ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಶಿಕ್ಷೆ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಆ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಉಂಟಾಗಿದ್ದು ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ, ಲಾಭದ ದುರಾಸೆಗೆ ಬಿದ್ದವರ ಕ್ರೌರ್ಯದಿಂದ. ಅಲ್ಲಿ ಅಸುನೀಗಿದವರ ಕೊನೆಯ ಕರೆ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಿದ್ದೆಗೆಡಿಸಬೇಕಿದೆ. “ಅಪ್ಪಾ ನನ್ನನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಕಾಪಾಡು” ಎಂದು ಗೋಗರೆದ ಮಗನೊಬ್ಬನ ಆಕ್ರಂದನ, ಆ ತಂದೆಯ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯಲ್ಲಿ ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಗುಂಯ್ ಗುಡುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು.
ನಿನ್ನೆ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಲಖನೌನ ಅಲೀಗಂಜ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅಗ್ನಿ ದುರಂತದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕಿದ್ದ ಜೋಡಿಯೂ ಸೇರಿ 15 ಮಂದಿ ಸಜೀವವಾಗಿ ದಹಿಸಿಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಇದೂ ಕೂಡ ಎಂದಿನಂತೆ ಒಂದು ದಿನದ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿ ಮುಗಿದುಹೋಗಿದೆ. ಬೆಂಕಿ ಆರಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅಗ್ನಿಶಾಮಕ ವಾಹನಗಳು ಹಿಂತಿರುಗಿವೆ, ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮುಂದಿನ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ಗೆ ತಿರುಗಿವೆ. ಆದರೆ ಹೀಗೆ ಪದೇ ಪದೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಅವಘಡಗಳಿಗೆ ಕಾರಣಗಳೇನು? ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರಾರು? ಅನಾಹುತಗಳು ಮರುಕಳಿಸದಂತೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಮುಂದಿನ ಕ್ರಮಗಳೇನು? ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಯಾರೂ ಉಸಿರೆತ್ತುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಅಗ್ನಿಶಾಮಕ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣಾ ಪಡೆಗಳ ಪ್ರಯತ್ನದ ನಡುವೆಯೂ, ದಟ್ಟ ಹೊಗೆಯಿಂದಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು. ಆ ಪೈಕಿ 23 ವರ್ಷದ ಸುಖಮಣಿ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ದುರಂತ ಅಂತ್ಯ ಕಣ್ಣು ತೇವಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಬೆಂಕಿ ಹತ್ತಿಕೊಂಡ ಕೂಡಲೇ ತನ್ನ ತಂದೆ ಪ್ರಭ್ಜೋತ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದ ಸುಖಮಣಿ, “ಅಪ್ಪಾ, ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಉಳಿಸಿ” ಎಂದು ಅಂಗಲಾಚಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಕ್ಷಣದ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ನೆನೆದು ತಂದೆ ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಮಗನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಆದಿತ್ಯ ಶ್ರೀವಾಸ್ತವ ಅವರ ತಾಯಿ, ರಕ್ಷಣಾ ಕಾರ್ಯದ ವಿಳಂಬದ ಬಗ್ಗೆ ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. “ವೀಡಿಯೊ ಮಾಡುವ ಬದಲು ಮೊದಲೇ ನೆರವಾಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಉಳಿಸಬಹುದಿತ್ತು” ಎಂದು ಅಳಲು ತೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ಮೃತ ಅಬ್ದುಲ್ ರೆಹಮಾನ್ ಅವರ ಕಥೆಯಂತೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೃದಯ ವಿದ್ರಾವಕ. ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯು ಪೀಡಿತ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಗೃಹಿಣಿ ತಾಯಿಯಿದ್ದ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಅಬ್ದುಲ್ ಒಬ್ಬನೇ ಆಧಾರವಾಗಿದ್ದ. 8-10 ತಿಂಗಳ ಹಿಂದಷ್ಟೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದ ಆತ, ಮನೆಯ ಭವಿಷ್ಯ ರೂಪಿಸುವ ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದ. ಆತನ ಅಗಲಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ವಯಸ್ಸಾದ ಪೋಷಕರು ಈಗ ಅನಾಥರು.
