ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾಳೆ, ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಾಳೆ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುತ್ತಾಳೆ ಎಂದಾದಾಗ ಅವಳ ಪೋಸ್ಟ್ಗೆ ಬರುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಗತಿಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ: ವಾದಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಬದಲು ದೇಹವನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ಬದಲು ಚಾರಿತ್ರ್ಯದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಬದಲು ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾವನ್ನು ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೊಸ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯವೆಂದು ಸ್ವಾಗತಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಇದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಧ್ವನಿಗೆ ವೇದಿಕೆ ನೀಡುವ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಜಾಗವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಳೆದ ದಶಕದ ಅನುಭವಗಳು ಬೇರೆಯದೇ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿವೆ.
ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬದಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಪಿತೃಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಮನೋಭಾವಗಳು ಮತ್ತು ಲಿಂಗ ಅಸಮಾನತೆಗಳು ಮರೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಅವು ಹೊಸ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಹೊಸ ವೇದಿಕೆಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಮರುಕಳಿಸಿವೆ. ಮಹಿಳೆಯರ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಕೇವಲ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ಥಳವಾಗಿಲ್ಲ; ಅದು ಅವಮಾನ, ಮಾನಹಾನಿ, ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳ ಮತ್ತು ಬೆದರಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ದಮನಗೊಳಿಸುವ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾಳೆ, ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಾಳೆ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುತ್ತಾಳೆ ಎಂದಾದಾಗ ಅವಳ ಪೋಸ್ಟ್ಗೆ ಬರುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಗತಿಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ: ವಾದಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಬದಲು ದೇಹವನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ಬದಲು ಚಾರಿತ್ರ್ಯದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಬದಲು ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪುರುಷನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಟೀಕಿಸುವ ಸಮಾಜ, ಮಹಿಳೆ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವಳ ದೇಹವನ್ನು ಚರ್ಚೆಗೆ ತರುವುದು ಏಕೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಲು ಹೋದರೆ, ಅದು ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ದಾಟಿ ಅಧಿಕಾರ, ಲಿಂಗ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ರಚನೆಗಳ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಲು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತದೆ.
ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಬರುವ ಸಂದೇಶವಿದು: ಪುರುಷನು ಕೇಂದ್ರ, ಮಹಿಳೆ ಪೂರಕ; ಪುರುಷನು ಮಾತನಾಡುವವನು, ಮಹಿಳೆ ಕೇಳುವವಳು. ಪುರುಷ ನಿರ್ಧರಿಸುವವನು, ಅವಳು ಅನುಸರಿಸುವವಳು; ಇಂತಹ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ನೆಲೆಯೂರಿರುವಾಗ, ಸಮಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಮಹಿಳೆ ಪುರುಷನಿಗೆ ಸವಾಲಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವಳ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಬದಲು ದೇಹವನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಭಾರತೀಯ ಸ್ತ್ರೀವಾದಿ ಚಿಂತಕಿ ಉಮಾ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಅವರು ಹೇಳುವಂತೆ, ಪಿತೃಸತ್ತೆ ಮಹಿಳೆಯ ದೇಹ, ಲೈಂಗಿಕತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಲನವಲನದ ಮೇಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಾಧಿಸುವ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೆ ಇದು ಕುಟುಂಬ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂದು ಅದೇ ನಿಯಂತ್ರಣ ಡಿಜಿಟಲ್ ರೂಪ ಪಡೆದಿದೆ. ಮಹಿಳೆಯರು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಕಾಮೆಂಟ್ ಬಾಕ್ಸ್ಗಳಲ್ಲಿ ಅವಮಾನಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅವರನ್ನು ಮೌನಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಬದಲಾಗಿರುವುದು ಕೇವಲ ವೇದಿಕೆ; ನಿಯಂತ್ರಣದ ರಾಜಕೀಯವಲ್ಲ.
ಮಿಶೆಲ್ ಫುಕೊ ಅವರ ಅಧಿಕಾರದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಪ್ರಕಾರ, “ಅಧಿಕಾರವು ಕೇವಲ ರಾಜ್ಯ ಅಥವಾ ಕಾನೂನಿನ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ದೈನಂದಿನ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮೂಲಕವೂ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ”. ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಮಹಿಳೆಯರ ವಿರುದ್ಧದ ಆನ್ಲೈನ್ ಅಶ್ಲೀಲತೆ ಮತ್ತು ಬೆದರಿಕೆಗಳು ಕೇವಲ ಅಸಭ್ಯ ಪದಗಳಲ್ಲ; ಅವು ಅಧಿಕಾರದ ಅಭ್ಯಾಸಗಳು. ಆ ಮೂಲಕ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲು ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತವೆ.
ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಬೆದರಿಕೆಗಳನ್ನು ಇದೇ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸ್ತ್ರೀವಾದಿ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಅತ್ಯಾಚಾರವು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಣದ ಸಾಧನವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ರಾಜಕೀಯ, ಸಿನಿಮಾ ವಿಮರ್ಶೆ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಕುರಿತು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬರುವ ಬೆದರಿಕೆ ಲೈಂಗಿಕ ಆಸೆಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ; ಅದು ಭಯದ ರಾಜಕೀಯ. ಮಹಿಳೆಯ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ವಾದದಿಂದ ಎದುರಿಸಲಾಗದಾಗ, ಅವಳ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮಾನಹಾನಿಯೂ ಇದೇ ರೀತಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ: ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಎದುರಿಸಲಾಗದಾಗ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ, ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪದಾಗ ಖಾಸಗಿ ಬದುಕಿನ ಸುಳ್ಳು ಕಥೆಗಳು. ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿದರೆ ಅವಳ ಧ್ವನಿಯನ್ನೂ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇದರ ಹಿಂದಿದೆ.
