ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕುಳಿತು ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮೋದಿಯವರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗಿಂತ ಉಪದೇಶ, ಸಂವಾದಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಉತ್ತರಕ್ಕಿಂತ ಅಸಂಬದ್ಧ ಮಾತುಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸುದ್ದಿಯಾಗುತ್ತವೆ.
ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ಸ್ಕೂಬಾ ಡೈವಿಂಗ್ ಮಾಡಿದರೆ, ತಟ್ಟನೆ ಮೋದಿಯವರ ಸಾಹಸಮಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಅವರು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಸಹಜ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಹೋಲುವ ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಅವರು ರೈಲಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು, ಅವರ ಬದುಕಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅಂತಃಕರಣದಿಂದ ಆಲಿಸಿದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ, ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್, ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಪೂರ್ವತಯಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಜನಸಂಪರ್ಕದ ದೃಶ್ಯ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.
ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕುಳಿತು ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮೋದಿಯವರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗಿಂತ ಉಪದೇಶ, ಸಂವಾದಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಉತ್ತರಕ್ಕಿಂತ ಅಸಂಬದ್ಧ ಮಾತುಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸುದ್ದಿಯಾಗುತ್ತವೆ.
ಇಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ—ಒಬ್ಬರು ಜನರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರ ಮಾತು ಕೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಜನರನ್ನು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮುಂದೆ ಕರೆತಂದು ಕೂರಿಸಿ ತಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಮೋದಿಯವರು ಉಡುಪು, ಭಂಗಿ, ಸಾಹಸ ಮತ್ತು ಜನಸಂಪರ್ಕದ ವಿಧಾನವನ್ನು ಅನುಕರಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಜನರ ನೋವಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಮನಸ್ಸು, ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ಹಾಗೂ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಅಭಿನಯದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲದವರು.
ಯುವಜನರಿಗೆ ಸಾಹಸದ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲ—ಭವಿಷ್ಯದ ಭರವಸೆ ಬೇಕಿದೆ
ಇಂದಿನ Gen Z ತಲೆಮಾರು ನಾಯಕರ ಉಡುಪು, ಗಡ್ಡ, ಕನ್ನಡಕ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡುವ ವಿಡಿಯೋಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿ ಮತ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ, ಸುರಕ್ಷಿತ ಪರೀಕ್ಷಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಪಾರದರ್ಶಕ ನೇಮಕಾತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವಯುತ ಉದ್ಯೋಗ ಬೇಕಿದೆ.
NEET ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬಂದ ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆ ಹಾಗೂ ಅಕ್ರಮಗಳು ಲಕ್ಷಾಂತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನೇ ಕದಡಿವೆ. ಕೋಚಿಂಗ್, ವಸತಿ ಮತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಕುಟುಂಬಗಳು ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಮಕ್ಕಳು ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಿದ್ದೆ, ನೆಮ್ಮದಿ ಮತ್ತು ಸಹಜ ಬದುಕನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸಿ ಓದುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಹಣವಂತರ ಕೈಗೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗೂ ಮೊದಲೇ ತಲುಪಿದರೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಎಲ್ಲಿದೆ?
ಇಂದಿನ ಯುವಜನರು ಪದವಿ ಪಡೆದರೂ ಅವರಿಗೆ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ. ನೇಮಕಾತಿ ಪ್ರಕಟವಾದರೂ ಪರೀಕ್ಷೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆದರೆ ಫಲಿತಾಂಶ ತಡವಾಗುತ್ತದೆ. ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದರೆ ಹಗರಣದ ಆರೋಪ ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ. ಹುದ್ದೆಗಳು ಖಾಲಿ ಇದ್ದರೂ ಭರ್ತಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ವಯೋಮಿತಿ ಮೀರುವವರೆಗೂ ಉದ್ಯೋಗಾಕಾಂಕ್ಷಿಗಳು ಅರ್ಜಿ ಹಿಡಿದು ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಕಚೇರಿಗೆ ಅಲೆದಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ.
ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರು ಕೋಟಾದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿ, ಪರೀಕ್ಷಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ದುಬಾರಿ ಶಿಕ್ಷಣ, ನಿರುದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಯುವಜನರ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗೆ ತಂದರು. ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು “rejection system” ಹಾಗೂ “extortion machine” ಎಂದು ಕರೆದರು. ಆ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಬಹುದು ಅಥವಾ ವಿರೋಧಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಅವರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ರಾಜಕೀಯದ ಮುಖ್ಯ ವೇದಿಕೆಗೆ ತಂದಿರುವುದನ್ನು ಯಾರೂ ನಿರಾಕರಿಸಲಾಗದು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲಾದರೂ ಮೋದಿಯವರೇ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಹೋರಾಟದ ನಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ಪೂರ್ವನಿಗದಿತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು “ನಿಮ್ಮ ಕಷ್ಟ ಹೇಳಿ; ನಾನು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಮುಕ್ತ ಸಂವಾದ ನಡೆಸಿ. ದೇಶದ ಯುವಜನರು ಕೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಹಾಸ್ಯವಲ್ಲ—ತಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ಲೆಕ್ಕ.
