಳಿಗೆ ನೆರವು ಹಾಗೂ ಜಿಲ್ಲೆ ಮತ್ತು ತಾಲೂಕು ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಿಯಮಿತ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. ಬಯಲಾಟ ಉತ್ಸವಗಳನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು.
ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯಿತಿಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮುದಾಯಗಳ ಪಾತ್ರವೂ ಇಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗದು. ಗ್ರಾಮೋತ್ಸವ, ಜಾತ್ರೆ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಬಯಲಾಟ ತಂಡಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದು, ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಗೌರವಧನ ನೀಡುವುದು, ಯುವಕರನ್ನು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವಂತೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವುದು ಸರಳವಾದರೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಕ್ರಮಗಳಾಗಬಹುದು. ಜನರು ಬಯಲಾಟವನ್ನು ನೋಡುವುದರ ಜತೆಗೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಮನೋಭಾವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರೇ ಇಲ್ಲದ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕಲೆಯೂ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಜೀವಂತವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ವಿವಿಧ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಬಯಲಾಟದ ಪ್ರಕಾರಗಳು, ಪ್ರದರ್ಶನ ಪರಂಪರೆಗಳು, ಕಲಾವಿದರ ಜೀವನಚರಿತ್ರೆಗಳು, ಹಾಡುಗಳು, ಪ್ರಸಂಗಗಳು, ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳು, ವಾದ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ವೇಷಭೂಷಣಗಳನ್ನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಿನ್ನತೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಬಯಲಾಟದ ವೈವಿಧ್ಯವನ್ನು ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಸಂಶೋಧನಾ ಕಾರ್ಯಗಳು ಕೇವಲ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಪ್ರಯೋಜನ ನೀಡುವುದಲ್ಲದೆ, ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ನಂಬಿಕಸ್ಥ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನೂ ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ.
ಹೀಗಾಗಿ ಬಯಲಾಟದ ಇಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ‘ಅಳಿವಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಕಲೆ’ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವುದು ಅದರ ಜೀವಂತ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಬದಲಾಗಿ, ಅದು ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ಜನಪದ ರಂಗಕಲೆ ಎಂದು ನೋಡುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ತ. ಅದರ ಮುಂದಿರುವ ಸವಾಲುಗಳು ನಿಜವಾದವು; ಆದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ ವಾಸ್ತವವಾಗಿವೆ.
ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಬಯಲಾಟದ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಲಾ ಪ್ರಕಾರದ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯಾಗಿ ನೋಡಬಾರದು. ಇದು ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಸ್ಮೃತಿ, ಒಂದು ಪ್ರದೇಶದ ಭಾಷಾ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ, ಜನರ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಬಂದಿರುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮೊದಲು ಕಲಾವಿದನ ಬದುಕಿಗೆ ಭದ್ರತೆ ನೀಡಬೇಕು; ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದರ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿ ಯುವಕರಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಬೇಕು; ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಯಲಾಟವನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಬೇಕು; ಡಿಜಿಟಲ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಸಬೇಕು; ಸಮಕಾಲೀನ ವಿಷಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು. ಈ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಡೆದಾಗ ಮಾತ್ರ ಬಯಲಾಟ ತನ್ನ ಮೂಲ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಹೊಸ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ತನ್ನ ಪ್ರಸ್ತುತತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲದು.
ಬಯಲಾಟದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಸರ್ಕಾರದೊಂದಿಗೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಕಲಾವಿದರು, ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು, ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಸಂಶೋಧಕರು, ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಯುವಪೀಳಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಈ ಪರಂಪರೆಯ ಪಾಲುದಾರರು. ಹಿರಿಯರ ಅನುಭವ ಯುವಕರ ಕೈಗೆ ವರ್ಗವಾದಾಗ, ಯುವಕರ ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಪರಂಪರೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಾಗ ಮತ್ತು ಸಮಾಜವು ಕಲಾವಿದನ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಗೌರವ ನೀಡಿದಾಗ ಬಯಲಾಟಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಜೀವ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿದ್ದೀರಾ? ವಿಜಯನಗರ | ಗಂಡನಷ್ಟೇ ಹೆಂಡತಿಗೂ ಗೌರವ, ಘನತೆ ಇದೆ: ಬಲವಂತದ ಮನೆಗೆಲಸ ಸಲ್ಲದು: ರೈತ ಮಹಿಳೆ
ಬಯಲಾಟದ ಬಯಲು ರಂಗವು ಕೇವಲ ಭೂತಕಾಲದ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ವರ್ತಮಾನದೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದ ನಡೆಸುವ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೇದಿಕೆಯಾಗಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಈಗಲೇ ಹೊಸ ದಾರಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕಿದೆ. ಕಲೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಕಲಾವಿದನನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು; ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಅದನ್ನು ಯುವಪೀಳಿಗೆಗೆ ತಲುಪಿಸುವುದು. ಈ ಎರಡೂ ಕಾರ್ಯಗಳು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಡೆದಾಗ ಮಾತ್ರ ಬಯಲಾಟದ ರಂಗ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