ಈ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ. ಪತ್ರಕರ್ತೆ ರಾಣಾ ಅಯ್ಯೂಬ್ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಆನ್ಲೈನ್ ದ್ವೇಷ, ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮತ್ತು ಕೊಲೆ ಬೆದರಿಕೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬರ್ಖಾ ದತ್ತ್ ಕೂಡ ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳ ಮತ್ತು ಬೆದರಿಕೆಗಳ ಗುರಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. “ಸುಲ್ಲಿ ಡೀಲ್ಸ್” ಮತ್ತು “ಬುಲ್ಲಿ ಬಾಯ್” ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಮಹಿಳೆಯರ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಆನ್ಲೈನ್ ಹರಾಜಿನಂತೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಾಯಿತು. ಇದು ವೈಯಕ್ತಿಕ ದಾಳಿಯಲ್ಲ; ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ನೀಡಲಾದ ಸಾಮೂಹಿಕ ಬೆದರಿಕೆ. ನಟಿಯರು, ಪತ್ರಕರ್ತೆಯರು, ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿಯರು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರು—ಯಾರೂ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ.
UNESCO ಅಧ್ಯಯನಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಸುಮಾರು 73-75% ಮಹಿಳಾ ಪತ್ರಕರ್ತೆಯರು ಆನ್ಲೈನ್ ಕಿರುಕುಳ, ಲೈಂಗಿಕ ಅವಹೇಳನ ಅಥವಾ ಬೆದರಿಕೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅನೇಕರು ಸ್ವಯಂ-ಸೆನ್ಸಾರ್ಶಿಪ್ಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. Amnesty International ಸೇರಿದಂತೆ ಮಾನವ ಹಕ್ಕು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಇದನ್ನು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಹಿಂಸೆಯ ಉದ್ದೇಶ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಯಿಂದ ದೂರವಿಡುವುದು.
ಆನ್ಲೈನ್ ದ್ವೇಷ ಪುರುಷರ ಮೇಲೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಮಹಿಳೆಯರ ವಿರುದ್ಧದ ದಾಳಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ಲೈಂಗಿಕೀಕರಣಗೊಂಡಿದೆ ಮತ್ತು ದೇಹ-ಕೇಂದ್ರಿತವಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ವರ್ತನೆ ಕೇವಲ ಅಶಿಕ್ಷಿತರಿಂದಲ್ಲ; ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ವೃತ್ತಿಪರರು, ರಾಜಕೀಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾವಂತರೂ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸಮಸ್ಯೆ ಶಿಕ್ಷಣದ ಕೊರತೆಯಲ್ಲ; ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಸಮಾನ ನಾಗರಿಕರಾಗಿ ನೋಡುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕೊರತೆಯದ್ದು.
ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದ ರಚನೆಯೂ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ನಕಲಿ ಖಾತೆಗಳು, ಅನಾಮಧೇಯತೆ ಮತ್ತು ಆಕ್ರೋಶ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವ ಆಲ್ಗೋರಿದಮ್ಗಳು ದ್ವೇಷ ಹರಡುವಿಕೆಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ. ಸಂಘಟಿತ ಟ್ರೋಲ್ ಗುಂಪುಗಳು ಮಹಿಳಾ ಪತ್ರಕರ್ತೆಯರು ಮತ್ತು ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿಯರನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿ ಇತರ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ.
ಪರಿಣಾಮಗಳು ಗಂಭೀರ: ಖಾತೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವುದು, ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು, ಆತಂಕ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಹಿಂಸೆ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತದೆ.
ಕಾನೂನು ಕ್ರಮ ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಕಂಪನಿಗಳು ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಬೆದರಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ನಕಲಿ ಅಶ್ಲೀಲ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ತೆಗೆದುಹಾಕುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಬೇಕು. ಕಾನೂನು ಜಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕಾಯಿದೆ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ನ್ಯಾಯ ಸಂಹಿತೆಯ ನಿಬಂಧನೆಗಳನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಡಿಜಿಟಲ್ ನಾಗರಿಕತ್ವ ಮತ್ತು ಲಿಂಗ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಪುರುಷರು ತಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಖಂಡಿಸಬೇಕು. ಕುಟುಂಬ, ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಲಿಂಗ ಸಮಾನತೆಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಹಿಂಸೆಯ ಮೂಲ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿಲ್ಲ; ಸಮಾಜದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ.
ಮಹಿಳೆಯರ ವಿರುದ್ಧದ ಅಶ್ಲೀಲತೆ, ಮಾನಹಾನಿ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಬೆದರಿಕೆಗಳು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲ. ಅವು ಅಧಿಕಾರ, ಲಿಂಗ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು. ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ಅಶ್ಲೀಲತೆ ಬಂದರೆ, ಸಮಸ್ಯೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ; ಮಹಿಳೆಯರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿಯದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿದೆ. ಮಹಿಳೆಯರು ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಮಾತನಾಡಬಹುದಾದ ಡಿಜಿಟಲ್ ವಲಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಸವಾಲಲ್ಲ; ಲಿಂಗ ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸವಾಲು.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ ಸಾಯಿ ಪಲ್ಲವಿ ʻಸೀತೆʼ ಯಾಕಾಗಬಾರದು?ಸೌಂದರ್ಯ, ಮೈಬಣ್ಣ, ಜಾತಿ-ಲಿಂಗದ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳು…
ರುಕ್ಮಿಣಿ ನಾಗಣ್ಣವರ
ಬೆಳಗಾವಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ರಾಮದುರ್ಗ ತಾಲೂಕಿನ ತೋರಣಗಟ್ಟಿ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸರ್ಕಾರೇತರ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
