ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯ SIR (Special Intensive Revision) ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿ ಸರಿಪಡಿಸುವ ಕೆಲಸವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಬಿಜೆಪಿಗೆ ವೋಟು ಹಾಕದವರನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೊರತಳ್ಳುವ ಪಿತೂರಿ.
ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬವೆಂದರೆ ಚುನಾವಣೆ, ಆ ಚುನಾವಣೆಯ ಜೀವಾಳವೇ ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿ. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿರುವ ‘ಮತದಾರರ ಸಮೀಕ್ಷೆ’ ಮತ್ತು ‘ಮತಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಪರಿಷ್ಕರಣೆ’ಯ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಇದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಹೊರಗಿಡುವ ಪಿತೂರಿಯಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬಿಜೆಪಿ ತನ್ನ ಮತ ಬ್ಯಾಂಕ್ ವೃದ್ಧಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಗಳ ಮತಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕುವ ‘ಶಾರ್ಟ್‌ಕಟ್’ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದಿದೆ ಎಂಬ ಆರೋಪಗಳು ದಟ್ಟವಾಗಿವೆ.
ಬಿಜೆಪಿಯ ಮತಗಳಿಕೆಯು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿದೆ ಎಂಬುದು ಅಂಕಿಅಂಶಗಳಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೊಸ ಮತಗಳನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಶಕ್ತಿ ಉಡುಗಿ ಹೋದಾಗ, ಇರುವ ವಿರೋಧಿ ಮತಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸುವುದು ಅವರ ತಂತ್ರ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯ ದಲಿತರು ಹಾಗೂ ಬಡವರು ವಾಸಿಸುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ “ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ”, “ಇವರು ಇಲ್ಲಿಂದ ವಲಸೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ” ಅಥವಾ “ದಾಖಲೆಗಳು ಸರಿಯಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ಕುಂಟು ನೆಪಗಳನ್ನು ಒಡ್ಡಿ ಸಾವಿರಾರು ಮತಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಕೈಬಿಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಮತದಾನದ ಹಕ್ಕಿನ ಹರಣವಲ್ಲ, ಇದು ಒಂದು ಹಿಂದುಳಿದವರ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಅಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ.
ಈಗ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕೇಳಲೇಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆಂದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರಲು ಮುಸ್ಲಿಂ, ದಲಿತ ಹಾಗೂ ಬಡವರ ಏಕಮುಖ ಬೆಂಬಲ ಬೇಕು, ಆದರೆ ಆ ಸಮುದಾಯದ ಹಕ್ಕುಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಳಿಯಾದಾಗ ಈ ನಾಯಕರು ಎಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ?
ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದ ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿಯವರನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಅಥವಾ ಬಿಜೆಪಿ ಮತದಾರರ ಹಕ್ಕಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದರೆ ಅವರು ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಸಿಂಹಿಣಿಯಂತೆ ಹೋರಾಡುತ್ತಾರೆ. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ SIR ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 91 ಲಕ್ಷ ಮತದಾರರ ಹೆಸರುಗಳು ತೆಗೆದುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಮುಸ್ಲಿಮರು ರಾಜ್ಯದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 27% ಇದ್ದರೂ, ತೆಗೆದುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟವರಲ್ಲಿ 34% ಮುಸ್ಲಿಮರು ಎಂದು ವರದಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಮಮತಾ ಅವರು ಇದನ್ನು “ಬಿಜೆಪಿ-ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗದ ಸಂಚು” ಎಂದು ಕರೆದು, ಧರಣಿ ಕುಳಿತು, ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್‌ಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಿ ಪ್ರತಿರೋಧ ಒಡ್ಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅನೇಕ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಮರುಸೇರಿಸಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. “ಕೆಲ ಸಮುದಾಯಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ತೆಗೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ” ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಿ ಜನರನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಆದರೆ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ? ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸರ್ಕಾರ ಇದ್ದರೂ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ, ಡಿ.ಕೆ. ಶಿವಕುಮಾರ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಉಳಿದ ನಾಯಕರು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರವಾದ ಜನಜಾಗೃತಿ ಅಭಿಯಾನ ನಡೆಸಿಲ್ಲ. ಮಂತ್ರಿಗಳು, ಶಾಸಕರು ಬೂತ್ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ಪ್ರತಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟವರಿಗೆ Form-7 ಅಥವಾ ಇತರ ಮನವಿಗಳ ಮೂಲಕ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವಂತಹ ಕ್ರಮಗಳು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಸಿವಿಲ್ ಸೊಸೈಟಿ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಮತ್ತು ಜನಪರ ಗುಂಪುಗಳು ಇದನ್ನ ಖಂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ ವಿನಃ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದ ಔಪಚಾರಿಕ ಪ್ರತಿರೋಧ ದುರ್ಬಲವಾಗಿದೆ.
ಕರ್ನಾಟಕದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಮತ್ತು ಶಾಸಕರು ಕೇವಲ ಐಷಾರಾಮಿ ಎಸಿ ಕೊಠಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇವರು ಎಷ್ಟು ‘ಬೂತ್ ಮಟ್ಟದ ಅಭಿಯಾನ’ಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ? ಜನರ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಲು ಇವರಿಗೆ ಸಮಯವಿಲ್ಲವೇ ಅಥವಾ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲವೇ?
