ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ ಅವರ ಈ ಆತ್ಮಕಥೆಯ ಆಯ್ದ ಭಾಗಗಳು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಇತಿಹಾಸದ ದಾಖಲೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದ ಸಂವೇದನೆಗಳ ಕನ್ನಡಿ. ಅಧಿಕಾರ ಸಿಕ್ಕ ಕೂಡಲೇ ಅದನ್ನು ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾತೊರೆಯುವ ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮಧ್ಯೆ, ಕೈಗೆ ಬಂದ ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟವನ್ನೇ ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಅವರ ವಿಶಿಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮಾದರಿ.ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿದಾಗ, ಕೆಲವು ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಇಡೀ ದೇಶದ ಗತಿಯನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. 2004ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು ಹೊರಬಂದಾಗ ಉಂಟಾದ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಚಲನ ಅಂತಹದ್ದೇ ಒಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಘಟನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿಯುವ ಅವಕಾಶ ಬಂದೊದಗಿದಾಗ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ಅಂದಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷೆ ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ ಅವರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರವು ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸಿತ್ತು. ದೇಶದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಹುದ್ದೆಯಾದ ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟವು ಕೈಗೆಟುಕುವ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಸೋನಿಯಾ ಅವರು ಆ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದು ರಾಜಕೀಯ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿ ಮೂಡಿಸಿತ್ತು.
ಆ ಅಚ್ಚರಿಯ ನಿರ್ಧಾರದ ಹಿಂದಿನ ಅಸಲಿ ಕಥೆ ಏನು? ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷ ಹೇಗಿತ್ತು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು. ಈ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಈಗ ಸ್ವತಃ ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ ಅವರೇ ತಮ್ಮ ಆತ್ಮಕಥೆಯ ಮೂಲಕ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಅಧಿಕಾರದ ಗದ್ದುಗೆಯ ಸಮೀಪ ನಿಂತು ಅವರು ಅನುಭವಿಸಿದ ಮಾನಸಿಕ ತುಮುಲಗಳು ಮತ್ತು ಏಕಾಂಗಿತನದ ಭಾವನೆಗಳು ಈಗ ಅಕ್ಷರ ರೂಪ ಪಡೆದಿವೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ರಾಜಕಾರಣಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯ ನಡುವಿನ ನಿರಂತರ ಯುದ್ಧದ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ‘ದಿ ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್’ಪ್ರಕಟಿಸಿರುವ ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ ಅವರ ಆತ್ಮಕಥೆಯ ಆಯ್ದ ಭಾಗಗಳು, ಅಂದಿನ ಆ ರಾಜಕೀಯ ಮಹತ್ವದ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿವೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಅಂತರಂಗದ ಧ್ವನಿ ‘ಬಿಲಾಂಗಿಂಗ್’- ರಾಜೀವ್ ಹತ್ಯೆಯ ನಂತರದ ಧರ್ಮಸಂಕಟ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ
ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿ ಮತ್ತು ಕರ್ತವ್ಯದ ನಡುವಿನ ತಾಕಲಾಟ
2004ರ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ಯುಪಿಎ ಮೈತ್ರಿಕೂಟವು ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಿದಾಗ, ಎಲ್ಲರ ದೃಷ್ಟಿ ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ ಅವರ ಮೇಲಿತ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಂಸತ್ತು ಮತ್ತು ಹೊರಗಿನ ನಾಯಕರು ಅವರನ್ನು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಆ ಕ್ಷಣದ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸೋನಿಯಾ, “ನನ್ನ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯ ಒಂದು ಬದಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಬದಿ ನನ್ನ ಮುಂದಿದ್ದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮತ್ತು ಕರ್ತವ್ಯದ ಕರೆಯನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಧ್ವನಿಸಿತ್ತು” ಎಂದು ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅಧಿಕಾರದ ವ್ಯಾಮೋಹವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಪಕ್ಷವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿದ ನಾಯಕಿಯಾಗಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸರಿಯೇ ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವ ಅವರನ್ನು ಕಾಡಿತ್ತು.
ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಎದುರಾದ ವಿರೋಧಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದವುಗಳಲ್ಲ. ಅವರ ‘ವಿದೇಶಿ ಮೂಲ’ವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳು ತೀವ್ರ ಸ್ವರೂಪದ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದ್ದವು. ಕೆಲವು ನಾಯಕರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾದರೆ ತಲೆ ಬೋಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿ ಮತ್ತು ಉಗ್ರ ಪ್ರತಿರೋಧ ಒಡ್ಡುವುದಾಗಿ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಇಂತಹ ತೀವ್ರ ರಾಜಕೀಯ ಒತ್ತಡಗಳ ನಡುವೆಯೂ, ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಅವರಿಗೆ ಎದುರಾಗಿತ್ತು.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು; ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಗೂ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಿತ್ತು: ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ
“ರಾಜೀವ್ ಇರಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದು ಹಂಬಲಿಸಿದೆ”
ಆತ್ಮಕಥೆಯ ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಭಾವುಕವಾದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಮಾಜಿ ಪ್ರಧಾನಿ ದಿವಂಗತ ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿ ಅವರ ನೆನಪು. ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ಕ್ಲಿಷ್ಟಕರವಾದ ಈ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ತಾವು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ, ರಾಜೀವ್ ಅವರ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿ ಅವರನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ಆತ್ಮಕಥೆಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. “ಆ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಲು, ನನ್ನ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಲು ರಾಜೀವ್ ಇರಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದು ನಾನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿದೆ” ಎಂದು ಸೋನಿಯಾ ಅವರು ಮನದಾಳ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿ ಅವರ ಭೀಕರ ಹತ್ಯೆಯ ನಂತರ ರಾಜಕೀಯದಿಂದ ದೂರವಿದ್ದ ಸೋನಿಯಾ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಸಕ್ರಿಯ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ದೇಶದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿಯುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ, ಬಾಳಸಂಗಾತಿಯ ಸಾಂತ್ವನ ಮತ್ತು ಸಲಹೆಗಾಗಿ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಹಾತೊರೆದಿತ್ತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯ ಕಳಕಳಿಗೆ ಓಗೊಟ್ಟು, ಪ್ರಧಾನಿ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಡಾ. ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರನ್ನು ಆ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದರು.
ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ ಅವರ ಈ ಆತ್ಮಕಥೆಯ ಆಯ್ದ ಭಾಗಗಳು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಇತಿಹಾಸದ ದಾಖಲೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದ ಸಂವೇದನೆಗಳ ಕನ್ನಡಿ. ಅಧಿಕಾರ ಸಿಕ್ಕ ಕೂಡಲೇ ಅದನ್ನು ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾತೊರೆಯುವ ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮಧ್ಯೆ, ಕೈಗೆ ಬಂದ ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟವನ್ನೇ ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಅವರ ವಿಶಿಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮಾದರಿಯಾಗಿದೆ. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೇಶದ ಒಮ್ಮುಖತೆ, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯೇ ದೊಡ್ಡದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ತಮ್ಮ ಕ್ರಿಯೆಯ ಮೂಲಕ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಆತ್ಮಕಥೆಯ ಈ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶಗಳು, ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಕರಿಗೆ ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸಾಸಕ್ತರಿಗೆ ಹೊಸ ಒಳನೋಟಗಳನ್ನು ನೀಡಿವೆ. ದಶಕಗಳ ಮೌನವನ್ನು ಮುರಿದು ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ ಅವರು ತೆರೆದಿಟ್ಟಿರುವ ಈ ನೆನಪುಗಳು, ರಾಜಕೀಯದ ಮರೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮಾನವೀಯ ಮುಖವನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿವೆ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ಈ ಆತ್ಮಕಥೆಯು ಭಾರತೀಯ ರಾಜಕಾರಣದ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಅಧ್ಯಾಯವೊಂದಕ್ಕೆ ಅಧಿಕೃತ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದು.