ಅಲಿಗಂಜ್ನ ಈ ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ಕೋಚಿಂಗ್ ಸೆಂಟರ್, ಗೇಮಿಂಗ್ ವಲಯ ಹಾಗೂ ಪೆಟ್ ಶಾಪ್ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಗ್ನಿ ಅವಘಡದ ವೇಳೆ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಕಟ್ಟಡದೊಳಗೆ ದಟ್ಟ ಹೊಗೆ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಕೆಲವರು ಪ್ರಾಣಾಪಾಯದಿಂದ ಪಾರಾಗಲು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಜಿಗಿದು ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಹೊಗೆಯಿಂದಾಗಿ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿ ಹಲವರು ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಒಟ್ಟು 24 ಮಂದಿ ಗಾಯಗೊಂಡು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಘಟನೆಯ ಕುರಿತು ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ತನಿಖೆ ನಡೆಸಲು ದ್ವಿಸದಸ್ಯ ವಿಶೇಷ ತನಿಖಾ ತಂಡವನ್ನು (SIT) ಯುಪಿ ಸರ್ಕಾರ ರಚಿಸಿದೆ. ಪೊಲೀಸರು ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಕಟ್ಟಡದ ಜಂಟಿ ಮಾಲೀಕರಾದ ರಾಮ ಕೃಷ್ಣ ಉಪಾಧ್ಯಾಯ, ವೀರೇಂದ್ರ ಪ್ರಸಾದ್ ಶುಕ್ಲಾ, ತುಷಾರ್ ಕೃಷ್ಣ ಜೈಸ್ವಾಲ್ ಹಾಗೂ ಸುರೇಶ್ ಕುಮಾರ್ ಸಾಹು ಎಂಬುವವರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಅಲ್ಲದೆ, ಕರ್ತವ್ಯಲೋಪದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಲಖನೌ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದ ಇಬ್ಬರು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಅಗ್ನಿಶಾಮಕ ಇಲಾಖೆ ಹಾಗೂ ವಿದ್ಯುತ್ ಇಲಾಖೆಯ ತಲಾ ಒಬ್ಬರು ಸೇರಿದಂತೆ ಒಟ್ಟು ನಾಲ್ವರು ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಸೇವೆಯಿಂದ ಅಮಾನತುಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ನ್ಯಾಯ ಸಂಹಿತೆ ಹಾಗೂ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶ ಅಗ್ನಿಶಾಮಕ ಕಾಯ್ದೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಠಿಣ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳ ಹಿಂದಷ್ಟೆ ದಕ್ಷಿಣ ದೆಹಲಿಯ ಮಾಳವೀಯ ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಇಂಥದ್ದೇ ಭೀಕರ ಅಗ್ನಿ ಅವಘಡ ಸಂಭವಿಸಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ 21 ಮಂದಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದರು. ಮೃತಪಟ್ಟವರಲ್ಲಿ ಹಲವರು ವಿದೇಶಿ ಪ್ರಜೆಗಳಾಗಿದ್ದಾರು.
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಅಗ್ನಿ ಸುರಕ್ಷತೆಯು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಟ್ಟಡ ಸಂಹಿತೆ (National Building Code – NBC) ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ನಗರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರಗಳ ಉಪಕಾನೂನುಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಯಾವುದೇ ವಾಣಿಜ್ಯ ಅಥವಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಿಸುವಾಗ ಅಗ್ನಿಶಾಮಕ ಇಲಾಖೆಯಿಂದ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ‘ನಿರಪೇಕ್ಷಣಾ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ’ (Fire NOC) ಪಡೆಯುವುದು ಕಡ್ಡಾಯ. ಈ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವನ್ನು ಪಡೆಯುವಾಗ ಕಟ್ಟಡದ ಎತ್ತರ, ವಿಸ್ತೀರ್ಣ ಮತ್ತು ಬಳಕೆಯ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸುರಕ್ಷತಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸುವುದು ಮಾಲೀಕರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಈ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವನ್ನು ನಿಗದಿತ ಅವಧಿಗೊಮ್ಮೆ ನವೀಕರಿಸುವುದು ಕೂಡ ಕಾನೂನಿನ ಭಾಗ.
ಅಗ್ನಿ ಸುರಕ್ಷತಾ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ಗಂಭೀರ ಅಪರಾಧವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಅಗ್ನಿ ದುರಂತ ಸಂಭವಿಸಿ ಜೀವಹಾನಿಯಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರ ವಿರುದ್ಧ ಭಾರತೀಯ ನ್ಯಾಯ ಸಂಹಿತೆಯ (BNS) ಸೆಕ್ಷನ್ 106 (ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಸಾವು) ಮತ್ತು ಸೆಕ್ಷನ್ 105 (ಮಾನವ ಜೀವಕ್ಕೆ ಅಪಾಯ ಉಂಟುಮಾಡುವುದು) ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಿಸಲು ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತಂದ ಆರೋಪದ ಮೇಲೆ ಸೆಕ್ಷನ್ 290 ಅಡಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ಈ ಸೆಕ್ಷನ್ಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧಿಗಳಿಗೆ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಜೈಲು ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿದೆ.
ನೆಲಮಾಳಿಗೆಯ (Basement) ಬಳಕೆಯ ಕುರಿತು ಕಾನೂನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಿದೆ. ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಕಾರ, ನೆಲಮಾಳಿಗೆಯನ್ನು ವಸತಿ ಅಥವಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪಾಠ ಕೇಳುವ ತರಗತಿಗಳಿಗಾಗಿ ಬಳಸಬಾರದು. ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ವಾಹನ ನಿಲುಗಡೆ ಅಥವಾ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಮಾತ್ರ ಬಳಸಬೇಕು. ಒಂದು ವೇಳೆ ನೆಲಮಾಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಜನಸಂದಣಿ ಇರುವ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಅಕ್ರಮ ನಿರ್ಮಾಣ ಮತ್ತು ನಿಯಮ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಡದ ಮಾಲೀಕರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಅಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ವಿರುದ್ಧವೂ ಕರ್ತವ್ಯಲೋಪದ ಆರೋಪದ ಮೇಲೆ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಿಸಲು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಅಮಾನತುಗೊಳಿಸಲು ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿದೆ.