ಮಣಿಪುರ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿದಾಗ ದೇಶ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದು ಪ್ರಧಾನಿಯ ಧ್ವನಿಯನ್ನು
2023ರ ಮೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮಣಿಪುರದಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಾಚಾರ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಮನೆಗಳು ಸುಟ್ಟುಹೋದವು; ನೂರಾರು ಜೀವಗಳು ಬಲಿಯಾದವು; ಸಾವಿರಾರು ಕುಟುಂಬಗಳು ನಿರಾಶ್ರಿತ ಶಿಬಿರಗಳಿಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟವು. ಸಮುದಾಯಗಳ ನಡುವಿನ ಅಪನಂಬಿಕೆ ಆಳವಾಯಿತು. ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಬೆತ್ತಲೆ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಅಮಾನವೀಯ ವಿಡಿಯೋ ಹೊರಬಂದಾಗ ಇಡೀ ದೇಶ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದಿತು.
ಆದರೆ ಹಿಂಸಾಚಾರ ಆರಂಭವಾದ ಸುಮಾರು ಎರಡೂವರೆ ತಿಂಗಳವರೆಗೆ ಪ್ರಧಾನಿಯವರಿಂದ ಮಹತ್ವದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲಿನ ಕ್ರೌರ್ಯದ ದೃಶ್ಯ ದೇಶದ ಮುಂದೆ ಬಂದ ನಂತರವೂ ಅವರ ಮೌನ ಮುರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಮಣಿಪುರಕ್ಕೆ ತೆರಳಲು ಎರಡು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಬೇಕಾಯಿತು.
ದೇಶದ ಒಂದು ರಾಜ್ಯ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪ್ರಧಾನಿಯವರ ಸ್ಥಾನ ಎಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಿತ್ತು? ಚುನಾವಣಾ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೇ? ಪ್ರಚಾರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೇ? ವಿದೇಶಿ ನಾಯಕರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ? ಅಥವಾ ತಮ್ಮವರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತೀಯರ ಮಧ್ಯೆಯೇ?
ಮಣಿಪುರದ ನಿರಾಶ್ರಿತ ಶಿಬಿರಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ‘ಮನ್ ಕಿ ಬಾತ್’ ನಡೆಸಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲವೇ? ಸಂತ್ರಸ್ತ ಮಹಿಳೆಯರ ನೋವನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ನ್ಯಾಯದ ಭರವಸೆ ನೀಡಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲವೇ? ಎರಡೂ ಸಮುದಾಯಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಮೇಜಿನ ಮುಂದೆ ಕೂರಿಸಿ ಶಾಂತಿಯ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲವೇ?
ವಿಶ್ವದ ಸಂಘರ್ಷಗಳಿಗೆ ಸಂವಾದ ಮತ್ತು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಬೋಧಿಸುವವರು ತಮ್ಮದೇ ದೇಶದ ಮಣಿಪುರದಲ್ಲಿ ಅದೇ ತುರ್ತು ಕಾಳಜಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲವೇಕೆ?
ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾಯಕನು ಎಷ್ಟು ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದ ಎಂಬುದನ್ನು ಇತಿಹಾಸ ನೆನಪಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬೆಂಕಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಸಿಲುಕಿದ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ನಿಂತ ಎಂಬುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ದಾಖಲಿಸುತ್ತದೆ.
ಹೂ ಮಳೆಯ ಪ್ರದರ್ಶನವಲ್ಲ—ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಅವರ ಹಕ್ಕು ಬೇಕು
ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರು ರೈತರು, ಕಾರ್ಮಿಕರು, ಲಾರಿ ಚಾಲಕರು, ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್‌ಗಳು, ಸಣ್ಣ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಕೂಲಿ ಕೆಲಸಗಾರರೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡಿದ್ದಾರೆ. ದಲಿತರ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯ, ಮಹಿಳೆಯರ ಅಸುರಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಮೋದಿಯವರು ಕಾರ್ಮಿಕರ ಮೇಲೆ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸುವುದು, ಅವರ ಕಾಲು ತೊಳೆಯುವುದು ಹಾಗೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಚಿತ್ರ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುದ್ದಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ದುಡಿಯುವ ಜನರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಹೂವಿನ ಮಳೆಯಲ್ಲ—ನ್ಯಾಯಯುತ ವೇತನ. ಪಾದಪೂಜೆಯಲ್ಲ—ಸಾಮಾಜಿಕ ಭದ್ರತೆ. ಪ್ರಚಾರದ ಗೌರವವಲ್ಲ—ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಹಕ್ಕು. ಅಪಾಯಕಾರಿ ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವಕ್ಕೆ ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಬೇಕು.
