ಸದಾ ಕಾಲ ‘ಮೋದಿ ಜಪ’ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷದ ಅಜೆಂಡಾಗಳಿಗಾಗಿ ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಸುತ್ತುವ ಈ ಸಂಸದರಿಗೆ, ನಾಡಿನ ಜನತೆ ಬರಗಾಲದ ತೀವ್ರ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಬೆಂದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದೇ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಹಾಗೂ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಎದೆಗಾರಿಕೆ ಏಕೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ? ಎಂಬುದು ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಕನ್ನಡಿಗರ ಆಕ್ರೋಶದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ. ಅನ್ನದಾತರು ಬೀದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವಾಗ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುವ ಇವರು, ರಾಜ್ಯದ ಹಿತಕ್ಕಿಂತ ಪಕ್ಷದ ವರಿಷ್ಠರ ಓಲೈಕೆಯೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಅವರ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತಿದೆ.
ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಭೀಕರ ಬರದ ಕರಾಳ ಛಾಯೆ ಆವರಿಸಿದ್ದು, ಪರಿಹಾರದ ವಿಚಾರವಾಗಿ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ನಡುವಿನ ಹಗ್ಗಜಗ್ಗಾಟ ಮತ್ತೆ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಪ್ರಸಕ್ತ 2026ನೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ 177 ತಾಲ್ಲೂಕುಗಳನ್ನು ಬರಪೀಡಿತ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿರುವ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರ, ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ₹3,705.30 ಕೋಟಿ ಪರಿಹಾರದ ಬೇಡಿಕೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದೆ. ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 10ರಂದು ಮೊದಲ ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಡಿ.ಕೆ. ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರು, ಇಂದು ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಅವರಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಒಟ್ಟು ಬೇಡಿಕೆಯ ಶೇ. 50ರಷ್ಟು, ಅಂದರೆ ₹1,852.65 ಕೋಟಿಯನ್ನು ಮಧ್ಯಂತರ ನೆರವಾಗಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಸಕ್ತ ಸಾಲಿನ ಈ ಹೊಸ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಹಣ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ‘ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಶೂನ್ಯ’ ಎಂದು ನಿರ್ಣಯಿಸುವುದು ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಸರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಹಿಂದಿನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕೆದಕಿದರೆ ಆತಂಕ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಕಳೆದ 2023ರ ಭೀಕರ ಬರದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ರಾಜ್ಯದ ಬೇಡಿಕೆ ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರದ ಬಿಡುಗಡೆಯ ನಡುವಿನ ಅಂತರದ ನೈಜ ಹಾಗೂ ನಿರಾಶಾದಾಯಕ ಚಿತ್ರಣ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅಂದು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವು ಆರಂಭಿಕ 101 ತಾಲ್ಲೂಕುಗಳ ಅಂದಾಜು ₹18,000 ಕೋಟಿ ನಷ್ಟವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಒಟ್ಟು ₹18,171.44 ಕೋಟಿ ಪರಿಹಾರ ಕೋರಿ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಪತ್ತು ಸ್ಪಂದನಾ ನಿಧಿ (ಎನ್ಡಿಆರ್ಎಫ್) ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯವು 2024–25ರಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಕೇವಲ ₹3,454.22 ಕೋಟಿ ಮಾತ್ರ. ಇದು ರಾಜ್ಯ ಕೇಳಿದ ಒಟ್ಟು ಬೇಡಿಕೆಯ ಕೇವಲ ಶೇ. 19.01ರಷ್ಟು ಮಾತ್ರ. ಅಂದು ಈ ಅಲ್ಪ ಪರಿಹಾರದ ಹಣವನ್ನು ಪಡೆಯಲೂ ಕೇಂದ್ರದ ವಿಳಂಬ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಬೇಕಾದ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ ಎದುರಾಗಿದ್ದು ಈಗ ಇತಿಹಾಸ.
ಇದು ಕೇವಲ 2023ರ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಕಳೆದ ಒಂದು ದಶಕದ ಅಧಿಕೃತ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳನ್ನು ಲೋಕಸಭೆ ಹಾಗೂ ಪಿಐಬಿ (PIB) ದಾಖಲೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಾಗಲೂ ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತಿರುವ ನಿರಂತರ ಅನ್ಯಾಯ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. 2014–15ನೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯವು ₹779.20 ಕೋಟಿ ಬೇಡಿಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾಗ ಕೇಂದ್ರ ಮಂಜೂರು ಮಾಡಿದ್ದು ಕೇವಲ ₹200.85 ಕೋಟಿ. ಅದೇ ರೀತಿ 2015–16ರ ಮುಂಗಾರು ಹಂಗಾಮಿನಲ್ಲಿ ₹3,830.84 ಕೋಟಿ ಕೇಳಿದ್ದಾಗ ₹1,540.20 ಕೋಟಿ ಹಾಗೂ ಅದೇ ವರ್ಷದ ಹಿಂಗಾರು ಹಂಗಾಮಿನಲ್ಲಿ ₹1,417.14 ಕೋಟಿಗೆ ಕೇವಲ ₹723.23 ಕೋಟಿಯಷ್ಟೇ ಮಂಜೂರಾಗಿತ್ತು. ಈ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ವಿಪತ್ತಿನ ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೆರವು ನೀಡುವ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.
