ಇಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಸೀತೆಯ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಜಗತ್ತನ್ನು ಯಾರು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಬಲ್ಲರು ಎಂಬುದಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಸೀತೆ—ಅಥವಾ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ—ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದಾಗಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನವನ್ನು ಅವರ ಬೌದ್ಧಿಕ ಹಾಗೂ ಕಲಾತ್ಮಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಆಧಾರದ ಮೇಲಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ರೂಪ ಮತ್ತು ಅಂಗಸೌಷ್ಠವದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಸಿನಿಮಾಗಳು ಕೇವಲ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಅವು ಸಮಾಜದ ಆಸೆ-ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನದಾಳದ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳನ್ನೂ ಬೆತ್ತಲೆಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಟಿ ಸಾಯಿ ಪಲ್ಲವಿ ‘ಸೀತೆ’ಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ಸುದ್ದಿ ಹೊರಬಿದ್ದಾಗ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಎದ್ದ ವಿವಾದ ಈ ಮೂರನೆಯ ವಿಧಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದು. ಇದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ನಟಿಯ ಆಯ್ಕೆಯ ಕುರಿತಾದ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲ; ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜವು ಮಹಿಳೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಹೇಗೆ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ, ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಯಾವ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಪೌರಾಣಿಕ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಆದರ್ಶಗಳ ಸರಪಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ.
“ಸಾಯಿ ಪಲ್ಲವಿ ಸೀತೆಯಾಗಬಾರದು” ಎನ್ನುವವರ ವಾದಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರು ಸಾಯಿ ಪಲ್ಲವಿ ಒಳ್ಳೆಯ ನಟಿಯಲ್ಲ ಎಂದಾಗಲಿ, ಪಾತ್ರದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲಾರರು ಎಂದಾಗಲಿ ವಾದಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆಕೆಯ ಅಭಿನಯದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರ ಆಕ್ಷೇಪಣೆಗಳ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯವಿಲ್ಲ, ಮುಖವಿದೆ; ಪ್ರತಿಭೆಯಿಲ್ಲ, ಚರ್ಮದ ಬಣ್ಣವಿದೆ; ಕಲಾತ್ಮಕ ಗ್ರಹಿಕೆಯಿಲ್ಲ, ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ಮೊಡವೆಗಳಿವೆ. “ಆಕೆಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊಡವೆಗಳಿವೆ”, “ಅವಳು ತುಂಬಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ಹುಡುಗಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ”, “ಸೀತೆ ಎಂದರೆ ದಿವ್ಯ ಹಾಗೂ ಕಲೆಯಿಲ್ಲದ ಸೌಂದರ್ಯದ ಸಾಕಾರ ರೂಪ” ಎಂಬ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಈ ವಿವಾದದ ಕರಾಳ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತವೆ.
ಇಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಸೀತೆಯ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಜಗತ್ತನ್ನು ಯಾರು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಬಲ್ಲರು ಎಂಬುದಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಸೀತೆ—ಅಥವಾ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ—ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದಾಗಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನವನ್ನು ಅವರ ಬೌದ್ಧಿಕ ಹಾಗೂ ಕಲಾತ್ಮಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಆಧಾರದ ಮೇಲಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ರೂಪ ಮತ್ತು ಅಂಗಸೌಷ್ಠವದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸುಂದರವಾಗಿರಬೇಕು, ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿ ಕಪ್ಪಾಗಬಾರದು, ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಚರ್ಮದ ಕಲೆಗಳು ಬರಬಾರದು ಎಂಬ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಪರೋಕ್ಷ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮದುವೆಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಜಾಹೀರಾತುಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸಿನಿಮಾ ಪರದೆಯವರೆಗೆ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬಂಡವಾಳವನ್ನಾಗಿ (Social Capital) ರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಆಕೆಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಲ್ಲ, ಆಕೆಯ ಚರ್ಮದ ನಯತನ ಮಾತ್ರ.
ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಚಿಂತಕ ರಾಮ ಮನೋಹರ ಲೋಹಿಯಾ ತಮ್ಮ ಪ್ರಸಿದ್ಧ “ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಮೈಬಣ್ಣ” ಎಂಬ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ, ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದ ಮೂಲಭೂತ ವಿರೋಧಾಭಾಸವೊಂದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತದ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಜನರು ಗೋಧಿ ಬಣ್ಣ ಅಥವಾ ಕಪ್ಪು ಮೈಬಣ್ಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಇಲ್ಲಿನ ಸೌಂದರ್ಯದ ಆದರ್ಶ ಮಾನದಂಡ ಮಾತ್ರ ಯಾವಾಗಲೂ ‘ಬಿಳಿ’ ಅಥವಾ ‘ಬೆಳ್ಳಗಿನ ಬಣ್ಣ’ವೇ ಆಗಿರುವುದನ್ನು ಅವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಲೋಹಿಯಾ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಸೌಂದರ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕೊಡುಗೆಯಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕಲ್ಪನೆ (Social Construct). ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೋ, ಯಾರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪ್ರಭಾವ ಶಕ್ತಿಯುತವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೋ, ಅವರ ರೂಪವೇ ‘ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಸೌಂದರ್ಯ’ದ ಮಾನದಂಡವಾಗಿ ರೂಪಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
ಇದನ್ನು ದಲಿತ ಸ್ತ್ರೀವಾದಿ (Dalit Feminist) ಸಿದ್ಧಾಂತದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದಾಗ, ಈ ಸೌಂದರ್ಯದ ಕಲ್ಪನೆ ಕೇವಲ ಪಿತೃಸತ್ತಾತ್ಮಕವಲ್ಲ, ಅದು ಆಳವಾದ ಜಾತಿ ಆಧಾರಿತ ಶ್ರೇಣೀಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಭಾಗವೂ ಹೌದು ಎಂಬುದು ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಭಾರತೀಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯ ಹಾಗೂ ಜಾನಪದ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ‘ಶುದ್ಧತೆ’, ‘ದಿವ್ಯತೆ’ ಮತ್ತು ‘ಸೌಂದರ್ಯ’ಗಳನ್ನು ಉನ್ನತ ಜಾತಿಯ ಶ್ರೇಣಿಗೆ ತಳಕುಹಾಕಲಾಗಿದೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ‘ಕಪ್ಪು ಮೈಬಣ್ಣ’, ‘ಸಹಜ ಕಲೆಗಳು’ ಮತ್ತು ‘ಸಾಮಾನ್ಯತೆ’ಯನ್ನು ಶ್ರಮಜೀವಿ ಬಹುಜನ ಹಾಗೂ ದಲಿತ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಅಂಟಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಸೌಂದರ್ಯದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಹೊರಗಿಡಲಾಗಿದೆ. ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪವಿತ್ರತೆ-ಅಪವಿತ್ರತೆಯ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಹೆಣ್ಣಿನ ದೇಹದ ಮೇಲಿನ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯದ ಮಾನದಂಡಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂಡಿವೆ.
ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಸೀತೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಸೌಂದರ್ಯ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಆಕೆ ‘ಸವರ್ಣೀಯ ಪವಿತ್ರತೆ’ ಹಾಗೂ ‘ದೋಷರಹಿತ ದಿವ್ಯತೆ’ಯ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಧೋರಣೆಯೇ ಸಾಯಿ ಪಲ್ಲವಿಯವರ ಸಹಜ ರೂಪವನ್ನು ಸೀತೆಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಮೌಲ್ಯದ ಸೌಂದರ್ಯವರ್ಧಕ (Fairness Cream) ಜಾಹೀರಾತುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸಿ, ಯಾವುದೇ ಕೃತಕ ಮೇಕಪ್ ಇಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮ ಸಹಜ ಮುಖದೊಂದಿಗೇ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಯಶಸ್ಸು ಕಂಡ ಸಾಯಿ ಪಲ್ಲವಿಯವರ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯೇ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜ ಸೃಷ್ಟಿಸಿರುವ ಈ ಸವರ್ಣೀಯ ಸೌಂದರ್ಯದ ಮಾದರಿಗೆ ನೀಡಿದ ನೇರ ಸವಾಲಾಗಿದೆ.
ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಲಿಂಗಾಧಾರಿತ ದ್ವಿಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು (Gender Double Standards) ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಪುರುಷ ನಟನೊಬ್ಬ ಪೌರಾಣಿಕ ಅಥವಾ ಐತಿಹಾಸಿಕ ನಾಯಕನ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಿಸುವಾಗ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಲೆಗಳಿವೆಯೇ, ಅವನ ಚರ್ಮದ ಬಣ್ಣವೇನು, ಅವನು ಯುವಕನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾನೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಹಿಳಾ ಪಾತ್ರಗಳ ವಿಚಾರ ಬಂದಾಗ ನಟನೆಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ರೂಪವೇ ಚರ್ಚೆಯ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಟ್ರೋಲಿಂಗ್ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಮಾರ್ಗವಲ್ಲ; ಅದು ಯಾರು “ಆದರ್ಶ ಮಹಿಳೆ” ಎಂಬುದನ್ನು ತೀರ್ಮಾನಿಸಲು ಸಮಾಜ ಬಳಸುವ ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ.
ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ: ಪೌರಾಣಿಕ ಸೀತೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹೇಗಿದ್ದಳು? ಆಕೆಯ ಮೈಬಣ್ಣ ಏನಿತ್ತು? ಆಕೆಯ ಮುಖದ ರೂಪುರೇಷೆಗಳೇನಾಗಿದ್ದವು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಯಾವುದೇ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಅಥವಾ ನಿಖರ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಶತಮಾನಗಳಿಂದಲೂ ನಾವು ಸೀತೆಯನ್ನು ‘ದೋಷರಹಿತ, ಮೃದುವಾದ, ದಿವ್ಯ ಸುಂದರಿ’ಯಾಗಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಆಕೆಯನ್ನು ಜೈವಿಕ ಮಹಿಳೆಯಿಂದ ಒಂದು ಕೃತಕ ‘ಪ್ರತಿಮೆ’ಯನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದ್ದೇವೆ.
ಸೀತೆ, ದ್ರೌಪದಿ, ರಾಧೆ, ಪಾರ್ವತಿ ಮೊದಲಾದ ಪೌರಾಣಿಕ ಮಹಿಳೆಯರ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವಗಳು, ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಹಾಗೂ ಧೀರ ಹೋರಾಟಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವರ ರೇಖಾತ್ಮಕ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೇ ವೈಭವೀಕರಿಸಿದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಅವರ ಮಾನವೀಯ ಗುಣಗಳು ಹಾಗೂ ಬದುಕಿನ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಗಳು ಹಿನ್ನೆಲೆಗೆ ಸರಿದುಹೋಗಿವೆ.
ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ರಾಮಾಯಣದ ಸೀತೆ ಕೇವಲ ಸೌಂದರ್ಯದ ಪ್ರತೀಕವಲ್ಲ. ಆಕೆ ರಾಜಭೋಗವನ್ನು ತೊರೆದು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಸ್ವತಂತ್ರ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯವಂತೆ. ರಾವಣನ ಲಂಕೆಯ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆಮಿಷಕ್ಕೂ ಬಗ್ಗದೆ ತನ್ನ ಆತ್ಮಗೌರವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿಟ್ಟೆ. ಅಗ್ನಿಪರೀಕ್ಷೆಯಂತಹ ಘೋರ ಅವಮಾನವನ್ನು ಕಟುವಾಗಿ ಎದುರಿಸುವ ಮಾನವೀಯ ರೂಪಿ. ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಘನತೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ಭಂಗ ಬಂದಾಗ ಅರಮನೆಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಇಡೀ ರಾಜಸತ್ತೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಭೂಗರ್ಭ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಮಹಿಳೆ. ಆಕೆಯ ನೈಜ ಶಕ್ತಿ ಇರುವುದು ಆಕೆಯ ಮುಖದ ಕಾಂತಿಯಲ್ಲಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಆಕೆಯ ದೃಢವಾದ ನಿಲುವುಗಳು ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ ಬುಲ್ಡೋಜರ್‌ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯ ಬಲಿ; ಜೌಹರ್‌ ವಿವಿಯಲ್ಲಿ ಆತಂಕದ ಕರಿ ನೆರಳು
ಆದ್ದರಿಂದ, “ಸಾಯಿ ಪಲ್ಲವಿ ಸೀತೆ ಯಾಕಾಗಬಾರದು?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವುದು ಎಂದರೆ, ಸೀತೆಯನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಆಕೆಯನ್ನು ಒಂದು ಕೃತಕ ‘ಪ್ರತಿಮೆ’ ಅಥವಾ ‘ಸೌಂದರ್ಯದ ಸಾಂಕೇತಿಕ ರೂಪ’ವಾಗಿ ನೋಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಘನತೆಯುಳ್ಳ ಒಬ್ಬ ಜೀವಂತ ‘ಮಹಿಳೆ’ಯಾಗಿ ನೋಡಲು ಆರಂಭಿಸಬೇಕಿದೆ. ಸೌಂದರ್ಯದ ಹಿಂದಿರುವ ಜಾತಿ, ಮೈಬಣ್ಣ ಮತ್ತು ಲಿಂಗದ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಕಳಚಿ ನೋಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ, ಸಾಯಿ ಪಲ್ಲವಿಯವರ ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ಮೊಡವೆಗಳು, ಚರ್ಮದ ಬಣ್ಣ ಅಥವಾ ಮೇಕಪ್ ನಮಗೆ ಅಡಚಣೆಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಅವರ ಕಲಾತ್ಮಕ ನಟನಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವರು ನೀಡುವ ಜೀವಂತಿಕೆ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ರುಕ್ಮಿಣಿ ನಾಗಣ್ಣವರ
ಬೆಳಗಾವಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ರಾಮದುರ್ಗ ತಾಲೂಕಿನ ತೋರಣಗಟ್ಟಿ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸರ್ಕಾರೇತರ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