ಇನ್ನು ಈಗ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯದ ಮುಂದಿರುವುದು ಕೇವಲ ಮತದಾನದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿ ಹಂತದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಹಿಜಾಬ್ ಧರಿಸುವುದು ಅವರ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಹಕ್ಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಆಹಾರದ ಆಯ್ಕೆ ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಚಾರ. ಆದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯದ ಮತ್ತು ಆರೆಸೆಸ್ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಹೇರಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಇಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಉಡುಪೂ ಸಹ ಅಪರಾಧವಾಗಿ ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಲು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರಿಗೆ ‘ಹಿಂದುತ್ವ’ದ ಮತಗಳು ಎಲ್ಲಿ ಕೈತಪ್ಪಿ ಹೋಗುತ್ತವೆಯೋ ಎಂಬ ಭಯ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ.
ಕರ್ನಾಟಕದ ಮುಸ್ಲಿಮರಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಟ್ಟ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಸರ್ಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ ಇಂದಿಗೂ ಶೋಚನೀಯವಾಗಿದೆ. ಸಮುದಾಯದ ಏಳಿಗೆಗಾಗಿ ವಿಶೇಷ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಅಥವಾ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಬದಲು, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕೇವಲ ‘ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಹಿತರಕ್ಷಣೆ’ ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ.
ರಾಜ್ಯದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಗಣನೀಯ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿರುವ ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗೆ ಶಾಸನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿರುವ ಸ್ಥಾನ ಎಷ್ಟು? ಜನಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಸೀಟುಗಳನ್ನು ನೀಡಲು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಮುಸ್ಲಿಂ ನಾಯಕರನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಾಗಿ ನೋಡದೆ, ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ನಾಯಕರನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಸುವ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರಿಗೆ ಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಇಡೀ ಸಮುದಾಯದ ಉದ್ದಾರ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
“ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಹಣವಿದ್ದವರಿಗಷ್ಟೇ ಮಣೆ, ಹಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಾನಮಾನವಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುವ ಮಾತು ಇಂದು ಕೇವಲ ಗುಸುಗುಸು ಚರ್ಚೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ ಬಹಿರಂಗ ಸತ್ಯದಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಪಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿದ, ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಇಂದಿಗೂ ಕೇವಲ ಪೋಸ್ಟರ್ ಅಂಟಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಚುನಾವಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಪಕ್ಷಗಳಿಂದ ಬಂದ ಕೋಟ್ಯಧಿಪತಿಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ಉದ್ಯಮಿಗಳಿಗೆ ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ಟಿಕೆಟ್ ಮತ್ತು ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನಮಾನಗಳು ಸಿಗುತ್ತಿರುವುದು ಪಕ್ಷದ ಆಂತರಿಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಎಷ್ಟು ಶಿಥಿಲವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯದ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಇದೇ ಆತಂಕ ಎದುರಾಗಿದೆ. ಸಮುದಾಯದ ಸಾಮಾನ್ಯ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ನಾಯಕರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ಬದಲು, ಕೇವಲ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಬಲರಾದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಧ್ವನಿ ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗುತ್ತಾ ಸಾಗಿದೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕೂಡ ಕೇವಲ ‘ಶ್ರೀಮಂತರ ಮತ್ತು ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಗಳ ಪಕ್ಷ’ವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟು, ತಳಮಟ್ಟದ ಜನಸಮುದಾಯದ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅಪಾಯದ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ.
ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್‌ ಮತ್ತು ಬಜರಂಗದಳದಂತಹ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಮುಸ್ಲಿಂ ಯುವಕರನ್ನು ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸರ್ಕಾರ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಕಠಿಣ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ. “ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರ ಇದೆ, ನಮಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ” ಎಂಬ ಭರವಸೆ ಮುಸ್ಲಿಮರಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಪರಾಧಿಗಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗುವ ಬದಲು, ಸಂತ್ರಸ್ತರಿಗೆ ಕೇವಲ ಭರವಸೆಯ ಸಾಂತ್ವನ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ.
ಈಗಲೂ ಕಾಲ ಮಿಂಚಿಲ್ಲ. ಜನಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಮತ್ತು ಜಾತ್ಯತೀತ ಪಕ್ಷಗಳು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿ ವಾರ್ಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಂ, ದಲಿತ ಹಾಗೂ ಬಡ ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ಹೆಸರು ಕೈಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಸೇರಿಸುವ ಕೆಲಸವಾಗಬೇಕು. ಕರ್ನಾಟಕದ ನಾಯಕರು ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿಯವರಿಂದ ಕಲಿಯಬೇಕಾದ್ದು ಬಹಳಷ್ಟಿದೆ. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಸಮುದಾಯದ ಹಿತವನ್ನು ಬಲಿಗೊಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.
ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಅಹಿಂದ ಮತಗಳು ಕೇವಲ ‘ಗೆಲ್ಲುವ ಸಾಧನ’ವಾಗಬಾರದು. ಅಹಿಂದ ಈ ದೇಶದ, ಈ ರಾಜ್ಯದ ಸಮಾನ ನಾಗರಿಕರು. ಅವರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುವ ಪಿತೂರಿ ನಡೆದಾಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ಬಿಜೆಪಿಯ ಸಂಚಿಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದಂತೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯದ ಮತ್ತು ಕೋಮುವಾದಿ ದಾಳಿಯಿಂದ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಅವರು ಮರೆತರೆ, ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಜಾತ್ಯತೀತ ಶಕ್ತಿಗಳು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ವಿರುದ್ಧವೂ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಜನರ ಹಕ್ಕಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡದ ನಾಯಕ ನಾಯಕನೇ ಅಲ್ಲ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಈಗಲಾದರೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಲಿ, ಕೇವಲ ಮಾತು ಬಿಟ್ಟು ಕೃತಿಯಲ್ಲೂ ಅಹಿಂದ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನಿಲ್ಲಲಿ.