ಇನ್ನು ಕೇವಲ ಮಂಜೂರಾತಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಮಂಜೂರಾದ ಮೊತ್ತ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುವ ಮೊತ್ತದ ನಡುವೆಯೂ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಷರತ್ತುಗಳ ಕತ್ತರಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ 2016–17ರ ಮುಂಗಾರು ಹಂಗಾಮು ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿದರ್ಶನವಾಗಿದೆ. ಅಂದು ರಾಜ್ಯವು ₹4,702.54 ಕೋಟಿ ಪರಿಹಾರ ಕೇಳಿತ್ತು. ಕೇಂದ್ರವು ₹1,782.44 ಕೋಟಿ ಮಂಜೂರು ಮಾಡಿತಾದರೂ, ರಾಜ್ಯ ವಿಪತ್ತು ಸ್ಪಂದನಾ ನಿಧಿಯ (ಎಸ್ಡಿಆರ್ಎಫ್) ₹96.92 ಕೋಟಿ ಶಿಲ್ಕನ್ನು ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಎನ್ಡಿಆರ್ಎಫ್ನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ್ದು ₹1,685.52 ಕೋಟಿ ಮಾತ್ರ. ಇನ್ನು 2016–17ರ ಹಿಂಗಾರಿನಲ್ಲಿ ₹3,310.83 ಕೋಟಿಗೆ ₹795.54 ಕೋಟಿ ಮಂಜೂರಾದರೆ, 2018–19ರ ಮುಂಗಾರಿನಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಬೇಡಿಕೆ ₹2,434 ಕೋಟಿಗಳಾಗಿದ್ದಾಗ, ಕೇಂದ್ರ ಮಂಜೂರು ಮಾಡಿದ್ದು ಕೇವಲ ₹949.49 ಕೋಟಿ ಎಂಬುದು ರಾಜ್ಯಸಭಾ ದಾಖಲೆಗಳಿಂದ ದೃಢಪಡುತ್ತದೆ.
ಈ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳ ಆಚೆಗೆ, ನಿರಂತರ ಬರಗಾಲವು ರೈತರ ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆ ಬೀರುತ್ತಿರುವ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಭೀಕರವಾಗಿವೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಿದ್ದ ನರೇಗಾ (MGNREGA) ಯೋಜನೆಯ ಬದಲಿಗೆ, 2026ರ ಜುಲೈ 1ರಿಂದ ಜಾರಿಗೆ ತರಲಾಗಿರುವ ‘ವಿಬಿ-ಜಿ ರಾಮ್ ಜಿ’ (VB-G RAM G) ಕಾಯ್ದೆಯಡಿಯೂ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅನುದಾನ ಹರಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ ಮಹಾನಗರಗಳತ್ತ ಗುಳೆ ಹೋಗುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ. ಕೇಂದ್ರದ ಹಳೆಯ ಪರಿಹಾರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಮಿತಿಗಳಿಂದಾಗಿ ನೈಜ ಸಂತ್ರಸ್ತರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಮೊತ್ತ ತೀರಾ ಅಲ್ಪವಾಗಿದ್ದು, ಕೇವಲ ಹಣಕಾಸಿನ ನೆರವಿನಿಂದಷ್ಟೇ ಬರದ ಭವಣೆ ನೀಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ವಾಸ್ತವ.
ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ರಾಜ್ಯ ವಿಧಾನಮಂಡಲದ ವಿಶೇಷ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರದ ನೆರವು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯದ ವೆಚ್ಚದ ಕುರಿತು ಆಡಳಿತ–ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ನಡುವೆ ಭಾರಿ ವಾಕ್ಸಮರವೇ ನಡೆದಿದೆ. ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸತತವಾಗಿ ಅನ್ಯಾಯವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಗುಡುಗಿರುವ ಸಚಿವ ಪ್ರಿಯಾಂಕ್ ಖರ್ಗೆ, “ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರ ನಮಗೆ ಕೇವಲ ಖಾಲಿ ಡಬ್ಬಿ ಕೊಟ್ಟಿದೆ” ಎಂದು ಕಟುವಾಗಿ ಟೀಕಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಬರಪರಿಹಾರದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನ ಈ ಆಕ್ರೋಶಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಜೆಡಿಎಸ್ ನಾಯಕರು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ಹಣಕಾಸು ನಿರ್ವಹಣೆಯ ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿದು ಪ್ರತಿವಾದ ಮಂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ರೈತರ ಜೀವನ್ಮರಣದ ಪ್ರಶ್ನೆಯು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಕೆಸರೆರಚಾಟಕ್ಕೆ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ, ಈ ಇಡೀ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಟೀಕೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿರುವ ಬಿಜೆಪಿ ಸಂಸದರ ತೀವ್ರ ಅಸಮರ್ಥತೆ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯತೆ. ಸದಾ ಕಾಲ ‘ಮೋದಿ ಜಪ’ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷದ ಅಜೆಂಡಾಗಳಿಗಾಗಿ ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಸುತ್ತುವ ಈ ಸಂಸದರಿಗೆ, ನಾಡಿನ ಜನತೆ ಬರಗಾಲದ ತೀವ್ರ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಬೆಂದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದೇ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಹಾಗೂ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಎದೆಗಾರಿಕೆ ಏಕೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ? ಎಂಬುದು ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಕನ್ನಡಿಗರ ಆಕ್ರೋಶದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ. ಅನ್ನದಾತರು ಬೀದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವಾಗ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುವ ಇವರು, ರಾಜ್ಯದ ಹಿತಕ್ಕಿಂತ ಪಕ್ಷದ ವರಿಷ್ಠರ ಓಲೈಕೆಯೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಅವರ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತಿದೆ.
ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಭಾರಿ ಬಹುಮತದೊಂದಿಗೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ಹೋಗುವ ಈ ನಾಯಕರು, ಕೇಂದ್ರದ ಎದುರು ನಾಡಿನ ದನಿಯಾಗುವ ಬದಲು ಬರಿಗೈ ದಾಸರಂತೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿರುವುದು ನಾಡಿಗೆ ಬಗೆಯುತ್ತಿರುವ ದ್ರೋಹವೇ ಸರಿ. ಈ ಹಿಂದೆಯೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕ ರಣದೀಪ್ ಸಿಂಗ್ ಸುರ್ಜೇವಾಲಾ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವರು, ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ಪರಿಹಾರ ತರುವಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಸಂಸದರ “ಮೌನ”ವನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಸರ್ವಪಕ್ಷ ನಿಯೋಗ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವಂತೆ ಗೃಹ ಸಚಿವ ಜಿ. ಪರಮೇಶ್ವರ್ ನೀಡಿದ್ದ ಕರೆಯೂ ಈ ಸಂಸದರನ್ನು ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸುವ ಯತ್ನದ ಭಾಗವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಸಂಕಷ್ಟದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಪರವಾಗಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲಾಗದ ಈ ಸಂಸದರ ಅಸಮರ್ಥತೆ ಈಗ ಜಗಜ್ಜಾಹೀರಾಗಿದೆ.
2023ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 21ರಂದು ರಾಜ್ಯಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಈರಣ್ಣ ಕಡಾಡಿ ಅವರು ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆಂಬಂತೆ ಬರದ ಕುರಿತು ದನಿ ಎತ್ತಿದ್ದರು (ಇದಕ್ಕೇ ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯ 2025ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 3ರಂದು ₹3,454 ಕೋಟಿ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಉತ್ತರ ನೀಡಿತ್ತು) ಹಾಗೂ 2026ರ ಜುಲೈ 27ರ ಸರ್ವಪಕ್ಷ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಸದರು ಮುಖತೋರಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಇಂತಹ ನೆಪಮಾತ್ರದ ಯತ್ನಗಳು ಅವರ ಅಸಮರ್ಥತೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬೆತ್ತಲೆಗೊಳಿಸಿವೆಯೇ ಹೊರತು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಒಡೆದ ಕಾಸಿನ ಲಾಭವನ್ನೂ ತಂದಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಹಾಜರಾತಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಈ ನಾಮಕಾವಸ್ಥೆಯ ಯತ್ನಗಳು ಕನ್ನಡಿಗರ ಪಾಲಿಗೆ ಅಣಕದಂತಿವೆ. ₹18 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ಬೇಡಿಕೆ ಇಟ್ಟಾಗ ಕೇವಲ ಶೇ. 19ರಷ್ಟು ಅಲ್ಪ ನೆರವು ಮಾತ್ರ ತರಲು ಶಕ್ತರಾದ ಈ ಸಂಸದರ ‘ರಾಜಕೀಯ ತೂಕ’ ಕೇಂದ್ರದ ಮುಂದೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಳಪೆಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೇ ಈ ಘಟನೆಗಳು ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತವೆ.
ಪ್ರಸಕ್ತ 2026ರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲಿಸಲಾಗಿರುವ ₹3,705.30 ಕೋಟಿ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಎಷ್ಟು ಮೊತ್ತವನ್ನು, ಎಷ್ಟು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಒದಗಿಸಲಿದೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಈ ನಾಮಕಾವಸ್ಥೆ ಸಂಸದರ ಅಳಿದುಳಿದ ಬದ್ಧತೆ ಸಾಬೀತಾಗಬೇಕಿದೆ. ಕೃಷಿ ನಾಶ, ಮೇವಿನ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವ ರೈತರ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ರಾಜ್ಯದ ಬೇಡಿಕೆ ಹಾಗೂ ಕೇಂದ್ರದ ಬಿಡುಗಡೆಯ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು ಮುಚ್ಚಲು ‘ಮೋದಿ ಜಪ’ದ ಸಂಸದರು ಇನ್ನಾದರೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬೇಕಿದೆ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ, ಇದು ಕೇವಲ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘರ್ಷವಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬದುಕಿಗೆ ಮರ್ಮಾಘಾತ ನೀಡುವ ಕರಾಳ ಶಾಸನವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಲಿದೆ.