ದಲಿತರ ಮನೆಗೆ ತೆರಳಿ ಊಟ ಮಾಡುವ ದೃಶ್ಯಕ್ಕಿಂತ, ಅವರ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯವನ್ನು ತಡೆಯುವ ಆಡಳಿತ ಮುಖ್ಯ. ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ‘ಶಕ್ತಿ’ ಎಂದು ಹೊಗಳುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮತ್ತು ಹಿಂಸೆಯ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಮಣಿಯದೆ ನ್ಯಾಯ ದೊರಕಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ.
ಜನಪರ ಕಾಳಜಿಯನ್ನು ಜಾಹೀರಾತುಗಳು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರ ಯಾರ ಪರವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ಅದರ ನಿಜವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆ.
‘ಮನ್ ಕಿ ಬಾತ್’ ಸಾಕು—ಈಗ ಜನರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿ
ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರು ಪತ್ರಕರ್ತರ ಮುಂದೆ ದಾಖಲೆ ಮತ್ತು ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳೊಂದಿಗೆ ನೇರ ಪ್ರಸ್ತುತಿ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಪೂರಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೂ ಎದುರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಪತ್ರಕರ್ತರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ, ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಟೀಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಸಹಜ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಇದೇ.
ಆದರೆ ಮೋದಿಯವರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾದ ನಂತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅವರ ಮೊದಲ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೂ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆ, ಮಣಿಪುರ, ಪರೀಕ್ಷಾ ಅಕ್ರಮ, ರೈತರ ಆದಾಯ, ಮಹಿಳಾ ಸುರಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ಕುರಿತು ನೂರಾರು ಪತ್ರಕರ್ತರ ಮುಂದೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಲು ಹಿಂದೇಟು ಏಕೆ?
‘ಮನ್ ಕಿ ಬಾತ್’ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿಯವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ; ದೇಶ ಕೇಳುತ್ತದೆ. ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಜನರ ಪರವಾಗಿ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅಧಿಕಾರ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕು. ಮೊದಲನೆಯದು ಏಕಮುಖ ಭಾಷಣ; ಎರಡನೆಯದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವ.
ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುವ ವಿಷಯಗಳು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳ ಸಹಿತ ಅವುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಿರಿ. ಒಂದೇ ಒಂದು ನೇರ ಪ್ರಸ್ತುತಿ ನೀಡಿ. ಪತ್ರಕರ್ತರ ಪೂರಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ನಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತ ಚರ್ಚೆಗೆ ಬನ್ನಿ. ಆಗ ಸತ್ಯ ಯಾವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ದೇಶವೇ ನಿರ್ಧರಿಸಲಿ.
ಭಂಗಿಯ ನಕಲು ಸಾಕು—ಧೈರ್ಯವನ್ನೂ ಅನುಕರಿಸಿ
ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರ ಸ್ಕೂಬಾ ಡೈವಿಂಗ್, ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣ, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗಿನ ಮಾತುಕತೆ ಅಥವಾ ಜನರ ನಡುವಿನ ನಡಿಗೆಯನ್ನು ಹೋಲುವ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅನುಸರಿಸಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ, ಯುವಜನರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ. ನಿರುದ್ಯೋಗಿಗಳ ಸಂಕಟ ಆಲಿಸಿ. ಮಣಿಪುರದ ಸಂತ್ರಸ್ತರ ಗಾಯಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ. ರೈತರು, ಕಾರ್ಮಿಕರು, ದಲಿತರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಿ. ದಾಖಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ದೇಶದ ಮುಂದೆ ಬನ್ನಿ. ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧತೆಯಿಲ್ಲದ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿ ನಡೆಸಿ.
ಮೋದಿಯವರೇ, ದೇಶಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಹಳಸಿದ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್‌ನ ದೃಶ್ಯಗಳು ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದ, ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗದ ಹಾಗೂ ಜನರಿಗೆ ಉತ್ತರದಾಯಿಯಾದ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಬೇಕು.
