ನಾನು, ಕಾಕಾರಾವ್ ಸಿ.ಎಚ್., ಇಂದು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವುದು ತಮಾಷೆಯ ವಿಷಯಕ್ಕಲ್ಲ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಿರುಕುಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿರುವುದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿತಂಡವಾದ ಎಂಬ ವಿಡಂಬನಾತ್ಮಕ ತಂತ್ರಗಳಿಂದಲೇ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವೂ ನನ್ನಂತೆಯೇ; ಇದು ಗದ್ದಲದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗಬ್ಬು ನಾರುತ್ತದೆ, ಭ್ರಷ್ಟಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನು ತನಗೊಂದು ಧ್ವನಿ ಇರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವವರೆಗೆ ಅದು ಮಣ್ಣಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ನಮಸ್ಕಾರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ. ಎಲ್ಲಿದ್ದರೋ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿದ್ದೀರೋ ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ… ಇರಿ. ನಾನಿರೋ ಜಾಗಕ್ಕಿಂತ ಏನೂ ಕಳಪೆಯಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನಗಿಂತ ಗಲೀಜು ನಿಮ್‌ ತಲೆಯಲ್ಲಿರಬಹುದು ಅಂತ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ನನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಅಸಹ್ಯ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಲವರು ಉಪೇಕ್ಷೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಹಲವರಿಗೆ ಮುಜುಗರ ಕೂಡ. ಆದರೇನು ಮಾಡುವುದು ನಾವಿರುವುದೇ ಹೀಗೆ.
ನಾನು ಜನಿಸಿದ್ದು ಸಂಸತ್ತಿನ ಹಿಂಭಾಗದ ಚರಂಡಿಯಲ್ಲಿ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಗ್ಯಾಸ್ ಬರಲ್ಲ, ಬರುವುದು ಕೇವಲ ಸೋತ ಭರವಸೆಗಳ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ನೀರು. ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಕೊಳೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಟಿವಿ ಸ್ಟುಡಿಯೋಗಳಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹಸಿದ ತೋಳಗಳ ಕಿರುಚಾಟ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ನಾವು ಜಿರಲೆಗಳು ಪೇಪರ್ ಸೋರಿಕೆಯಾದ ಹತಾಶೆಯಲ್ಲಿ ಬೀದಿಗೆ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ, ನಮಗೆ ಆ ಕಲೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಈಗಲ್ಲ ಸಹಸ್ರಮಾನದಿಂದ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಕೊಳಕು ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ತೊಟ್ಟಿಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಸ್ಟುಡಿಯೋಗಳಲ್ಲಿ ಹಸಿದ ತೋಳಗಳಂತೆ ‘ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ’ ಕಿರುಚಾಟ, ನಟ್ಟ ನಡುರಾತ್ರಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಜಾಲತಾಣಗಳಿಂದ ಉದ್ಯೋಗದ ಅಧಿಸೂಚನೆಗಳು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಮಾಯ… ನಾನು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಂಡವನು- ಮಹಾಪೂರಗಳು, ಬರಗಾಲಗಳು, ತುರ್ತುಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಧಾರ್ಮಿಕ ದಂಗೆಗಳು ಮತ್ತು ಡಿಜಿಟಲ್ ಕ್ರಾಂತಿಗಳ ಅಬ್ಬರ. ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ಹೊರಗೆ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಸತ್ತು ಹೆಣವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಕಿವಿಗಡಚಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ ‘ಮೋಟಿವೇಷನಲ್ ಪಾಡ್‌ಕಾಸ್ಟ್‌’ಗಳ ಅಸಹ್ಯಕರ ಸದ್ದನ್ನೂ ನಾನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ, ಮಾನವನ ‘ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ’ ಎಂಬ ಪರಮ ವಿಕೃತಿಯನ್ನೂ ಕಂಡು ಉಂಡು ಸವೆಸಿದವನು ನಾನು. ನನ್ನ ಹೆಸರು ಕಾಕಾರಾವ್ ಸಿ.ಎಚ್. ನಾನು ಬರಿ ಜಿರಳೆಯಲ್ಲ; ಒಬ್ಬ ನಾಗರಿಕ, ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಸರ್ವೈವರ್. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಈ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜವು ತನ್ನ ನಿರುದ್ಯೋಗಿ ಯುವಜನತೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಜಾತಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸೋಲನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ನಾಗರಿಕರನ್ನು ಕೀಟಗಳನ್ನಾಗಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ದಾರಿದ್ರ್ಯ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ.