ಸದ್ಯ ಅಲಿಗಂಜ್ನ ಈ ಕಟ್ಟಡ 1980ರ ಜುಲೈ 11ರಂದು ಲಾಟರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಡಿ ವಿಜಯ್ ಕುಮಾರ್ ಎಂಬುವವರಿಗೆ ಹಂಚಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. 2005ರಲ್ಲಿ ವಿಜಯ್ ಕುಮಾರ್ ಮತ್ತು ಅವರ ಪತ್ನಿ ಉಷಾ ಅವರ ಹೆಸರಿಗೆ ಮಾರಾಟ ಪತ್ರದ ಮೂಲಕ ನೋಂದಣಿಯಾಗಿತ್ತು. ನಂತರ 2013ರ ಜನವರಿ 19ರಂದು ಈ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ವೀರೇಂದ್ರ ಪ್ರತಾಪ್ ಶುಕ್ಲಾ ಮತ್ತು ಸುರೇಂದ್ರ ಪ್ರತಾಪ್ ಶುಕ್ಲಾ ಅವರಿಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಲಾಯಿತು. 2014ರ ಆಗಸ್ಟ್ 7ರಂದು ಲಖನೌ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ (LDA) ಖಾತಾ ಬದಲಾವಣೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿತ್ತು.
2014ರ ಆಗಸ್ಟ್ 20ರಂದು ಈ ಕಟ್ಟಡಕ್ಕೆ ‘ವಸತಿ ಬಳಕೆ’ಯ ನಕ್ಷೆ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಅನುಮೋದನೆ ದೊರೆತಿದ್ದು, ಇದು ಕೇವಲ 1,992 ಚದರ ಅಡಿ ವಿಸ್ತೀರ್ಣಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ವಸತಿ ಉದ್ದೇಶದ ಬದಲು ವಾಣಿಜ್ಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಅನಧಿಕೃತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಲಖನೌ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರವು ವೀರೇಂದ್ರ ಪ್ರತಾಪ್ ಶುಕ್ಲಾ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಿಸಿತ್ತು ಎಂಬುದು ದಾಖಲೆಗಳಿಂದ ಸಾಬೀತಾಗಿದೆ.
ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿನ ಅಕ್ರಮ ನಿರ್ಮಾಣವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದ ಲಖನೌ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರವು, 2016ರ ಮೇ 10ರಂದು ಅದನ್ನು ತೆರವುಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಇಡೀ ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ ತಿರುವು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು 2016ರ ಜುಲೈ 5ರಂದು. ತೆರವು ಆದೇಶ ನೀಡಿದ ಕೇವಲ ಎರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ, ಆ ಆದೇಶವನ್ನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ರದ್ದುಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ, ಯಾರ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಈ ಅಕ್ರಮ ತೆರವು ಆದೇಶವನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯಲಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಈಗ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಅಂದು ತೆರವು ಆದೇಶವನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸದಿದ್ದರೆ, ಬಹುಶಃ ಇಂದಿನ ಈ ಅಗ್ನಿ ದುರಂತ ನಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ? ಅಂದು ಅಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಮಣೆ ಹಾಕಿದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೇ ಇಂದಿನ 15 ಜೀವಗಳ ಸಾವಿಗೆ ಪರೋಕ್ಷ ಕಾರಣರು. ಸದ್ಯ ಈ ನಿಗೂಢ ಆದೇಶ ರದ್ದತಿಯ ಕುರಿತು ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ತನಿಖೆ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ.
“ಅಪ್ಪಾ ನನ್ನನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಕಾಪಾಡು” ಎಂದು ಸಾವಿನ ದವಡೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ್ದ ಆ ಮಗನ ಆಕ್ರಂದನ, ಆ ತಂದೆಯ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯಲ್ಲಿ ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಗುಂಯ್ ಗುಡುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು. ಒಂದು ಮಗುವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಶಿಕ್ಷೆ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ, ಆ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಉಂಟಾಗಿದ್ದು ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ ಲಾಭದ ದುರಾಸೆಗೆ ಬಿದ್ದವರ ಕ್ರೌರ್ಯದಿಂದ. ಅಲ್ಲಿ ಅಸುನೀಗಿದವರ ಕೊನೆಯ ಕರೆ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಿದ್ದೆಗೆಡಿಸಬೇಕಿದೆ.
ಇಂತಹ ದುರಂತಗಳಿಗೆ ನೆಪ ಮಾತ್ರದ ತನಿಖೆಗಳು, ಪರಿಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ಬಂಧನಗಳು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಪರಿಹಾರಗಳಷ್ಟೇ. ಇನ್ನು ಮುಂದಾದರೂ ಅಮಾಯಕರ ಕೂಗಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಭರವಸೆ ಸಿಗಲಿ. ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರಿಗೆ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಲಿ.
