ಎಐಯಿಂದ ಬರಹಗಾರರ ಸ್ಥಾನ ಉಳಿಯುತ್ತದೆಯೇ? ಎಂಬುದಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಎಐಯ ನೆರವಿನ ನಡುವೆಯೂ ತನ್ನದೇ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು, ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ, ಬದುಕಿನ ನೈಜ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸುವ ಬರಹಗಾರರು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಾಗಿದೆ.
ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನ ವೇಗವನ್ನು ಅಪಾರವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ. ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ಸಿಗುವ ಈ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಅಥವಾ ಎಐ ಬರವಣಿಗೆಯ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ. ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಲೇಖನ, ಕವಿತೆ, ಕಥೆ, ಭಾಷಣ ಹೀಗೆ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಬರಹಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇಂದು ಯಂತ್ರಕ್ಕಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನಿಜವಾದ ಬರಹಗಾರ/ಬರಹಗಾರ್ತಿಯರ ಸ್ಥಾನವೇನು? ಕವಿಯ ಸ್ವಂತ ಧ್ವನಿಗೆ, ಸಹೃದಯ ಓದುಗನ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಮಾನವ ಸೃಜನಶೀಲತೆಗೆ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಹತ್ವ ಉಳಿಯಲಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ.
ಬರಹವೆಂದರೆ ಪದಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅದರ ಹಿಂದೆ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವ, ಓದು, ಚಿಂತನೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅರಿವು ಹಾಗೂ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂವೇದನೆ ಇರುತ್ತವೆ. ಬರಹಗಾರ/ಬರಹಗಾರ್ತಿಯರು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಾಜವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತ, ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತ, ಅನುಭವಿಸುತ್ತ ಅದನ್ನು ಭಾಷೆಯ ಮೂಲಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಬರಹದ ಮೌಲ್ಯ ಅದರ ಭಾಷಾ ಸೌಂದರ್ಯದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅದರೊಳಗಿನ ಅನುಭವದ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆ.
ಎಐ ಭಾಷೆಯನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಸಂಸ್ಕರಿಸಬಲ್ಲದು. ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಕ್ರಮಬದ್ಧಗೊಳಿಸಬಲ್ಲದು ಮತ್ತು ಬರವಣಿಗೆಯ ಹಲವು ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗಬಲ್ಲದು. ಆದರೆ ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾಯವಲ್ಲ. ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಸಂಬಂಧದ ನೋವು, ಯಶಸ್ಸಿನ ಸಂತೋಷ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಅಸಮಾಧಾನ, ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಬದುಕಿನ ನೆನಪು ಅಥವಾ ಬಾಲ್ಯದ ಅನುಭವದಿಂದ ಮೂಡುವ ಭಾವನೆ – ಇವು ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ಸಂಗತಿಗಳು. ಅವುಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಬರಹಕ್ಕೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿರುತ್ತದೆ.
ಕಾವ್ಯದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಂತೂ ಇದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮ. ಕವಿತೆಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಕೇವಲ ಪ್ರಾಸದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಅಲಂಕಾರದಲ್ಲಾಗಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕವಿಯ ಅನುಭವ ಓದುಗನ ಅನುಭವದೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಾಗ ಕವಿತೆ ಜೀವಂತವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸಾಲು ಓದುಗನು ತನ್ನದೇ ಬದುಕಿನ ಯಾವುದೋ ನೆನಪನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಾಗ ಕವಿ ಮತ್ತು ಸಹೃದಯನ ನಡುವೆ ಸಂಬಂಧ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಹಿತ್ಯದ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ ಮಾನವೀಯ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ.
ಇಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಬರೆಯುವ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿವೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸೃಜನಶೀಲತೆಗೆ ಹೊಸ ವೇದಿಕೆ ಒದಗಿರುವುದು ಸತ್ಯ. ಆದರೆ ಬರಹದ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದೇ ಅದರ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಹೆಚ್ಚಳ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವ ಬರಹಕ್ಕಿಂತ ಓದುಗರನ್ನು ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಬರಹ ಹೆಚ್ಚು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ವೇಗದ ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಂವಹನದ ನಡುವೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಓದಿ, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಸಹೃದಯತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.