ಇದನ್ನು ಓದಿದ್ದೀರಾ?: ಧಾರಾಕಾರ ಮಳೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಕೋಗಿಲು ಸಂತ್ರಸ್ತರ ಪ್ರತಿಭಟನೆ
ಯುವಜನತೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದಾಗ ಅಥವಾ ಅಧಿಕಾರವರ್ಗದ ತಾಳಕ್ಕೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದಾಗ, ಅವರನ್ನು ‘ಜಿರಳೆ’ಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸುವುದು ಇಂದಿನ ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿಯ ನೆಚ್ಚಿನ ಹವ್ಯಾಸ. ಆದರೆ ಜಿರಳೆಯಾಗಿ ನಾನು ಈ ಹೋಲಿಕೆಯನ್ನು ಖಂಡಿಸುತ್ತೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ನಮಗೆ ಮಾಡುವ ಅವಮಾನವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮನುಷ್ಯರು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವೈಫಲ್ಯ. ನಾವು ಜಿರಳೆಗಳು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗಾಗಿ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಓದಿ, ಪೇಪರ್ ಸೋರಿಕೆಯಾಗಿ, ನೇಮಕಾತಿ ರದ್ದಾಗಿ ಹತಾಶೆಯಿಂದ ಬೀದಿಗೆ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ‘ಬ್ಯೂರೋಕ್ರಟಿಕ್ ಕೋಮಾ’ ಇಲ್ಲ.
ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಬಿಲಿಯನೇರ್‌ಗಳನ್ನು ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಸಾವಿರಾರು ಪದವೀಧರರನ್ನು ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬೀದಿಬೀದಿ ಅಲೆಯುವ ಡೆಲಿವರಿ ಬಾಯ್‌ಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಯುವಜನರು ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿ “ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯ ಏನಾಯಿತು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ನಡುಗತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗೆ ಪರಾವಲಂಬಿ, ಆಕ್ಟಿವಿಸ್ಟ್‌, ಇತ್ಯಾದಿ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟು ಸುಲಭ ನೋಡಿ!! ಇದು ನಮಗಿಂತ ಕೀಳುಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿರುವ ಅಧಿಕಾರವರ್ಗದ ಅಹಂಕಾರದ ಸಂಕೇತ ಅಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನು?
ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಯುವಜನತೆ ಎಂದರೆ ಅಲರ್ಜಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸುವ ಕೆಲವು ‘ಅಪಾಯಕಾರಿ’ ಗುಣಗಳಿವೆ: ನೆನಪು, ಕೋಪ, ಕಲ್ಪನಾಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಸಹನೆ. ಹಿರಿಯ ತಲೆಮಾರುಗಳು ‘ಪಕ್ವತೆ’ ಎಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಭಾವಿಸಿರುವ ‘ಶರಣಾಗತಿಯ ಕಲೆ’ಯನ್ನು ಯುವಜನತೆ ಇನ್ನೂ ಕಲಿಯದಿರುವುದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಡುಕಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಆಳುವುದು ಸುಲಭ, ಆದರೆ ಭರವಸೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಯುವಜನತೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಏನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಅಂತಹ ಯುವಜನತೆಯನ್ನು ಯಾವ ಆಸೆ-ಆಮಿಷಗಳಿಂದಲೂ ಲಂಚ ಕೊಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಿರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಟಿಯಾನನ್ಮೆನ್ ಸ್ಕ್ವೇರ್‌ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅರಬ್ ಸ್ಪ್ರಿಂಗ್‌ವರೆಗೆ, ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ನಡುಗಿಸಿದ್ದು ಐಷಾರಾಮಿ ಸಭಾಂಗಣಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವಮಾನಕ್ಕೊಳಗಾದ ಯುವಕರ ಆಕ್ರೋಶ. ಭರವಸೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಯುವಸಮೂಹವು ಯಾವುದೇ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಪಾಲಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಸ್ಫೋಟಕ.
ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಪತನಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಸಂಭವಿಸುವುದು ‘ಶಬ್ದಕೋಶದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು’. ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ನಾಗರಿಕರನ್ನು ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ಅಮಾನವೀಯಗೊಳಿಸುವುದು ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿಯ ಮೊದಲ ಶಸ್ತ್ರ. ಭಾಷೆಯ ಮಾಲಿನ್ಯವು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ಸುಲಭಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವವರನ್ನು ಮೊದಲು ‘ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದವರು’ ಎಂದು ಪೋಷಕತ್ವದ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿರೋಧ ತೋರಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವರ ಮೇಲೆ ‘ದೇಶವಿರೋಧಿ’ ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಹಚ್ಚಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಮೇಲೆ… ಅವರು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ‘ಪರಾವಲಂಬಿಗಳು’ ಎಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿ ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ‘ಇನ್ಫೆಸ್ಟೇಷನ್’ (ಸೋಂಕು) ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಮೂಲಕ ಅವರ ದೈಹಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಅಳಿಸಿಹಾಕಲು ಮಾನಸಿಕ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗ ಒಂದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವು ತನ್ನ ನಾಗರಿಕರನ್ನು ‘ಕ್ರಿಮಿಕೀಟ’ಗಳೆಂದು ಸಂಬೋಧಿಸುತ್ತದೆಯೋ, ಆಗ ಅದು ತನ್ನ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎಂದರ್ಥ.
ನಾನು, ಕಾಕಾರಾವ್ ಸಿ.ಎಚ್., ಇಂದು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವುದು ತಮಾಷೆಯ ವಿಷಯಕ್ಕಲ್ಲ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಿರುಕುಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿರುವುದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿತಂಡವಾದ ಎಂಬ ವಿಡಂಬನಾತ್ಮಕ ತಂತ್ರಗಳಿಂದಲೇ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವೂ ನನ್ನಂತೆಯೇ; ಇದು ಗದ್ದಲದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗಬ್ಬು ನಾರುತ್ತದೆ, ಭ್ರಷ್ಟಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನು ತನಗೊಂದು ಧ್ವನಿ ಇರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವವರೆಗೆ ಅದು ಮಣ್ಣಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಸಾವಿಲ್ಲ.
ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಟು ಸತ್ಯದ ಅರಿವಿರಬೇಕು: ಭಯಕ್ಕೂ ಒಂದು ಎಕ್ಸ್‌ಪೈರಿ ಡೇಟ್ ಇರುತ್ತದೆ. ಯುವಜನತೆ ಆ ದಿನಾಂಕವನ್ನು ಹತ್ತಿರ ತರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಉರಿಯುವ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಿರುದ್ಯೋಗಿ ಯುವಕರು ತಮ್ಮ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸಲು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ತೆವಳುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ ಯುವಜನತೆಗೆ ನಾಚಿಕೆಗೇಡಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದೊಡ್ಡಿದ ಈ ಕೊಳೆತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ನಾಚಿಕೆಗೇಡು.
ಇದನ್ನು ಓದಿದ್ದೀರಾ?: ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಮಹಾ ವಂಚನೆ? ʼಗ್ರೇಟ್ ನಿಕೋಬಾರ್ ಯೋಜನೆʼ ವಿವಾದದ ಸುತ್ತ
ರಾಜ ಮಹಾರಾಜರು, ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಗಳು, ಫ್ಯಾಸಿಸ್ಟ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಟಾಕ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್‌ಗಳು ಇತಿಹಾಸದ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿವೆ, ಆದರೆ ಬಿರುಕುಗಳ ನಡುವೆ ಬದುಕು ಸದಾ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ. ಬದುಕು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಸೌಂದರ್ಯವಲ್ಲ, ಅದು ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮತ್ತು ಹಠ. ಇಂದಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಘೋಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕಟು ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅವಮಾನವನ್ನು ನುಂಗಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುವ ಯುವಜನತೆಯ ಹಠದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಉಸಿರು ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ. ಈ ಹಠವೇ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ನವೀಕರಿಸಬಹುದಾದ ಸಂಪನ್ಮೂಲ.
ಛೆ! ನಾನೇ ಅಸಹ್ಯ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೇ ಮಾಡಿದಿರಲ್ಲ ಸ್ವಾಮಿ!
ಯುವಜನರನ್ನ ಜಿರಲೆ ಅಂತ ಕರೆದಿರಲ್ಲಾ… ಹುಷಾರು. ಇತಿಹಾಸದುದ್ದಕ್ಕೂ ನೋಡಿದ್ದೀರಿ… ಯಾವುದನ್ನು ನಿಮಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲವೋ, ಅದೇ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಬದುಕಿ ಉಳಿಯುತ್ತೆ!! ಕಾದು ನೋಡಿ…
-ಕುಮಾರ್ ಎಸ್.