ಇಲ್ಲಿ ಎಐಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದೇ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವೂ ಮನುಷ್ಯನ ಕೆಲಸದ ವಿಧಾನವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ. ಎಐಯನ್ನೂ ಒಂದು ಸಾಧನವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಸಂಶೋಧನೆ, ಸಂಪಾದನೆ, ಭಾಷಾ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮತ್ತು ವಿಚಾರ ಸಂಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ನೆರವು ಪಡೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಅಂತಿಮ ಚಿಂತನೆ, ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಬರಹಗಾರರದ್ದೇ ಆಗಿರಬೇಕು. ಸಾಧನವು ಬರಹಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗಬಹುದು; ಬರಹಗಾರನ ಸ್ವಂತ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಅದು ಬದಲಿಸಬಾರದು.
ಇಂದಿನ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು ಎಐ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲ; ಸ್ವಂತವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದಿರುವುದಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಬೆಳೆದರೆ ಓದುವಿಕೆ, ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಂತಹ ಮೂಲ ಕೌಶಲ್ಯಗಳು ದುರ್ಬಲವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬಳಕೆಯ ಜತೆಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಮೂಲ ಬರವಣಿಗೆಯ ಅಭ್ಯಾಸವೂ ಅಗತ್ಯ.
ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಎಐಯ ವ್ಯಾಪಕ ಬಳಕೆಯಿಂದ ನಿಜವಾದ ಬರಹದ ಮೌಲ್ಯವೇ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಬಹುದು. ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ಅನೇಕ ಬರಹಗಳ ನಡುವೆ ತನ್ನದೇ ಅನುಭವ, ಶೈಲಿ ಹಾಗೂ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಬರಹಗಾರನ ಧ್ವನಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಭವಿಷ್ಯದ ಬರಹಗಾರನ ಶಕ್ತಿ ಕೇವಲ ಭಾಷಾ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಆತನ ಸ್ವತಂತ್ರ ಚಿಂತನೆ, ಆಳವಾದ ಓದು, ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ.
ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗವು ಬರಹಗಾರನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬರಹಗಾರನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ. ಮಾಹಿತಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ನಿಖರವಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡುವುದು, ಅದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದು, ಸಮಾಜದ ಮುಂದೆ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಮಂಡಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬರಹಗಾರರು ಕೇವಲ ಪದಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರಲ್ಲದೇ ವಿಚಾರಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಸಂವಹನಕಾರರೂ ಹೌದು.
ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಎಐ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗಬಹುದು. ಬರವಣಿಗೆಯ ಸಾಧನಗಳೂ ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಅನುಭವದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಗತ್ಯ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಸಾಹಿತ್ಯವು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ವಿಷಯವಲ್ಲ; ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಮಾರ್ಗ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿದ್ದೀರಾ? UPI ಮೇಲಿನ ಶುಲ್ಕದ ನೆರಳು: ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸವಿಲ್ಲದ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕ್ರಾಂತಿ ಸಾಧ್ಯವೇ?
ಹೀಗಾಗಿ ಎಐಯಿಂದ ಬರಹಗಾರರ ಸ್ಥಾನ ಉಳಿಯುತ್ತದೆಯೇ? ಎಂಬುದಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಎಐಯ ನೆರವಿನ ನಡುವೆಯೂ ತನ್ನದೇ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು, ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ, ಬದುಕಿನ ನೈಜ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸುವ ಬರಹಗಾರರು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಾಗಿದೆ. ಯಂತ್ರಗಳು ಪದಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ವೇಗವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಆ ಪದಗಳಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥ ನೀಡುವ ಹೊಣೆ ಮನುಷ್ಯನದೇ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಸಾಧನವಾಗಬಹುದು; ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಮೂಲ ಮನುಷ್ಯನ ಅನುಭವ, ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಸಹೃದಯತೆಯೇ ಆಗಿರಬೇಕು.
